ԶԱՒԷՆ ԹԱՇՃԵԱՆԻ ՆԱՀԱՏԱԿՈՒԹԵԱՆ 25-ԱՄԵԱԿԻՆ ՆՈՒԻՐՈՒԱԾ ՀԱՆԴԻՍՈՒԹԻՒՆ` ԱՅՆՃԱՐԻ ՄԷՋ

 
 

Հոգեհանգստեան արարողութեան պահուն

«Ու գալու է մի ժամանակ,
երբ որ մարդիկ պիտի, մեզ պէսներին երկրպագեն
ո՛չ կուռքի պէս,
            ո՛չ էլ Աստըծու,
            ա՛յլ` հերոսի՜…»:

 

 

Պարոյր Սեւակի «Դարակէսի հիմնը» քերթուածէն առնուած վերոյիշեալ տողերը ինչքան կը համապատասխանեն հեղինակին փիլիսոփայական մտքին ու ապրումներուն, նոյնքան իրական եւ ազդու կը դառնան մեր նահատակ ընկերոջ` Զաւէն Թաշճեանի պարագային:

Շաբաթ, 5 մարտ 2011-ի կէսօրէ ետք ժամը 4:30-ին, Զաւէն Թաշճեանի նահատակութեան 25-ամեակին, սրբավայրի վերածուած անոր գերեզմանը իր շուրջ համախմբած էր նահատակ ընկերոջ ընտանեկան պարագաները, ՀՅԴ Լիբանանի Կեդրոնական կոմիտէի եւ ՀՅԴ «Կարմիր Լեռ» կոմիտէի անդամները, Այնճարի երեք համայնքներու հոգեւոր հայրերը, միութեանց ներկայացուցիչները, անոր գաղափարի ընկերներն ու հոծ բազմութիւն մը` անգամ մը եւս խոնարհելու նահատակ հերոսի շիրիմին եւ կրկին գօտեպնդուելու պայքարը շարունակելու վճռակամութեամբ:

Ծաղկեպսակի զետեղումին յաջորդած հոգեհանգստեան խորհրդաւոր արարողութիւնը, համաձայն քրիստոնէական մեր անբասիր սկզբունքներուն, եթէ երբեք կ՛անմահացնէր նահատակի հոգին ու կը զօրացնէր մեր հաւատքը առ Աստուած, ապա ՀՄԸՄ Այնճարի փողերախումբի կշռութաւոր եւ վճռական համանուագը կը հաստատէր, որ Օսմանեան գոռ վաշտերը մեզ չեն կրնար վհատեցնել, ինչքա՛ն ալ դաժան ըլլայ մեր պայքարը. ինչքան ալ արիւնոտ ըլլայ մեր դրօշը, Զաւէն Թաշճեանի գաղափարի ընկերներն ու անոնց ժառանգորդները երկինքը պիտի տեսնեն պայծառ ու փաղանգ առ փաղանգ պիտի գան եւ նուիրուին այդ նոյն կարմիր դրօշին` Դաշնակցութեան դրօշին:

Ներկաներէն մաս մը

Զաւէն Թաշճեանի նահատակութեան 25-ամեակի յիշատակի պաշտօնական հանդիսութիւնը շարունակուեցաւ երեկոյեան ժամը 6:00-ին, «Գալուստ Կիւլպենկեան» սրահին մէջ: Դուրսը, գարնանային առաջին օրերու պայծառ եւ հաճելի ցերեկը վերածուած էր ոռնացող քամիով խենթ մարտի գալուստը յուշող երեկոյի, մինչ ներսը` սրահին մէջ, եթէ երբեք գարնանային լռութիւն էր ներկաներուն դէմքերուն վրայ գամուած, բայց խենթ մարտեան փոթորիկ էր մարդոց հոգիներուն մէջ, միակ խօսողը Զաւէն Թաշճեանն էր: Այո՛, կանգնած բեմին վրայ, ան գարնանային բնութեան նման որքան պարզ, նոյնքան փոթորկոտ էր ձմրան բուք եղանակին պէս: Ան էր, որ կը տողանցէր բեմին եւ ներկաներուն մտահորիզոնին վրայ: Հիները կ՛ապրէին անոր հետ վերաթարմացած յուշերով` մերթ արցունքոտ աչքերով, մերթ զայրոյթի թուքի կլլումով լռութեամբ կ՛աղաղակէին իրենց ապրումներու խոր կսկիծը, որ 25 տարիներ առաջ բոյն դրած էր իրենց կուրծքին վրայ: Նորերը, որոնք տակաւին ծնած չէին, երբ անարգ ոճիրը գործադրուեցաւ, զարմանալիօրէն համակերպած էին պահու թելադրականութեան հետ:

ՀՅԴ «Կարմիր Լեռ» կոմիտէի դաստիարակչական յանձնախումբին անունով Լուսիկ Տէր Գալուստեանի արտասանած խօսքը արագ ակնարկ մըն էր նահատակ ընկերոջ կեանքին ու գործին, բայց նաեւ յարգանքի եւ Զաէն Թաշճեանի կիսատ մնացած գործի շարունակման վճռակամութեան արտայայտութիւն:

Սոյն առիթով պատրաստուած` անոր կեանքն ու գործունէութիւնը ներկայացնող տեսաերիզը խօսուն վկան էր խոնարհ հերոսի թէեւ կարճ, բայց բովանդակալից կեանքի ամբողջ ապրումներուն, մտածելակերպին եւ ընտանեկան, ազգային եւ համամարդկային արժէքներուն նկատմամբ համեստ մարդու իր խորին համոզումներուն եւ սկզբունքներուն:

Եւ այդ նոյն համոզումներն ու սկզբունքները էական ու համապատասխան արժէք ստացան, երբ նոյնինքն Զաւէն Թաշճեան ասմունքեց «Դարակէսի հիմնը»` խորհրդաւոր պահը հասցնելով իր գագաթնակէտին:

Րաֆֆի Գէորգեան

Տիգրան Ճինպաշեան

ՀՅԴ «Կարմիր Լեռ» կոմիտէին խօսքը արտասանեց Րաֆֆի Գէորգեան, որ ակնարկելէ ետք Զաւէն Թաշճեանի կեանքի ուղիին, արժեւորեց զայն իբրեւ պարկեշտ ՀՄԸՄ-ական, բայց մանաւանդ Համազգայինի «Պարոյր Սեւակ» մասնաճիւղի հիմնադիր անդամ ու հայ մշակոյթի պահպանման ու տարածման անսակարկ նուիրեալ: Սակայն Ր. Գէորգեան շեշտը դրաւ Զաւէն Թաշճեան գաղափարական մարդու կազմաւորման հանգրուաններուն վրայ, որոնք զինք «Յառաջ» պատանեկան միութեան շարքերէն իբրեւ անկեղծ զինուոր, պատուախնդիր ու քաջ մարդ եւ օժտուած ղեկավար առաջնորդեցին մինչեւ ՀՅԴ «Կարմիր Լեռ» կոմիտէի ներկայացուցիչի հանգամանք: Գէորգեան հաստատեց, որ նահատակ ընկերոջ կիսատ ձգած գործը կը շարունակուի նոյնքան մեծ հաւատքով:

Գեղարուեստական յայտագիրով Գէորգ Պեպեճեան մեներգեց Զաւէն Թաշճեանի յիշատակին նուիրուած երգը, ինչպէս նաեւ նահատակ ընկերոջ սիրած երգերէն «Մենք քաջ Վարդանի զաւակներն ենք» եւ «Դարձեալ փայլեց» երգերը, իսկ Արփա Սնապեան-Անտոնեան ասմունքեց Համօ Սահեանի «Նայիրեան դալար բարտի» բանաստեղծութիւնը:

Օրուան եզրափակիչ խօսքը արտասանեց ՀՅԴ Լիբանանի Կեդրոնական կոմիտէի անդամ Տիգրան Ճինպաշեան, որ ակնարկելէ ետք դաշնակցական մարդու երդման արարողութեան` հաստատեց, որ նահատակութիւնը անբաժան մասն է դաշնակցական ընկերոջ կեանքին եւ ան է, որ կ՛ընտրէ լաւը, կամ աւելի ճիշդ` նահատակը կը դարձնէ ընտրանի: Ճինպաշեան անդրադարձաւ նաեւ 1975-ի Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմի սկզբնաւորութեան, ինչպէս նաեւ նոյն թուականներուն ծաւալած Հայ դատի ուժական պայքարին եւ անոնց իբրեւ հետեւանք հայութեան տուած բազմաթիւ նահատակներուն: Հաստատելով, որ իւրաքանչիւր նահատակ ցորենի ցանուած հատիկի նման կը ծլարձակի ու կը բազմանայ, Ճինպաշեան առանձնացուց Զաւէն Թաշճեանի նահատակութեան պարագան եւ շեշտեց, որ անպայման օր մը պատմութիւնը ոսկիէ տառերով պիտի անդրադառնայ նահատակ հերոսին:

Ապա թէեւ «Մշակ բանուոր» քայլերգով հանդիսութիւնը հասաւ իր աւարտին, բայց մեր նահատակ ընկերոջ հոգին շարունակեց թեւածել իւրաքանչիւր ներկայի երեւակայութեան մէջ:

ԹՂԹԱԿԻՑ

 

 

Share this Article
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
CATEGORIES
TAGS