«Երբ Մարդ Կը Հեռանայ Բնութենէն, Իր Բնականոն Կեանքէն Դուրս Կը Մնայ» «Ազդակ»-ին Ըսաւ Արուեստագէտ Շահէ Տէր Յարութիւնեան

Այսօր երեկոյեան ժամը 7:00-ին, Համազգայինի «Լիւսի Թիւթիւնճեան» ցուցասրահին մէջ, հովանաւորութեամբ լիբանանահայ վաստակաշատ արուեստագէտ Ռոզվարդ Սիսեռեանի, տեղի կ՛ունենայ Շահէ Տէր Յարութիւնեանի «Երազային Հայաստան» թեմայով ցուցահանդէսը: Արուեստագէտը սերամիք օքսիտ եւ ջնարակով կը ներկայացնէ 36 արուեստի գործեր:

Այս առիթով «Ազդակ» հարցազրոյց մը ունեցաւ արուեստագէտին հետ:

Արուեստագէտը յայտնեց, որ ստեղծագործելու ցանկութիւնը մանուկ տարիքէն արդէն կը յառաջանայ: Կարգ մը գեղանկարիչներ ուշ կը սկսին ստեղծագործելու, բայց ընդհանրապէս տաղանդը ի յայտ կու գայ մանուկ տարիքէն:

«Իմ ներաշխարհս կանուխ տարիներուն արդէն ակնյայտ էր, եւ երբ ուսանելու գացի Հայաստան, ներշնչման աղբիւրս եղաւ Հայաստանի բնաշխարհը, ինչու չէ մարդը նաեւ, որ բնութեան մէկ մասն է: Մարդ- բնութիւն փոխադարձ յարաբերութիւնները, մարդու տեղը աշխարհի մէջ: Առանձնապէս նշանակութիւն կու տամ բնութենէն մարդու անքակտելի մասին: Այսօր արդէն մարդիկ հեռացած են բնութենէն, ինչ որ շատ վատ է: Երբ մարդ կը հեռանայ բնութենէն, իր բնականոն կեանքէն դուրս կը մնայ եւ այդ գեղեցիկ զգացումը կամաց- կամաց կը պակսի», մեր զրոյցին ընթացքին յայտնեց Շահէ Տէր Յարութիւնեան եւ շարունակեց. «Ամէն ինչ խտացուած է բնութեան մէջ, բոլոր գեղանկարիչները կ՛օգտուին, աւելի ճիշդ` տպաւորութիւնը կը ստանան, եթէ ոչ անմիջապէս բնութիւնը կը նկարեն: Անպայմանօրէն բնութենէն կ՛առնեն ինչ որ պէտք է եւ ետքը իրենց ձեւով կը ստեղծագործեն»:

 

 

 

 

 

 

 

Պատասխանելով այն հարցումին, թէ ինչո՞ւ սերամիքի վրայ կը ստեղծագործէ, արուեստագէտը յայտնեց, որ շատ պայմանական է այս ընտրութիւնը, նոյն գործերը կարելի է կտաւի կամ խաւաքարտի վրայ աշխատիլ, պարզապէս սերամիքը հետաքրքրական է այն առումով, որ տարբեր արդիւնք կ՛ունենայ, ոչ ուրիշ նիւթերու պէս: Այսինքն` իւղաներկը չի տար այն արդիւնքը, ինչպէս սերամիքը, եւ աւելցուց, որ սերամիքը շատ կարելիութիւններ ունի ներկայացնելու գիծերը աւելի յստակ ձեւով:

Անդրադառնալով գոյներու աշխարհին`  արուեստագէտը նշեց, որ գոյներու աշխարհը, գոյներու բազմազանութիւնը արդէն բնութեան մէջ կայ, երբ ստեղծագործողը կը համադրէ (Համադրելը տարբեր է եւ բնութեան մէջ եղած գոյները տարբեր են): Եթէ բնութեան մէջ եղածը նոյն ձեւով ընդօրինակուի, լուսանկարչութիւն է: Բայց երբ ստեղծագործական ձեւով գոյները համադրուին, իրենց մեծ նշանակութիւնը կ՛ունենան. այսինքն` արժէք կ՛ունենան այն առումով, որ անհատի, արուեստագէտի ստեղծագործական մօտեցումն է:

Ան ըսաւ. «Կ՛արտայայտուիմ գոյներով, երբեմն վառ գոյներով եւ երբեմն մեղմ գոյներով, այդ մէկն ալ այդ պահու, վայրկեանի տպաւորութեան հետեւանքն է, եւ անշուշտ բնանկարի կամ այդ տուեալ ստեղծագործութեան ընդհանուր ազդեցութիւնը այդ տարածքին վրայ»:

Բացատրելով սերամիքի եւ կտաւի վրայ ստեղծագործելու յատկանիշները, ան ըսաւ, թէ երբ նիւթը կը տարբերի, այսինքն, երբ կտաւ եւ իւղաներկ չկայ, կը ստիպուի մտածել տարբեր ձեւով: Այսինքն, կառուցուածքային ձեւով կը տարբերի իւղաներկէն: Կառուցուածքով կ՛ըլլայ աւելի ծաւալատարածական, քան վրձնահարուածներով:

Այս ցուցահանդէսին առիթով Տէր Յարութիւնեան ըսաւ, թէ ուրախանալի երեւոյթ է իրեն համար, որ անիկա կը կազմակերպուի Համազգայինի «Լիւսի Թիւթիւնճեան» ցուցասրահին մէջ: Թեմայի ընտրութիւնը նաեւ այս միջավայրին մէջ իրեն համար յատուկ նշանակութիւն ունի: Վերջաւորութեան ան շնորհակալութիւն յայտնեց ցուցասրահի տնօրէնութեան ու աշխատակազմին եւ գնահատեց անոնց ներդրումը նոր տաղանդներ քաջալերելու ու յայտնաբերելու առաքելութեան մէջ:

 

CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )