Ինչպէ՞ս Վերաբերիլ Եկեղեցւոյ Մէջ

ՎԱՂԻՆԱԿ Ծ. ՎՐԴ. ՄԵԼՈՅԵԱՆ

Եկեղեցին Աստուծոյ տունն է: Եկեղեցի եկող հաւատացեալը պէտք է նկատի առնէ, որ ինք Աստուծոյ ներկայութեան կանգնելու կու գայ: Արդ, ինչպէս երբ մարդ մը թագաւորի մը կամ այլ բարձրաստիճան անձնաւորութեան մը տեսութեան պիտի երթայ, պարկեշտ ու պատշաճ կերպով կը հագնի եւ հոգեպէս ինքզինք կը պատրաստէ, նոյնպէս ալ հաւատացեալներ եկեղեցի գալէ առաջ պէտք է իրենք զիրենք պատրաստեն, նախ` արտաքնապէս, պատշաճ հագուելով, եւ երկրորդ` ներքնապէս, հոգեկան պատրաստութեան նուիրուելով: Ներկայ գրութեան մէջ հոգեկան պատրաստութեան ձեւին կամ կերպին մասին պիտի չխօսիմ, այլ պիտի անդրադառնամ որոշ արտաքին երեւոյթներու, որոնք անհրաժեշտօրէն պէտք է նկատի առնուին ու սրբագրուին եկեղեցի եկողներուն կողմէ.

1) Վեհափառ հայրապետը 2013 տարին  Հայ մօր տարի հռչակեց: Հայ եկեղեցին կը հաւատայ, որ հայ մայրը օրհնութեան աղբիւր է, իր աղօթքներով երկինքի բարիքներն ու օրհնութիւնները երկրի վրայ հոսեցնողն է, եւ իբրեւ այդպիսին` ան կոչուած է իր զաւակներուն աղօթե՛լ սորվեցնելու, Տիրոջ վստահի՛լ եւ Տիրոջ կամքը կատարե՛լ սորվեցնելու: Ան կոչուած է իր զաւակներուն սորվեցնելու, թէ պէտք է պատշաճ հագուին, երբ եկեղեցի կու գան, յիշեցնելով անոնց, թէ եկեղեցւոյ մէջ իրենք Աստուծո՛յ կը հանդիպին, Աստուծոյ հետ երկխօսութեան մէջ կը մտնեն, եւ Աստուծոյ Որդիին մարմինն ու արիւնը սուրբ հաղորդութեան ճամբով իրենց մէջ կ՛առնեն:

Պօղոս առաքեալ խօսքը ուղղելով կիներուն` կ՛ըսէ. «Կ՛ուզեմ, որ կիները իրենք զիրենք զարդարեն խոնարհութեան զարդերով, ամօթխածութեամբ եւ պարկեշտութեամբ: Ո՛չ թէ մազերու յարդարանքով կամ ոսկեղէնով, մարգարիտներով կամ սուղ զգեստներով, այլ` բարի գործերով, ինչպէս որ աստուածապաշտութեամբ ապրիլ յանձն առած կիներուն կը վայելէ» (Ա. Տիմոթէոս 2.9-10): Պետրոս առաքեալ ի՛նք եւս նոյն բանը կը հաստատէ, երբ կ՛ըսէ. «Դուք ալ, կինե՛ր…, ձեր զարդը արտաքին թող չըլլայ, ո՛չ մազերուն յարդարանքը, ո՛չ ոսկեղէնները եւ ո՛չ ալ զարդարուն հագուստները, այլ` սրտին մէջ ծածկուած, հեզ եւ խաղաղ հոգիի մը անկորնչելի գեղեցկութիւնը. եւ ա՛յդ է թանկագինը Աստուծոյ համար» (Ա. Պետրոս 3.1, 3-4): Ներսէս Շնորհալի Հայրապետը իր «Թուղթ ընդհանրական» գործին մէջ, խօսքը ուղղելով կանանց դասին, կ՛ըսէ. «Կը պատուիրենք նաեւ կիներուդ, որ պարկեշտ եւ բարեձեւ ըլլաք ամէն ինչի մէջ, ինչպէս վայել է քրիստոնեաներու: Ոսկիէն ու արծաթէն աւելի ձեր անձերը զարդարեցէք ամօթխածութեամբ եւ պատկառանքով»:

Արդարեւ, Պօղոս առաքեալ չի խօսիր զարդարուն հագուստներ հագուելու մասին, այլ` լոյսի զէնքերը հագուելու մասին (Հռոմայեցիս 13.12), Աստուծոյ սպառազինութիւնը, արդարութեան զրահը եւ խաղաղութեան Աւետարանը քարոզելու պատրաստակամութիւնը կօշիկի նման հագնելու մասին (Եփեսացիս 6.11, 14, 15), Աստուծոյ գութը, ողորմութիւնը, քաղցրութիւնը, խոնարհութիւնը, հեզութիւնն ու համբերատարութիւնը հագուելու մասին (Կողոսացիս 3.12), հաւատքի ու սիրոյ զրահը հագուելու մասին (Ա. Թեսաղոնիկեցիս 5.8), Քրիստոսը մեր վրայ հագուելու մասին (Հռոմայեցիս 13.14: Գաղատացիս 3.27), նոր մարդը մեր վրայ հագուելու մասին (Եփեսացիս 4.24):

2) Մեր եկեղեցւոյ հայրերը կը սորվեցնեն մեզի, թէ կիներն ու աղջիկները պէտք չէ իրենց երեսը շպարեն սնգոյրով: Ներսէս Շնորհալի հայրապետը կ՛ըսէ. «Թող կիները իրենց երեսները չներկեն»: Բարսեղ Մաշկեւորցին կը պատուիրէ կիներուն` իրենց երեսները չշպարել: Որքա՜ն լաւ պիտի ըլլար եւ Աստուած պիտի ուրախանար, եթէ կարելի եղածին չափ փորձէինք նուազագոյնի իջեցնել երես ներկելու սովորութիւնը: Գալով շրթունք ներկելու հարցին` անոնք, որոնք սուրբ խորան կը մօտենան հաղորդուելու Տիրոջ մարմինով ու արիւնով, պէտք չէ իրենց շրթունքները ներկած ըլլան բացարձակապէս: Ճիշդ կը գտնէ՞ք ներկուած շրթունքներով հպիլ Աստուծոյ Որդիին մարմինին ու արեան: Մեր եկեղեցւոյ հայրերը խիստ եղած են այս հարցերուն գծով:

3) Գլուխ ծածկելու երեւոյթին մասին, Պօղոս առաքեալ կ՛ըսէ. «Կին մը աղօթքի ատեն պէտք է քողով ծածկէ իր գլուխը, ճիշդ ինչպէս հրեշտակներ իրենց դէմքերը կը ծածկեն Աստուծոյ ներկայութեան» (Ա. Կորնթացիս 11.10): Մեր եկեղեցին միշտ չափաւոր եղած է ամէն իմաստով: Եկեղեցին չ՛ուզեր խիստ ըլլալ` յայտարարելով, թէ կիներ ու աղջիկներ պէտք է ամբողջ սուրբ պատարագի տեւողութեան ծածկուած պահեն իրենց գլուխները, բայց եկեղեցին կը յիշեցնէ կիներուն եւ աղջիկներուն, որ սուրբ հաղորդութիւն ստացած ժամանակ ծածկեն իրենց գլուխները, որպէսզի, առաքեալին իսկ բառերով, դառնան հարազատ պատկերը հրեշտակներուն:

4) Որքա՜ն գեղեցիկ երեւոյթ է, երբ ծնողներ իրենց փոքրիկներուն ձեռքէն բռնած` զանոնք եկեղեցի կը բերեն եւ անոնց աղօթել ու սուրբ հաղորդութիւն ստանալ կը սորվեցնեն: Փոքրիկներուն ներկայութիւնը անհրաժեշտ, ցանկալի ու հաճելի է Քրիստոսի համար: Անոնք բոյրն ու բուրմունքն են եկեղեցիին: Անոնք նախընտրուած սիրելիներն են Քրիստոսի: Եւ սակայն, միւս կողմէ, երբեմն անոնք անակնկալ ճիչ մը կրնան արձակել, կամ կրնան յանկարծ լալու սկսիլ: Նման պարագայի թելադրելի է, որ ծնողներ զանոնք եկեղեցիէն դուրս հանեն, որպէսզի ուրիշներ չխանգարուին: Անհրաժեշտ է նաեւ, որ ծնողներ ուշադիր ըլլան իրենց փոքրիկներու շարժումներուն եկեղեցիէն ներս:

5) Մեր եկեղեցւոյ մէջ բջիջային հեռախօսներուն ներկայութիւնն ու գործածութիւնը բոլորովին անընդունելի են: Շատ անգամ, պատարագի ընթացքին, յանկարծ մէկու մը բջիջային հեռախօսը կը հնչէ եւ անոր իբրեւ հետեւանք` հաւատացեալներուն ուշադրութիւնը կը հեռանայ սուրբ խորհուրդէն: Որքա՜ն կը տրտմի ու անարգուած կը զգայ Տէրը, որ մեր սիրոյն ու փրկութեան համար կը պատարագուի սուրբ սեղանին վրայ, երբ կը տեսնէ, որ անձ մը իր բջիջային հեռախօսը առնելով` եկեղեցիէն դուրս կ՛ելլէ, կամ ցած ձայնով կը սկսի խօսիլ, եւ կամ` նամակ գրելու կը սկսի` մոռնալով, որ ինք Աստուծոյ ներկայութեան կանգնած է, որուն ներկայութեան սերովբէներն անգամ կը սարսռան:

6) Եկեղեցւոյ մէջ կան հաւատացեալներ, որոնք կը սիրեն ցած ձայնով երգել դպրաց դասին հետ միասին: Եկեղեցին միշտ քաջալերող եղած է, որ հաւատացեալներ մասնակցին սուրբ պատարագի երգեցողութեան: Սակայն հարկ է երգեցողութեան մասնակցիլ այնպիսի ուշադիր կերպով, որ թէ՛ երգեցողութիւնը եւ թէ՛ մեր շուրջը գտնուող հաւատացեալները չխանգարուին:

7) Նշմարուած է, որ կարգ մը հաւատացեալներ ոտք ոտքի վրայ կը դնեն եկեղեցւոյ մէջ: Բոլորս ալ գիտենք, թէ ոտքը ոտքի վրայ դնելը,  անարգանք է Աստուծոյ դէմ: Մենք մեր ծնողներէն, ուսուցիչներէն ու մեծերէն սորված ենք, որ տարեցներու կամ մեծերու ներկայութեան ոտքը ոտքի վրայ դնելը սխալ ու անարգական է: Արդ, եթէ երբեք տարեցներու կամ մեծերու ներկայութեան ոտքը ոտքի վրայ դնելը անարգական ձեւ մըն է, որքա՜ն աւելի Աստուծոյ տան մէջ եւ Աստուծոյ ներկայութեան ոտքը ոտքի վրայ դնելը անարգանք ու նախատինք է` ուղղուած ընդդէմ Աստուծոյ:

8) Աստուծոյ դէմ ուղղուած անարգանք մըն է նաեւ բերանին մէջ ծամոն ունենալը եկեղեցւոյ մէջ: Ընկերութեան մէջ ծամոնի գործածութիւնը ընդհանրապէս դրական երեւոյթ իբրեւ չէ ընդունուած: Հաւանաբար ճիշդ ասոր պատճառով ալ ծամոնի մասին հայերէնին մէջ ունինք ասացուածքներ, որոնք ժխտական իմաստ կ՛ընդգրկեն, ինչպէս, օրինակ` «մէկուն միսը ծամել», կամ` «անձ մը բերնի ծամոց դարձնել», որ կը նշանակէ` զայն բամբասանքի նիւթ դարձնել:

9) Վերջապէս, խիստ հրամայական է, որ հաւատացեալները եկեղեցւոյ մէջ հեռու մնան կողմնակի խօսակցութիւններէ, որպէսզի ուրիշներուն աղօթքը չխանգարեն:

Սիրելի՛ հաւատացեալ, այս յիշեցումները մէկ բան կ՛ըսեն. եկեղեցին Աստուծոյ տունն է. եկեղեցի կու գանք Աստուծոյ հանդիպելու: Արդ, եկէք` մտածենք, թէ ի՞նչ պէտք է հագուինք, ինչպէ՞ս պէտք է նստինք, ինչպէ՞ս պէտք է շարժինք Աստուծոյ ներկայութեան…

 

 

Share this Article
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )