«Գեղեցիկ Է Երեւանը, Նամանաւանդ` Գիշերով…»

ՌՈՊԵՐԹ ԱՌԱՔԵԼԵԱՆ

IMG_5821[1]Ղեկին մօտ նստած վարորդը նկատելով երաժշտութեան կշռոյթին ենթարկուած մատներուս ակամայ շարժումը, կամացուկ մը կը զօրացնէ ձայնը: Մայրաքաղաքի գիշերային տեսարանները սիրուած երգի հնչիւններուն ներքոյ հաճելիօրէն զիրար կը յաջորդեն:

Մինչ ձեռքս կ՛երկարեմ գօտիիս վրայ տեղադրուած հեռաձայնիս, նրբանկատ վարորդը անմիջապէս կը մեղմացնէ երաժշտութիւնը:

Ուղերթի աւարտին կը կայանայ ազնիւ հաշուարկը եւ` բարի գիշեր… Սակայն հանգիստ քնանալ չի յաջողուիր: Երկար փնտռտուքէ մը ետք, չգտնելով դրամապանակս, կը յիշեմ գիշերային թաքսին, որուն վերաբերեալ ոչ մէկ տուեալ ունիմ:

Առտուն, օրը լաւատեսութեամբ սկսելու ճիգով, կը փորձեմ մոռնալ կրած նիւթական զգալի կորուստս: Կը նստիմ տանս մօտ գտնուող առաջին իսկ թաքսին: Երբ կը յայտնեմ երթիս ուղղութիւնը, վարորդը կը ժպտի, ապա խնամքով ինծի կը պարզէ կորսուած դրամապանակս: «Թաքսիում ընկած էր, առաւօտ կանուխ նկատեցի եւ շտապեցի այստեղ` յուսալով հանդիպել ձեզ»: Մօտէն կը ծանօթանամ երեսունչորսամեայ վարորդ Վահան Պապիկեանին, որ տարիներէ ի վեր բարեխղճօրէն կը սպասարկէ թաքսիի ծառայութենէն օգտուող իր ուղեւորներուն` դառնալով շատերուն հաւատարիմ ու վստահելի ընկերը:

Եթէ մարդկային ազնուութեան պակասը կրնայ պայմանաւորուած ըլլալ երկրին մէջ ստեղծուած անթիւ դժուարութիւններով, նկարող սարքերու յաճախ անյարկի ու անտրամաբանական տուգանքներով, աշխատանքային ծանր օրուան աւարտին երբեմն` փլանը չամբողջացնելու, յաճախ ալ ձեռնունայն տուն վերադառնալու դաժան իսկութեամբ, ապա այդ գործօնները բնաւ չեն ազդած Վահան Պապիկեանի մարդկային նկարագիրին վրայ: Երիտասարդ, կոկիկ արտաքինով վարորդին ազնուութիւնը անսահման լաւատեսութիւն, սէր ու հպարտութիւն կը ներշնչէ մեր նուիրական հայրենիքին հանդէպ:

Երեւանը ցերեկով ալ գեղեցիկ է, նամանաւանդ` օրինակելի քաղաքացիներով…

 

Share this Article
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )