Հայ Յեղափոխական Դաշնակցութեան 124-Ամեակին Առիթով` Զրոյց Երէց, Միջին Եւ Երիտասարդ Սերունդներու Ներկայացուցիչներուն Հետ

Զրոյցը վարեց` ՏՕՆԻԿ Տ.

Երուանդ Փամպուքեան

Երուանդ Փամպուքեան

ԵՐՈՒԱՆԴ ՓԱՄՊՈՒՔԵԱՆ.- Հարցը արտաքին ազդեցութիւններն ու արտաքին աշխարհն են: Ճիշդ է, երբ նախապէս կ՛ըսուէր (Փաթիլ Եսայեան), որ այսօր մեր դպրոցներէ շրջանաւարտները դէպի գրականութիւն, մարդկային գիտութիւններ ուսանելու հակուած չեն, սակայն ասոր մէջ դպրոցը իր դերը չունի, որովհետեւ անիկա կատարած է իր պարտականութիւնը, իր ծրագիրով ու դաստիարակներով այդ բոլորը սիրցնել տուած է, սակայն այսպիսով չի վերջանար հարցը, որովհետեւ աշակերտը ենթակայ է դուրսի ազդեցութիւններուն: Առ այդ, կը կրկնեմ, որ ասիկա ազգային ըլլալէ առաջ եւ աւելի համաշխարհային երեւոյթ է, համաշխարհային չարիք է, ուստի պէտք է գտնենք ձեւերը զայն դիմագրաւելու, անոր դիմադրելու:

ՏԻԳՐԱՆ ՃԻՆՊԱՇԵԱՆ.- Փաթիլին արծարծած ինքնութեան փնտռտուքի հարցը ինք գործնապաշտ ձեւով կը դնէ. բանի մը համար, յստակ, որոշակի, ճշդուած, սահմանուած նպատակի, առաջադրանքի մը համար պայքար տանելու խնդիր կը դնէ, ասիկա բան մըն է, որ չկայ, որոշ չափով շփոթ է, յստակ չէ: Խորքին մէջ, այնքան ատեն որ Հայաստանը անկախ չէր, անկախ պետականութիւն չունէր, անկախ Հայաստանի համար պայքարը շատ շօշափելի եւ դիւրին սահմանելի առաջադրանք մըն էր, որուն շուրջ կը համախմբուէր մեծ թիւով երիտասարդութիւն, եւ եթէ վէճ պիտի ըլլար, ատոր ձեւերուն շուրջ պիտի ըլլար: Հիմա Հայաստանը անկախ է, ի վերջոյ հայկական պետականութիւն մը գոյութիւն ունի, ճիշդ է, ատիկա տակաւին միացեալ Հայաստանը չէ, բայց եւ այնպէս հայկական պետութիւն մը գոյութիւն ունի, եւ ինչպէս բոլոր պետութիւնները, ան եւս ունի իր ներքին հարցերը, առաւելութիւններն ու թերութիւնները: Ամբողջովին լրիւ կայացած պետականութիւն մը չէ, եւ անոր գործունէութեան մէջ թերութիւնները շատ-շատ են: Անկախութեան համար պայքարը, որ ժամանակին կը տարուէր, արդէն անիմաստ է, այդ անկախութիւնը կայ այսօր: Այդ ժամանակ անհրաժեշտ էր, որ Խորհրդային Հայաստանը անկախանայ, յատկապէս նաեւ այն պատճառով, որ անիկա հիմք պիտի ըլլայ միացեալ Հայաստանի ստեղծման համար: Այդպէս էր ժամանակին, բայց հիմա մենք կը տեսնենք, որ ներկայ Հայաստանը միացեալ Հայաստանի ստեղծման հիմք դառնալու հնարաւորութիւն չունի, թերեւս նաեւ տրամադրութիւն ալ չունի: Ես մեղմօրէն ըսեմ, ներկայիս Հայաստանը ամուր կառոյցներով օժտուած, լաւապէս կազմակերպուած, տնտեսապէս բաւարարուած, նաեւ համաշխարհային որոշ հեղինակութիւն վայելող այդ պետութիւնը չէ, որ կարողանայ հիմք դառնալ միացեալ Հայաստանի: Ա՛յս է, որ շփոթի կը մատնէ մեր երիտասարդութիւնը. մենք կը մոռնանք, որ իշխանութիւն եւ պետութիւն երկու տարբեր բաներ են. հայոց պետութիւնը այն պետութիւնն է, որ մենք կ՛երազէինք ունենալ, եւ որ պէտք է յաւիտենական ու մնայուն ըլլայ: Բայց այդ պետութիւնը իշխանութիւններ պիտի ունենայ, այսօր մէկը, վաղը միւսը, որոնցմէ ոմանք մեր սրտին, փափաքներուն, գաղափարներուն մօտիկ քաղաքականութիւն պիտի վարեն, երբեմն ալ պիտի պատահի, որ ուրիշ բան ըլլայ: Երկու պարագային ալ պետութենէն, որ հայրենիքի մը կազմակերպման բարձրագոյն ձեւն ու վիճակն է օտարում պէտք չէ ըլլայ: Ներկայիս երբեմն այդ օտարումը կայ, ինչ որ շփոթեցնող է, եւ հոս հաւանաբար տրուած դաստիարակութեան մէջ թերութիւն մը կայ, յատկապէս այս բոլորը իրարմէ տարբերելու դժուարութեան առումով:

Տիգրան Ճինպաշեան

Տիգրան Ճինպաշեան

Կայ ուրիշ բան մը, որուն պէտք է ուշադրութիւն դարձնել. այնքան ատեն որ տարած պայքարդ, կատարած աշխատանքդ քարոզչական եւ կարգախօսային բնոյթի է, յատուկ յանձնառութիւն չ՛ենթադրեր, ատոր շուրջ շատ մարդ կը գտնես, շատ դիւրին կ՛ըլլայ, մանաւանդ քննադատելու ժամանակ, բայց երբ կառուցողական աշխատանք պիտի տարուի, հոն խնդիրը կը լրջանայ: Հայաստանի ներկայ իշխանութիւններուն նկատմամբ ծայրայեղ քննադատութիւնը, անոնց դէմ պայքարը, զոր ոմանք կ՛ուզեն ընել եւ կ՛ընեն, եթէ պիտի վտանգէ իմ երկրիս, հայրենիքիս անվտանգութիւնը, եթէ ղարաբաղեան հարցին համար կրնայ վտանգ ստեղծել, բնականաբար ատիկա չենք ըներ: Բայց ասոր համոզուիլը բաւական դժուար է: Ասիկա գիտակցելու համար իսկապէս գաղափարական լուրջ պատրաստութիւն անհրաժեշտ է, իսկ այս ապագաղափարական մթնոլորտին մէջ, ուր ամէն ինչ գործնականով է, դժուար կ՛ըլլայ այս մէկը: Եթէ այսօր կարդաք մեր մամուլը, հետեւիք մեր լրատուութիւններուն եւ զանոնք բաղդատէք «Ազդակ»-ի մէջ լոյս տեսնող «50 տարի առաջ» սիւնակի նիւթերուն հետ, պիտի տեսնէք, որ այսօր մեր դիմագրաւած հարցերու իսկական քննարկում տեղի չ՛ունենար, մտաւորական ճիգ չկայ: Մեր միջավայրը, դժբախտաբար նաեւ Հայաստանի մէջ եւ սփիւռքի, միտք ու գաղափար չի ստեղծեր, բայց պէտք է ամէն մէկ արարք իր գաղափարական բացատրութիւնն ու մեկնաբանութիւնը ունենայ: Այս իրողութիւնը կ՛աղքատացնէ մեզ, նաեւ կ՛աղքատացնէ երիտասարդութեան մտածողութիւնը, որովհետեւ եթէ այդ մթնոլորտն ու քննարկումները ըլլային, նոյնիսկ զանոնք չընդունելով, ընդվզելով անոնց դէմ, երիտասարդութիւնը պիտի փորձէր միտք ստեղծել:

Դժուարութիւնները շատ են այսօր, ինչպէս արդէն ըսուեցաւ, մենք ալ այս աշխարհէն առանձնացած չենք, մենք ալ տեղի ունեցող դէպքերուն եւ երեւոյթներուն ազդեցութեան ենթակայ ենք, եւ  բնականաբար, կամայ-ակամայ այսօրուան հրապարակին վրայ եղող խնդիրներուն, որոնք Հայաստանի, Արցախի եւ հայութեան չեն վերաբերիր անպայման, այլ օրինակ`  ՏԱՀԵՇ-ի, ծայրայեղական շարժումներու, մթնոլորտին մէջ չենք կրնար չմխրճուիլ: Կար ժամանակ մը, երբ յեղափոխական տիպի պայքարները եւ մեր պայքարը կարելի էր իրարու մօտեցնել եւ անոնցմէ զուգահեռներ ստեղծել: Օրինակ` պաղեստինեան յեղափոխութեան եւ հայկական յեղափոխութեան միջեւ զուգահեռներ կը ստեղծուէին, մթնոլորտը այդպէս էր, բայց այսօր ինչի՞ հետ զուգահեռ պիտի ստեղծենք: Եթէ պիտի կղզիանանք աշխարհէն եւ մենք մեր հարցերով պիտի զբաղինք, թերեւս այդ ազդեցութիւնը կրնանք վանել, սակայն նման բան արդէն անհնարին է, մարդկայնօրէն կարելի չէ, ինչպէ՞ս կրնաս շրջապատէդ, աշխարհէն առանձնանալ եւ ըսել, որ ես իմ խնդիրներս ունիմ, իմ Ղարաբաղս, Արեւմտեան Հայաստանս ունիմ, միայն անոնցմով պիտի զբաղիմ, աշխարհին մէջ ինչ ուզէ թող ըլլայ: Նման բան ընել անկարելի է: Այդ պատճառով ալ ծրագիրներն ու գաղափարները շատ-շատ լաւ կրնան ըլլալ, սակայն անոնց իրականացումին համար ներկայ ժամանակները, Մերձաւոր Արեւելքի վիճակը, Հարաւային Կովկասի վիճակը, ընդհանրապէս համաշխարհային կացութիւնը, քաղաքական վերիվայրումները, մեր կարելիութիւնները` այդ բոլորին մէջ լողալու եւ ի նպաստ մեզի բան մը փրցնելու, իրարու ագուցուած ըլլալով իրենց ազդեցութիւնը կ՛ունենան նաեւ մեր վրայ: Եթէ այս բոլորը սերտենք պիտի տեսնենք, որ մեր կարելիութիւնները փոքր են, քիչ են, եւ այդ փոքրին մէջ է, որ պիտի փորձենք, պիտի ջանանք ուժ ստեղծել եւ գործ յառաջացնել: Ես այսպէս կը տեսնեմ կացութիւնը, այդ պատճառով ալ չեմ մեղադրեր երիտասարդութիւնը, որ բաւարար ձեւով չ՛աշխատիր, սակայն կ՛ուզեմ կրկնել` ներկայիս կիրարկուող դաստիարակչական ծրագիրները զուրկ են գաղափարական լուրջ խորքէ:

«ԱԶԴԱԿ».- Դաշնակցութեան կառոյցը, գործելաձեւը որքանո՞վ արդիական կամ հրապուրիչ է երիտասարդութեան համար: Օրինակ` միշտ բեմերէն կը լսենք, որ աւելի քան 120 տարեկան Դաշնակցութիւնը երիտասարդ է, իսկապէ՞ս այդպէս է, իր գործելաձեւով կը գրաւէ՞ երիտասարդութիւնն ու ուսանողութիւնը:

ԵՐՈՒԱՆԴ ՓԱՄՊՈՒՔԵԱՆ.- Դաշնակցութեան երիտասարդ պահողն է երիտասարդութիւնը: Երիտասարդ է կ՛ըսենք այն իմաստով, որ երիտասարդ սերունդներ գան եւ բնական ընթացքով հեռացողներուն տեղը առնեն: Կարեւոր է նաեւ, որ եկողները ըլլան նոր հորիզոններ, նոր գործելադաշտեր բացող մարդիկ, անկախաբար իրենց տարիքէն, որպէսզի արդարանայ Դաշնակցութեան երիտասարդ ըլլալու եւ մնալու հանգամանքը:

ՏԻԳՐԱՆ ՃԻՆՊԱՇԵԱՆ.- Աշխատանքին երիտասարդ ըլլալ կամ չըլլալը խորքին մէջ մեզմէ կախեալ է. երիտասարդ է կ՛ըսենք, որովհետեւ Դաշնակցութիւնը 124 տարի անդադար փոխուող ժամանակներուն, նոր ստեղծուած կացութիւններուն պատշաճող գործունէութիւն եւ աշխատանք կրցած է տանիլ: Աշխարհը կը փոխուի, նոր կացութիւններ կը ստեղծուին, նոր խնդիրներ կը յառաջանան, եւ այդ խնդիրներուն մէջ հայ ժողովուրդին նաւը առաջնորդելու համար Դաշնակցութիւնը նոր նախաձեռնութիւններ կը կատարէ. ասո՛վ է, որ երիտասարդ կը մնայ: Բայց եթէ ուշադրութիւն դարձնէք պիտի տեսնէք, որ այդ նոր նախաձեռնութիւններուն ջատագովները իրենք յարաբերաբար երիտասարդ դաշնակցականներ են: Գոնէ մեր պատմութեան մէջ այդպէս էր, որովհետեւ Դաշնակցութեան երիտասարդութիւնը համաշխարհային այդ վիճակին մէջ ապրելով հանդերձ, իր ժողովուրդին անմիջական հարցերով շահագրգռուած էր եւ ստեղծուած համաշխարհային շարժումները, ի նպաստ հայութեան թարգմանելու եւ Դաշնակցութեան գործունէութիւնը այդ ուղղութեամբ տանելու մտաւորական ճիգը կը կատարէր եւ ատիկա գործի կը վերածէր: Բայց այսօր մտաւորական այդ ճիգն է, որ կը պակսի. այս է մեր դժբախտութիւնը:

ԵՐՈՒԱՆԴ ՓԱՄՊՈՒՔԵԱՆ.- Մամուլին մէջ, «Ազդակ»-ի մէջ կը կարդանք, սակայն շատ ցանցար, պատահական կերպով, տարին մէկ կամ երկու դրութեամբ, որ մեր երիտասարդները Հայաստան ու Արցախ կ՛երթան, տարբեր նախաձեռնութիւններ եւ ծրագիրներ իրականացնելու համար: Ասոնց մասին պէտք է աւելի յաճախակի կերպով գրել եւ այդ առիթով առօրեայ հարցեր արծարծել: Այս տեսակ խնդիրներու մասին եթէ աւելի յաճախ կարդանք, այն ատեն տարուած աշխատանքն ու նախաձեռնութիւնները աւելիով իրենց նպատակին կը ծառայեն, ընթերցողները, ժողովուրդը աւելի կը կապուի այդ գաղափարին` հայրենիք երթալու եւ հոն թափուած ճիգերուն սատարելու, իրենց քրտինքի բաժինը բերելու: Այս մասին կը գրուի շատ ընթացիկ իմաստով, կարծես տեղեկագրութիւն է, սակայն պէտք է առօրեային, կեանքին մաս կազմող բաժին դառնայ ասիկա: Այս կարեւոր քայլերը ո՛չ միայն մասնակիցներուն համար դաստիարակչական խորք ունին, այլ նաեւ ժողովուրդին համար:

Զրոյցին ընթացքին նշուեցաւ Հայաստանի երկու երեսներուն մասին ալ. մէկ կողմէ Հայաստան մեզ յուսախաբ ըրաւ, նոյնիսկ դառնութիւն պատճառեց, որ ա՞յս էր այն անկախութիւնը, որուն համար կը պայքարէինք մինչեւ հիմա, այսպէ՞ս պիտի ըլլար, նուազագոյնը նաեւ այն է, որ Հայաստանի իշխանութիւնը մեր Հայ դատին տէր չկանգնեցաւ մեր հասկցած ձեւով, տակաւին շատ են ժխտական երեւոյթները: Բայց դուք պէտք է վկայէք միւս երեսին մասին, որ երբ կ՛երթաք այնտեղ եւ մօտէն կը ծանօթանաք հոն ապրողներուն, կը տեսնէք որքան սքանչելի ժողովուրդ ունինք, կը զգաք, որ անոնցմով կարելի է մեծապէս հրճուիլ, ուրախանալ: Այս բոլոր ապրումները, մտածումները պէտք է դուրս գան նեղ շրջանակէն եւ աւելի տարածում գտնեն:

Ասիկա չի նշանակեր, որ պէտք է քարոզչութիւն կատարել, այլ պէտք է շօշափուածը, ապրուածը, տեսնուածը նաեւ հանրութեան սեփականութիւնը դարձնել:

Լաւ կամ վատ իրականութիւններն ու կացութիւնները պէտք է իրապաշտ կերպով ներկայացնենք, այդ առիթով պարզուած հարցերը, ծագած ժխտական երեւոյթները պէտք է խորհրդածութեան, միտքերու փոխանակման առիթ դարձնել: Միայն լաւը կամ միայն վատը ըսելը համահաւասար չափով դատապարտելի են, եթէ կարենանք ե՛ւ սեւը, ե՛ւ ճերմակը միասին ներկայացնելով յանգիլ եզրակացութիւններու, որոնք դրական իմաստ ունին, այն ժամանակ շինիչ կ՛ըլլայ:

ՏԻԳՐԱՆ ՃԻՆՊԱՇԵԱՆ.- Քննադատելէ ալ պէտք չէ վախնալ, բայց քննադատութիւնը պէտք է հիմնաւորուած ըլլայ: Այդ աժան քննադատութիւնը եւ մեր կեանքին մէջ շատ տարածուած անձնաւորուած քննադատութեան եղանակը իսկապէս ամլութեան կ՛առաջնորդէ, բայց կան հարցեր, երեւոյթներ, խնդիրներ, որոնց անպայման դուք հոն կը հանդիպիք, այդ երեւոյթներուն մասին կարելի է գրել, սակայն հիմնաւորուած կերպով, ատոնք սրբագրուած տեսնելու փափաքով եւ ոչ թէ դատապարտելու համար: Առկայ սխալները վստահաբար իրենց հիմքերը ունին, պէտք է փնտռել գտնել, թէ ինչո՞ւ այդպէս է, այդ մարդիկը ինչո՞ւ այդպէս կը վարուին, այդպէս կը մտածեն:

Նշան Կօշկակարեան

Նշան Կօշկակարեան

Փաթիլ Եսայեան

Փաթիլ Եսայեան

ՆՇԱՆ ԿՕՇԿԱԿԱՐԵԱՆ.- Հայաստանի եւ Արցախի մէջ մեր տարած աշխատանքներուն մասին, նաեւ ԼԵՄ-ականներուն տպաւորութիւններուն, մտածումներուն, տեսակէտներուն մասին յօդուածներ լոյս կը տեսնեն «Ռազմիկ»-ի յատուկ թիւի մը մէջ: Այս աշխատանքները շատ կարեւոր են, որովհետեւ անոնց մասնակից ԼԵՄ-ականները ամբողջովին տարբեր հոգեկան աշխարհով կը վերադառնան եւ կը փորձեն իրենց ապրածն ու տեսածը բաժնեկցիլ գրութիւններու ճամբով:

ՓԱԹԻԼ ԵՍԱՅԵԱՆ.- Ճիշդ է, որ մենք երկու շաբաթով տարին անգամ մը կ՛երթանք Հայաստան եւ աշխատանք կը տանինք, սակայն միշտ ալ մեր մտքին մէջ կ՛ըլլայ այն, որ արդեօք այդ երկու շաբաթը բաւարա՞ր է ընկալելու իրականութիւնը եւ զգացականէն անդին երթալու:

ԶՈՄ-ը այս տարի սկսաւ նոր ծրագիրի մը. փոխանակ ԶՈՄ-ի շարքերուն մաս կազմողներ երթան եւ ճշդուած վայրի մը մէջ աշխատանք ընեն, թէ՛ ԶՈՄ-ականներու, եւ թէ պարզ հայ ուսանողներու առիթ կը տրուի Հայաստան երթալու եւ հոն աշխատելու` իրենց ընտրութեամբ: Այս տարի երկու ԶՈՄ-ականներ գացած էին, անոնք ապրեցան ընտանիքներու հետ. ասոնց վկայութիւնները մեզի համար շատ կարեւոր էին, որովհետեւ անոնք թէեւ շատ դժուար կեանք ապրեցան, սակայն հաստատեցին, որ իրենք այդպիսով հասկցան խորհրդային վարչակարգին հետքերը տակաւին ամբողջովին չանհետացուցած հայաստանեան առօրեան եւ հայաստանցի մարդուն մտածելակերպն ու անոր պատճառները: Ճիշդ արժեւորումներ կատարելու համար պէտք է աւելի երկար մնալ Հայաստան, ապրիլ առօրեայ աշխատանքային կեանք, կապի մէջ ըլլալ ժողովուրդին հետ, որովհետեւ ժամանակաւոր երթալ ու վերադառնալը նոյնքան լաւ առիթ չի հանդիսանար ընկալելու ամէն ինչ: Դաշնակցութեան 124-ամեակի առիթով հաւանաբար երիտասարդութեան-ուսանողութեան ծրագիրները աւելի եւս պէտք է կեդրոնանան Դէպի Երկիրի աշխատանքներուն թափ տալու վրայ, սակայն ոչ թէ միայն Դաշնակցութեան ծրագիրներու ծիրին մէջ, այլ Հայաստանի արդիւնաբերութեան եւ զարգացման ընդհանուր պարունակին մէջ եւս:

«ԱԶԴԱԿ».- Երիտասարդութիւնը որքա՞ն տալիք ունի Դաշնակցութեան եւ ի՞նչ միջոցներով:

ՆՇԱՆ ԿՕՇԿԱԿԱՐԵԱՆ.- Նախ ըսեմ, որ երիտասարդութիւնը նախքան երիտասարդ ըլլալը պէտք է լաւ ձեւով դաստիարակուած ըլլայ ճիշդ աշխատելու, հարուստ գիտելիքներով օժտուած ըլլայ, որպէսզի երիտասարդութեան հանգրուանին գիտնայ ճիշդն ու սխալը իրարմէ տարբերել: Ասիկա ամէնէն իտէալական ձեւն է ամէն ինչ լաւապէս հասկնալու եւ ըստ այնմ գործելու:

Մերօրեայ կեանքին մէջ երիտասարդը մեծ դերակատարութիւն ունի, սակայն անիկա պէտք է ըլլայ գիտակից, օժտուած վեհ սկզբունքներով եւ գաղափարներով, նաեւ անհրաժեշտ գիտելիքներով եւ նկարագրային կուռ գիծերով, որպէսզի կարենայ պայքարիլ օտարամոլութեան, ձուլումի, յոռի երեւոյթներու դէմ, որպէսզի գիտնայ, թէ ինչպէ՛ս պէտք է ծառայէ իր կուսակցութեան:

Անդրադառնամ նաեւ Հայաստանի մէջ տեղի ունեցող ճամբարներուն. անձամբ մասնակցեցայ անոնց եւ կրնամ հաստատել, որ Հայաստանի մանուկներն ու պատանիները զրկուած են ազգային դաստիարակութենէ, գիտելիքներէ: Ուրեմն մենք շատ բան ունինք տալիք, սակայն մենք եւս պէտք է լաւապէս կազմաւորուած եւ անհրաժեշտ պաշարով զինուած ըլլանք:

«ԱԶԴԱԿ».- Այս կը նշանակէ՞, որ դաշնակցական երիտասարդին հիմնական աշխատանքը պէտք է կատարուի Հայաստանի մէջ:

ՓԱԹԻԼ ԵՍԱՅԵԱՆ.- Կը հաւատամ, որ կամուրջ պէտք է ըլլայ թէ՛ Հայաստանի եւ սփիւռքի, թէ սփիւռքի տարբեր գաղութներուն միջեւ: Հիմա, որ Հայաստան անկախ պետութիւն է, բազմաթիւ առիթներ կան հոն այցելելու, իսկ այս առիթները շատ աւելի մեծ են երիտասարդներուն համար` Համազգային, ՀՄԸՄ, ՀՅԴ-ի ճամբարներ եւ այլն: Եթէ անձ մը յաճախ կը մասնակցի նման նախաձեռնութիւններու հայաստանցիներու կողքին նաեւ կը հանդիպի սփիւռքի տարբեր գաղութներէ եկած երիտասարդներու, որոնց հետ գաղափարներու փոխանակումը թէ՛ հետաքրքրական, եւ թէ շատ շինիչ է: Ասիկա յատկապէս շատ կարեւոր է դաշնակցական երիտասարդներու պարագային, որովհետեւ թէեւ կը կարծենք, թէ բոլորս նոյն ձեւով կը մտածենք, սակայն խորքին մէջ այդպէս չէ, որովհետեւ իւրաքանչիւր երկրէ եկած երիտասարդ ունի տարբեր մօտեցումներ: Այսօր երիտասարդութիւնը, որ շատ մօտ է ելեկտրոնային աշխարհին, պէտք է լաւապէս օգտագործէ համացանցը եւ տարբեր գաղութներու միջեւ մնայուն կապ հաստատէ. այսպիսով 15-20 տարի ետք Դաշնակցութիւնը կը դառնայ կառոյց մը, որուն ներկայացուցիչները աշխարհի տարբեր ծագերուն իրարմէ քիչ մը անջատ ըլլալու փոխարէն, աւելի զօրաւոր եւ ամրապնդուած են, եւ բոլորն ալ սերտօրէն կապուած են Հայաստանի Հանրապետութեան:

ՏԻԳՐԱՆ ՃԻՆՊԱՇԵԱՆ.- Իւրաքանչիւր միջավայր` թէ՛ սփիւռքի, եւ թէ Հայաստանի մէջ ունի իրեն յատուկ պայմաններ, որոնք յառաջացած են մեր ապրած երկիրներու, վայրերու քաղաքական դրութենէն, ընկերային կարգ ու սարքէն, այնտեղ տիրապետող գաղափարներէն, մտածումներէն, դէպքերէն եւ այլն: Տարբեր վայրերու մէջ գործելու եղանակը ճիշդ նոյնը չի կրնար ըլլալ, գաղափարական գետնի վրայ միասնութիւնը պահելով հանդերձ, գործելաձեւի տարբերութիւններ պէտք է ըլլայ: Ասոր համար է, որ Դաշնակցութիւնը սկիզբէն ապակեդրոնացեալ դրութիւնը որդեգրած է, որ խորքին մէջ զուտ կազմակերպական ապակեդրոնացում է, ոչ թէ գաղափարական: Ուրիշ խօսքով, Հայաստանի մէջ աշխատանքային ոճը պէտք է թելադրեն Հայաստանի ընկերները, եւ ոչ թէ մենք այստեղէն մեր ոճը առնենք տանինք եւ փորձենք հոն կիրարկել, կրնանք չյաջողիլ, որովհետեւ մենք այդ միջավայրին մէջ չենք եւ ատոր քիչ ծանօթ ենք: Երբեմն տարբեր ենք կ՛ըսենք ընդվզումով, սակայն ասիկա ոչ թէ ընդվզումի պէտք է վերածուի, այլ ատիկա հասկնալու ճիգ պէտք է ի գործ դրուի, որովհետեւ այդ միջավայրը ուրիշ է: 70 տարի շարունակ սերունդներ փոխուած են, որոշ դաստիարակութիւն ստացած են, յառաջացած է հոգեբանութիւն մը, որ այսօր իր անխուսափելի ներգործութիւնը պիտի ունենայ իրենց կեանքին, մտածելակերպին վրայ: Այդ հոգեբանութենէն մեկնելով է, որ պէտք է դաշնակցական գործի կառուցում կատարել եւ դաշնակցական գաղափարաբանութեան մէջ հասարակաց ըլլալը իրենց համար յստակ դարձնել:

 

(Շար. 2 եւ վերջ)

Share this Article
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )