ՔԱՂԱՔԱՑԻԱԿԱՆ ՊԱՏԵՐԱԶՄԻ ՆԱՀԱՏԱԿՆԵՐՈՒՆ ՆՈՒԻՐՈՒԱԾ ՅՈՒՇԱՔԱՐԻ ԲԱՑՈՒՄ. «ՀԱՆԳԻ՛ՍՏ ՆՆՋԵՑԷՔ ՍԻՐԵԼԻ՛ ԸՆԿԵՐՆԵՐ, ԶԱՒԱԿՆԵՐ, ԱՄՈՒՍԻՆՆԵՐ, ԵՂԲԱՅՐՆԵՐ, ՀԱՅՐԵՐ, ՀԱՆԳԻ՛ՍՏ ՆՆՋԵՑԷՔ ԵՒ ՎՍՏԱՀ` ՈՐ ՁԵՐ ԳՈՐԾԸ ԿԸ ՇԱՐՈՒՆԱԿՈՒԻ» ԸՍԱՒ ՃՈՐՃ ԳՐԻԳՈՐԵԱՆ

Ոեւէ ժողովուրդի չէ վիճակուած նահատակ ունենալ, գիտակցիլ նահատակութեան իմաստին ու արժէքին, խոնարհիլ նահատակներու մեծութեան դիմաց եւ դասեր ու պատգամներ քաղել անոնցմէ: Հայ ժողովուրդը սակայն նահատակներէն պատգամներ քաղող ժողովուրդներէն է, որովհետեւ նահատակութեամբ կրցած է գոյատեւել, հայօրէն շարունակել իր պատմութեան էջերուն վրայ նոր էջեր աւելցնել եւ նահատակութեան իմաստէն բխած ջահը փոխանցել յառաջիկայ սերունդներուն:

Լիբանանահայ գաղութին մէջ նահատակներուն ի պատիւ եւ անոնց իբրեւ յարգանք անգամ մը եւս կայացած ձեռնարկին ընթացքին այս մէկը շեշտուեցաւ եւ այս պատգամը կրկին շողաց ու պայծառացաւ:

Արդարեւ, կազմակերպութեամբ ՀՅԴ «Նիկոլ Դուման» կոմիտէի քարոզչական յանձնախումբին, կիրակի, 1 մայիս 2011-ին, կէսօրուան ժամը 12:00¬ին, «Նիկոլ Դուման» ակումբի «Սարգիս Ազնաւուրեան» սրահին մէջ տեղի ունեցաւ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին այդ շրջանին մէջ զոհուածներու յիշատակին նուիրուած յուշաքարի բացման հանդիսութիւն:

Ձեռնարկէն առաջ ակումբի գետնայարկին վրայ տեղի ունեցաւ յուշաքարի բացում, զոր կատարեցին Թագուհի Քէշիշեան եւ Գրիգոր Ծ. վրդ. Չիֆթճեան, որ պատմական նկատեց պահը, որովհետեւ անիկա առիթ է յարգանքի տուրք մատուցելու իրենց կեանքը յանուն ազգին զոհած, գիտակից անձնուիրութեամբ ժողովուրդին ծառայութեան ու պաշտպանութեան լծուած նահատակներուն: Ան նշեց, որ այս տղաքը ունէին իրենց անձնական կեանքն ու երազները, սակայն այդ բոլորը երկրորդական նկատեցին հայութեան հաւաքական ապահովութեան եւ շահերուն համար: Գրիգոր Ծ. վրդ. Չիֆթճեան նշեց, որ պատմութեան խառնուած այս նահատակ տղաքը պէտք է մղիչ ուժ ըլլան մեզի` ամրապնդելու մեր միասնականութեան ոգին, զօրանալու մեր վճռականութեան մէջ:

Ապա ներկաները բարձրացան «Ս. Ազնաւուրեան» սրահ, ուր տեղի ունեցաւ պաշտօնական հանդիսութիւն: Լիբանանի եւ Հայաստանի քայլերգներու ունկնդրութենէն ետք բացման խօսքը արտասանեց Հուրի Զաքարեան, որ դիտել տուաւ, թէ լիբանանեան քաղաքացիական պատերազմին սկզբնաւորութենէն 35 տարիներ ետք կայացած այս հաւաքին նպատակն է մեր սրտին ու հոգիին պարտքը մատուցել բոլոր անոնց, որոնք իրենց ժողովուրդին համար նուիրաբերեցին ամէնէն թանկագինը` կեանքը, յատկապէս` «Նիկոլ Դուման» կոմիտէութեան շրջանին մէջ բնակած եւ ծառայած զոհուածներուն: Ան նշեց, որ նահատակները մեզի հետ են իրենց բարի դէմքերուն, ազնիւ հոգիներուն, ազգային գիտակցութեան եւ օրինակելի ծառայութեան ընդմէջէն` յանուն լիբանանահայութեան արժանապատուութեան եւ պաշտպանութեան` հաստատելով, որ անոնց ոգեղէն ներկայութիւնն իսկ հպարտութիւն պատճառող եւ բոլորին կամքերը պրկող, մղում ու ուժ տուող է: Հ. Զաքարեան դիտել տուաւ, որ կուսակցական թէ համակիր նահատակներուն յիշատակին առջեւ արժէ խոնարհիլ եւ ամէն առիթի յարգել անոնց յիշատակը, որովհետեւ անոնք դաշնակցական ակումբին մէջ թրծուելով, անոր դրօշին ներքեւ սրբազան պարտականութիւններ ստանձնելով` կրցան քաղաքացիական պատերազմի եւ թէժ կռիւներու օրերուն փրկել լիբանանահայութիւնն ու իր կառոյցները:

Գեղարուեստական բաժինով նուագով հանդէս եկաւ Լոռի Պիլալեան, իսկ ասմունքով` Իրմա Գապաքեան-Տէտէեան:

Ապա ցուցադրուեցաւ տեսաերիզ մը, որուն մէջ լուսարձակի տակ առնուեցան սփիւռքի կազմաւորումը եւ Հայոց ցեղասպանութենէն ճողոպրած հայութեան տեղակայումը Լիբանանի, յատկապէս Պուրճ Համուտի մէջ` շեշտը դնելով կենսագրականին վրայ այն տղոց, որոնք «Նիկոլ Դուման» կոմիտէութեան հովանիին տակ գործեցին եւ նահատակուեցան քաղաքացիական պատերազմի օրերուն: Ներկայացուեցան կեանքն ու նահատակութիւնը Սարգիս Թնկըրեանի, Ճորճ Սեմերճեանի, Յարութ Պուլտուքեանի, Յովհաննէս Զաքոյեանի, Սահակ Քէշիշեանի, Ճորճ Մխսիճորճեանի, Յովսէփ Գրիգորեանի, Գրիգոր Չիֆթճեանի, Յարութ Պոյրազեանի, Էլի Վարդանեանի, Սիմոն Մարսուպեանի եւ Յակոբ Քիւրտեանի:

Օրուան բանախօսն էր Ճորճ Գրիգորեան, որ շեշտը դրաւ նահատակութեան իմաստին ու արժէքին վրայ` հաստատելով, որ նահատակութեան հաւատացածներուն կտակն է շարունակել նոյն երթը:

Բանախօսը ըսաւ, թէ ներկայ ժամանակաշրջանին, երբ մարդկութիւնը աննախընթաց չափով պարպուած է մարդ էակը յատկանշող, մարդու պատմութիւնը կերտած արժէքներէն, երբ հոգեմտաւոր հարստութեամբ չէ, որ մեծ է մարդ, այլ` սոսկ նիւթական, երբ գերագոյն արժէքը «ես»ն է, իսկ եսնուրացը խպնուած է, երբ չկան իտէալներ ու գաղափարներ, յատկանշական է, որ նման ձեռնարկով մարդիկ հաւաքուին ոգեկոչելու յիշատակը անոնց, որոնք գերագոյն խորհրդանիշն են, ոգեղէն մարմնացումն են` տիրող «ես»ին, «նի՛ւթ»ի մշակոյթին ճի՛շդ հակառակ արժէքներուն եւ համոզումներուն:

Ճ. Գրիգորեան անդրադառնալով նահատակներուն վեհութեան, ծառայութեան ոգիին, օրինակելի անձնուրացութեան` հաստատեց, որ «այսօր եկած ենք յարգելու  անոնց յիշատակը եւ, թերեւս, շնորհակալութիւն, երախտագիտութիւն յայտնելու` քաջ գիտնալով, որ եթէ չըլլային այդ «խենթեր»ը, հաւանաբար չըլլայինք եւ մե՛նք. կամ, առնուազն, չէինք ըլլար ինչպէս որ ե՛նք, չէինք պահեր եւ այսօր չէինք վայելեր ամէն ինչ, որ ունինք` սկսելով այս պատերէն, մինչեւ մեր դպրոցն ու եկեղեցին, մեր խանութն ու տունը, մեր ընտանիքները, մեր պատիւը, մեր ինքնութի՛ւնը: Լա՛ւ է երախտագէտ ըլլալ. լա՛ւ է յիշել, «Հայր մեր» մը ըսել, մոմ մը վառել: Բայց այդ բոլորը ո՛չ ուզող, ո՛չ սպասող, ո՛չ ակնկալող, ո՛չ ալ պահանջող կայ», ըսաւ բանախօսը: Ան աւելցուց, որ մեզմէ ակնկալուածը սկսուած գործը շարունակելն է, շարունակել միշտ եւ հոն, ուր քրտինք եւ արիւն է պէտք` պահպանելու հայուն հողը, պատիւը, կեանքն ու ինչքը:

Բանախօսը իր խօսքը աւարտելով յայտնեց, որ այսօր բոլորիս ճիտին պարտքն է այս խոստումը տալ մեր նահատակներուն. «Եւ այսօր մենք եկած ենք անոնց ըսելու. «Հանգի՛ստ ննջեցէք, սիրելի՛ ընկերներ, զաւակներ, ամուսիններ, եղբայրներ, հայրեր, հանգի՛ստ ննջեցէք եւ վստահ, որ ձեր գործը կը շարունակուի,  որ ձեր արիւնով ներկուած խորանը պիտի չքանդուի, որ ձեր քալած ճամբան պիտի չլքուի,  եւ ամէն անգամ, եւ ամէն տեղ, ուր հայու օգնութեան կանչը լսուի, ուր հայու հողը վտանգուի, այս փառապանծ ժողովուրդէն յառաջ պիտի գան ուխտեալներ, որոնք պիտի հետեւին ձեզի, պիտի միանա՛ն ձեզի», եզրափակեց ան:

Ապա յուշանուէրներ յանձնուեցան նահատակ ընկերներու հարազատներուն:

Ձեռնարկը փակուեցաւ «Մշակ բանուոր»ով:

Նշենք, որ ձեռնարկէն առաջ Նոր Ատանայի Ս. Աստուածածին եկեղեցւոյ մէջ յաւարտ Ս. եւ անմահ պատարագի հոգեհանգստեան պաշտօն կատարուեցաւ նահատակներու հոգիներուն համար:

 

 

Share this Article
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
CATEGORIES