Քեսապը Ցնցուած Է Ու Սգաւոր. Յովակին Կիթառին Լարերը Դեռ Թաց Են…

ՇՈՂԻԿ ԱՇԸԳԵԱՆ

Կիրակի, 23 դեկտեմբեր. առաւօտ.  բօթ. հաղորդակցութեան միջոցներէ զրկուած Քեսապի եւ շրջակայքի եկեղեցիներուն զանգերն են  զայն սփռող-տարածողը. «Յո՜, վա՜ա՜, կը…»: Ի՞նչ…, Յովա՞կը: Քունէն նոր արթնցող քեսապցին կը ցնցուի,  յետոյ պատահածը լաւ չհասկնալով` կը հարցնէ.  «Ինչո՞ւ…»: Պատերա՞զմ է: Բայց` ո՛վ որո՞ւ դէմ:  «Ինչո՞ւ»-ն չունի պատասխան, կը կախուի օդէն, կը ճօճուի ու կը խեղդուի կոկորդներու մէջ:  Ո՛չ ոք կրնայ  այդ հարցումին ճշգրիտ պատասխանը գտնել: Եթէ գտաւ ալ, պիտի կասկածի իր իսկ գտածին: Անոր առաջին չհաւատացողը ի՛նք պիտի ըլլայ: Յետոյ, ո՞վ պիտի հաւատայ գտնուած պատասխանին: Պատասխանի փոխարէն` հարցականները կ՛երկարին, կ՛երկարին ու չեն հատնիր: Ու կ՛որոտայ  երկինքը, ընդվզումը կը մրրկի, աչքերը ակ կը դառնան, կը թրջուի հողը:  Լուռ, զուսպ, համատարած թախիծը կը ծաւալի գիւղէ գիւղ, կը շրջի տունէ տուն  ու կը  ծանրանայ  կապարի պէս. «Յովակ»:

Յովակը պիտի վերադառնար, որովհետեւ ուրիշ  ոչ մէկ տեղ կրնար հանգրուան գտնել: Ան վերադարձած է` իր «հոգւոյն ծննդավայր»-ին մէջ  լուռ ու խաղաղ, անվերջանալի յիշատակներու պարոյրներով  խնկաբոյր ոգեղինացած: Ինք բոլորինն է. ամէնքը իրեն հետն են: Հեծեծանքները կը հրմշտկեն զիրար: Չե՛ն յորդիր, չե՛ն դադրիր. կը մրմռան մրմուռ-մրմուռ: Երկար բացակայութենէ ետք  հարազատի վերադարձին հետ մղկտալի հանդիպումը շուտով  կը հաւաքէ փէշերը, կը կծկուի պատկառանքով, խորանի մանուկ Միածինի եւ Տիրամօր նայուածքներուն տակ:

Թափօրը կ՛երկարի, կ՛երկարի ու չի հատնիր: Այս ճամբան սովոր է կրելու հեռացողները ճամբու դնող թափօր: Բայց այսօր տարբեր է: Ասֆալթապատուած հողը կը տնքայ: Զանգերը կը շարունակեն հեծկլտալ կտրատուած հնչիւններով: Դէմքերը մռայլ են ու ահարկու` պրկուած պոռթկումի լուռ ալիքներով ակօսուած. ոտնաձայները խուլ կը տոփեն հողին խռովքը, որ կ՛արձագանգէ. «Մենք հոս ենք եւ հոս կը մնանք»:

Թափօրը կը շարունակէ ընթացքը կշռոյթով: Խաչերը կանաչ են, պսակները ծաղկազարդ, խօսքը` համր: Շարականը իր ճամբան կը շարունակէ  ոլորանով:

«Յովա՜կ…» եւ ամէն մէկը միջակէտին առեղծուածը կը փորձէ իր մտքին ուժով լուծել: Միտքը  տեղի կու տայ իրականութեան դաժանութեան  առջեւ. աչքերը կը պղտորին. շրթունքները կը կծկուին. արցունքները կը  չորնան այտոսկրներուն վրայ: Թափօրէն բարձր  կը թեւածէ Յովակին խնդուն հոգին` իր ընկերներուն ձեռքերուն վրայ: Քսաներեք տարեկան տղու  ետեւէն այսքան մարդ  կ՛երթա՞յ…: Կ՛երթա՛յ: Ո՛վ լսէ` թո՛ղ հաւատայ: Քեսապը ամբողջ, մեծով-պզտիկով,  այսօր դարձեր է  թափօր ու կը մտմտայ:

Հոս կան միայն  ափ  մը հայեր, որ  եթէ բռունցք կազմեն… պատ կը շարեն, բահ կը բռնեն, եթէ փորեն,  լա՛ւ իմացէք, բան չե՛ն թաղեր, ծա՜ռ կը տնկեն: Ահա այդպէս, քայլերը կ՛ընթանան մտքի հակառակ ուղղութեամբ:

«Յովա՜կ»…

Հովը  կ՛եղերգէ ու կը հաւաքէ խուլ հառաչանքի ու հեծեծանքի  ցիրուցան բեկորները: Ակերը կը յորդին ակունքներէն:

Յովակը  կը վերադառնայ ամէն մէկու հետ, կ՛ընկերակցի անոնց հովերգուի պէս. խնդուն, կիթառը ձեռքին` կը մտնէ իւրաքանչիւրի տուն` Նոր տարի դառնալու համար…

Յովակին կիթառին լարերը դեռ թա՜ց են, շա՜տ թաց…

23 դեկտեմբեր,  2012       

 

Յովակ Պետրոս Քորթմոսեան

(2 Ապրիլ 1989 – Սեպտեմբեր 2012)

Յովակ Պետրոս Քորթմոսեան` ծնեալ Քեսապ, 2 ապրիլ 1989-ին: Նախնական կրթութիւնը ստացած է Քեսապի Ազգային Ուսումնասիրաց միացեալ վարժարանին (ներկայիս` Ճեմարան) մէջ: Միջնակարգ ուսումը ստացած է Քեսապի կառավարական «Վարուժան Քիլաղպեան» վարժարանին մէջ. ապա երեք տարի յաճախած է Լաթաքիոյ «Ահմատ Շաֆիք Թուման» երկրորդական վարժարանը: Երկրորդական ուսումը աւարտելէ ետք շարունակած է իր բարձրագոյն ուսումը Լաթաքիոյ «Թըշրին» համալսարանին մէջ` հետեւելով հաշուապահութեան: 2010 ապրիլին Սուրիական ազգային բանակի ծառայութեան կոչուած է: Երկու տարիներ հերթաբար ծառայած է Դամասկոսի, Համայի արուարձաններէն եւ Հալէպի արուարձաններէն մէկուն մէջ ու ապա` Հալէպ քաղաքին մէջ: Սեպտեմբեր 2012-ին իր ծառայած զօրանոցին վրայ կատարուած յարձակումի ընթացքին անհետ կորած էր, եւ ոչ մէկ տեղեկութիւն կար իր մասին: Երեք ամիսներու սպասումէ ետք իր մահուան գոյժը ցնցեց նահատակին ընտանիքն ու համայն քեսապահայութիւնը:

Անդամակցած է ՀՄԸՄ-ի, ՍԵՄ-ի, Պատանեաց ու Ջանիցի եւ «Սայաթ Նովա» նուագախումբին: Եղած է եկեղեցասէր ու ազգասէր: Ինչ գործի որ կանչուած է, կատարած է զայն ամբողջական նուիրումով եւ մեծ սիրով: Երբեք չէ դժգոհած որեւէ բանէ ու միշտ ամէն ինչ տարած է պարզութեամբ:

Իր մահուան գոյժով ոչ միայն իր ընտանիքը ցնցուեցաւ ու ցաւ ապրեցաւ, այլեւ` ամբողջ քեսապահայութիւնը իր մեծով ու պզտիկով, որովհետեւ Յովակը միշտ եղած էր բոլորին սիրելին ու բարեկամը:

Յիշատակդ անթառամ պիտի մնայ միշտ, սիրելի՛ Յովակ, որովհետեւ քեզի նման երիտասարդները չեն մեռնիր, այլ յաւէտ կ՛ապրին: Բի՜ւր յարգանք քեզի, սիրելիդ մեր Յովակ, դուն միշտ մեր սիրտերուն մէջ պիտի մնաս:

Յիշատակդ օրհնեալ ըլլայ:

Share this Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )