Կիրակնօրեայ Խօսքը. Տարեփակի Իմաստութեամբ…

ՄԵՍՐՈՊ ՀԱՅՈՒՆԻ

Սիրելի՛ ընթերցող, այսօր վերջին կիրակին է 2012-ին: Եկեղեցին, որ իր հաւատացեալներուն մայրը եւ դաստիարակն է, որոշած է յարմար աւետարանը տարեփակի այս տէրունականին: Կը խնդրեմ, որ կարդաս այս հատուածը (Ղկ. 19,11-27):

Հաշուեյարդարի աւետարանը խորագրուած է` իբրեւ «Մնասներու առակը»: Կը պատմէ, թէ ինչպէ՛ս իր արքայական իշխանութեան վերատիրացած թագաւորը հաշուետուութեան կը կանչէ իր պաշտօնեաները, որոնց յանձնած էր տնտեսութիւնն իր նիւթականին:

Առաջին պաշտօնեան կը գովուի` իբրեւ «լա՛ւ, ազնի՛ւ եւ բարի՛ ծառայ», որովհետեւ անոր տրուած տասը դրամը բերած էր յաւելեալ տասը դրամ: Ուստի, կարգուեցաւ իշխան տասը քաղաքներու վրայ:

Երկրորդ պաշտօնեան, որուն վստահուած էր հինգ մնաս կամ հինգ դրամ, զայն կրկնապատկելով` ստացաւ իշխանութիւնը հինգ քաղաքներու վրայ:

Երրորդը ներկայացաւ. «Տէ՛ր, ահաւասիկ քու մնասդ, զոր ծրարած-պահած էի լաթին մէջ: Կը վախնայի քեզմէ, որովհետեւ խստապահանջ ես. կ՛առնես, ինչ որ պահեստի չես դրած, կը հնձես, ինչ որ չես սերմանած» (Ղկ. 19,20-21):

Թագաւորը զայրացաւ. «Քու խօսքերուդ համաձայն պիտի դատեմ քեզ, չա՛ր ծառայ: Գիտէիր, որ խստապահանջ եմ եւ կ՛առնեմ, ինչ որ պահեստի չեմ դրած, կը հնձեմ, ինչ որ չեմ սերմանած: Ինչո՞ւ, ուրեմն, դրամս չտուիր լումայափոխին, որպէսզի վերադարձիս` զայն պահանջէի տոկոսով միասին» (Ղկ. 19,22-23): Ապա արքան հրամայեց իր սպասաւորներուն, որ «չա՛ր ծառայ»-էն առնեն մէկ մնասը եւ յանձնեն տասը ունեցողին:

Աշխարհը պիտի ունենայ իր վերջը. եւ այն` մարդերն ընդունին կամ չընդունին այս անյետսկոչելի իրողութիւնը: Տիեզերքի կատարածին պիտի յաջորդէ վերջին դատաստանը. այն ատեն անոր ամենագէտ, ամենատես եւ ամենասուրբ Դատաւորը` Յիսուս Քրիստոս միայն պիտի ըլլայ ամէնէն Արդարը, որուն մօտ այլեւս ոչ մէկ բարեխօսութիւն կամ միջնորդութիւն պիտի հասնի իր նպատակին, հետեւաբար` «պիտի երթան ասոնք, ձախակողմեան չարերը, յաւիտենական տանջանքին, իսկ արդարները, աջակողմեան բարիները, յաւիտենական կեանքին» (Մտթ. 25,46):

Այսպէս, «չար ծառայ»-ին պարագային ալ ամէն բարեխօս միջամտութիւն ապարդիւն եղաւ: Հրամայուած սպասաւորները առարկեցին. «Տէ՛ր, անիկա ունի արդէն տասը մնասը»: Թագաւորին պատասխանը շատ յստակ ու վճռական էր. «Կ՛ըսեմ ձեզի, ունեցողին պիտի տրուի, իսկ չունեցողէն ունեցածն ալ պիտի առնուի» (Ղկ. 19,25-26):

Ուշադրութի՛ւն: Հաշուեյարդարին պիտի կանչուին բոլոր մարդերը: Նաեւ` Հայաստանի ինքնազօր եւ ինքնաշպար իշխանաւորները, որոնք ընտրութենէն ամիսներ առաջ արդէն ապահոված են 2013-ի իրենց նախագահական յաջողութիւնները, եւ այն` «արդա՛ր» ընթացքով, «անաչա՛ռ» քուէարկումով, «անկաշառատո՛ւ» գործօնով ու «անհոտա՛ծ» ընտրավարումով, իբր թէ՜…

Զգօնութի՛ւն: Երանի՜ մեր հայրենիքին ու սփիւռքին, եթէ անոնց ղեկավարները այսօ՛ր դաս առնէին արաբական աշխարհի մեր ժամանակին մէջ տապալած ու տապալելիք` «ամենակալ», «ամենազօր» ու «յաւերժական» ինքնակոչ իշխանաւորներու թէ՛ արագընթաց անցաւորութենէն եւ թէ՛ անվերադարձ վախճանէն, որպէսզի վա՛ղը ուշ չըլլա՜յ…

Արդ, 2012-ի տարեվերջն է: Ուրեմն հաշուետուութեան պահն է: Իմաստուն ենք, եթէ կ՛ուզենք եւ գիտենք նստիլ հաշուեփակի սեղանին` Աստուծոյ ներկայութեան ու մեր խղճմտանքին հետ:

Կեանքը տրուած է մեզի, որպէսզի զայն ապրինք հասկացողութեամբ Աստուծոյ, որ Արարիչն է տիեզերքին ու մարդկութեան:

Մեր կարճատեւ կեանքը կ՛ունենայ իր աստուածային իմաստը, երբ զայն կ՛արդիւնաբերենք Աստուծով` ընկերոջ, ընտանիքին, շրջապատին, ազգին, հայրենիքին ու եկեղեցիին համար:

Մեր խօլավազ առօրեան կը ստանայ իր յաւիտենական արժէքը, երբ զայն կը լեցնենք Աստուծոյ սիրով` այդ սէրը գործնականապէս անցընելով ընկերոջ, ընտանիքին, շրջապատին, ազգին, հայրենիքին ու եկեղեցիին հանդէպ մեր ունեցած սէրէն:

Այս ճշմարտութիւններուն դիմաց` ո՛չ մէկ աշխատանք չնչին է, ո՛չ մէկ արարք փոքր է եւ ո՛չ մէկ բառ պարապ է:

Յիսուսի խօսքը միայն ուղիղ ու ճշմարիտ կրնայ ըլլալ, թէ քիչին մէջ հաւատարիմը շատին մէջ ալ հաւատարիմ է, ինչպէս նաեւ փոքրին մէջ վստահելին մեծին մէջ ալ վստահելի է. ուստի իշխանութիւնը կ՛ընդունի բազմելու իր Տիրոջ արքայութեան մէջ:

Թէպէտ Աստուծոյ համար ամէն բան քիչ ու փոքր է, բայց եւ այնպէս երբ զայն կ՛ընենք Յիսուսի սիրով, այդ քիչը կամ փոքրը, որ մէկ է, կ՛ըլլայ տասը, կ՛ըլլայ հինգ, այսինքն կը դառնայ արժէք` Տիրոջ տեսողութեան մէջ եւ կը մնայ արժանիք` Տիրոջ դատողութեան համար:

Այսպէս, յստակ թող ըլլայ մեզի, թէ ա՛յս է միակ անհրաժեշտը, որ մեզի տրուած կարողութիւններն արժեւորենք, այսինքն` արժանիքի վերածենք, եւ պտղաբերենք, այսինքն` բերքի հասցնենք:

Այսպէս, յստակ թող ըլլայ մեզի, թէ մեզմէ իւրաքանչիւրը իր տեղը, իր գործին մէջ, իր չափով եւ իր ատակութեան համաձայն օգտագործելու է Արարիչէն իրեն տրուած շնորհքը, ձիրքը, առօրեան, կեանքը:

Այսպէս, յստակ թող ըլլայ մեզի, թէ «յերկնուստ» մեզմէ իւրաքանչիւրին պարգեւուած կարողութիւններուն համապատասխանումին կը սպասէ անոնց աստուածային Շնորհողը:

Հուսկ, տարեփակի պահիդ, ուշադրութիւնդ կը հրաւիրեմ այս ճշմարտութեան վրայ, թէ արդարասէր «Խստապահանջ»-ին հարազատ Մայրն է Մարիամ Ս. Կոյսը, որ մեր հայազգի սուրբերու ճիշդ սահմանումով, առաքինութիւններուն Ուսումնարանն է, ուր կրնաս սորվիլ խղճիդ քննութիւնը, սիրոյդ մաքրազտումն ու կարողութեանդ օգտագործումը, ինչպէս նաեւ կրնաս լաւագոյնս սերտել մարդասէր Դատաւորին ակնկալութիւնները:

Այնճար, 30 դեկտեմբեր 2012                  

 

Share this Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )