Խոհեր` Ցանողն Ու Հնձողը

ԼՕԽ-ԱԿԱՆ

«Ալեքսան եւ Արաքսի Գըլպաշեան» կազդուրման կայանի սեփական շէնքին բացումը առիթ կու տայ ԼՕԽ-ականներուս` վայրկեան մը թափ տալու մեր յիշողութեան եւ ակնարկ մը նետելով դէպի անցեալը` անդրադառնալու մեր կազմակերպութեան կեանքի ընթացքին:

Որքա՜ն շարունակականութիւն եւ հետեւողականութիւն կայ հոն, որքա՜ն իրար ագուցուած են անոր ընթացքի բոլոր հանգրուանները եւ ուրախութեամբ, նոյնիսկ երբեմն հպարտութեամբ կ՛անդրադառնաս, որ դուն անձնապէս, որպէս ԼՕԽ-ական, այդ ընթացքին հետեւորդն ես ու ԼՕԽ-ը նոր հանգրուաններու հասցնող ապրող դերակատարներէն ես:

Ո՞վ եւ ե՞րբ երազեց կազդուրման կայանի սեփական շէնքի մը կառուցման գաղափարը, ո՞վ ցանեց զայն եւ ո՞վ է այսօր հնձողը: Աւելի քան քառասուն տարիներ անցած են այն օրէն, երբ ԼՕԽ-ի Շրջանային վարչական անդամներ` Վերժին Տէր Կարապետեան, Արշալոյս Արմէնեան, Վերժին Ֆաթթալ, Լիւսի Գրիգորեան, Լիւսի Տումանեան, Բերկրուհի Առաքելեան, Լոլա Սասունի, Արաքսի Արծրունի եւ տակաւին ուրիշներ (ներողութիւն, եթէ ոմանք մոռցայ) երազեցին եւ ցանկացան կարիքաւոր փոքրերու լաւագոյն կազդուրման կայան մը ապահովել ու ցանեցին իրենց երազը, Գըլպաշեան ընտանիքի պատուական զաւակները` Յակոբ, Հայկ եւ Ալիս, ստանձնեցին այդ ցանքին մշակումն ու իրականացումը եւ այսօր, այսքան տարիներ ետք, նոր Շրջանային վարչութիւն մը իր ամբողջ անդամներով կը քաղէ ու կը վայելէ այդ հունձքը:

Որքան հաղորդական, հոգեկան ու գործնական կապ կայ Լիբանանահայ օգնութեան խաչի աշխարհին մէջ եւ որքան գործօն է այդ կապը, որուն շնորհիւ ալ կը գոյատեւէ ու յարաճուն զարգացումով կը շարունակէ իր երթը:

Մեծ պատգամ ունի այս կառոյցին իրագործումը, որ ամէն օր բարիք ցանելու պարտաւորութեան մը տակ կը դնէ ԼՕԽ-ականն ու անոր հաւատարիմ ու հաւատացող հայորդին, օր մը անպայման արժանաւոր հնձուոր մը գտնելու յոյսով, յոյս մը, որ կը կոչուի` լաւագոյնը բոլոր կարիքաւորներուն…

Անցած ու ներկայ բոլոր ԼՕԽ-ականներու անունով` շնորհակալութի՛ւն:

 

Share this Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )