Կիրակնօրեայ Խօսքը. Հայերուս Յաւերժացումին Համար…

ՄԵՍՐՈՊ ՀԱՅՈՒՆԻ

Սիրելի՛ ընթերցող, արտակարգ եւ ուրախարար զգացումէ մը թելադրուելով` կը փափաքիմ շարունակել նախորդ սիւնակին նիւթը, որ ոսկեզօծուած է այժմէականութեան մէջ` յաւերժութեան համար:

Զարմանալի է: Յիսուս կ՛ուզէ մարդը ազատագրել միապաղաղ ու ճնշիչ առօրեայէն եւ բնական սովորականէն բարձրացնել գերբնական անսովորին, որ հաւատքն է, սէրն է: Մարդը, սակայն, չի փափաքիր եւ չ՛ուզեր ընդունիլ Անոր պարզ ու յստակ խօսքերը. «Ինծի հաւատացողը կը ստանայ յաւիտենական կեանքը: Ես եմ կեանքին Հացը» (Յվհ. 6,47-48):

Այո՛, ըսելու եմ, որ դժուար է ընդունիլ եւ սիրել Յիսուսի այս խօսքերը, քանի մարդը չ՛ուզեր հաւատալ, թէ Ինքնին` Աստուած եկաւ աշխարհ իր զաւակներուն այցելելու եւ անոնց հետ մնալու համար:

Իր խորութեան մէջ իսկ` իրապէս յստակ է ամենասուրբ Երրորդութեան տեսութիւնը եւ իր տարողութեամբ` իսկապէս պարզ է Անոր գործնականութիւնը. «Աստուած այնքա՜ն սիրեց աշխարհը, որ մինչեւ իսկ իր Միածին Որդին տուաւ, որպէսզի ամէն մարդ, որ կը հաւատայ Անոր, չկորսուի, այլ ընդունի յաւիտենական կեանքը» (Յվհ. 3,16):

Այսպէս, Աստուած միշտ նախաձեռնողն է ու ձեռք երկարողն է: Մարդուն կը մնայ ընդառաջել եւ հայրական ձեռքը բռնել: Կը նշանակէ, թէ պէտք է հաւատայ ու սիրէ:

Հաւատալ ու սիրել կարենալու համար անհրաժեշտ է, որ մարդը դիրքորոշէ ինքզինք: Կա՛մ ընդունիլ, թէ Յիսուս մեծագոյն խելագարը եւ յանձնապաստանն է, որ կը ձախողի իր պատրանքին ու մոլորութեան մէջ, կա՛մ ընդունիլ, թէ Յիսուս իր անձնական յայտնութեան մէջ կը հաստատուի իր Հօրմէն եւ կը վկայուի «յերկնուստ»…

Մեր «փոքր ածուին» մէջ մնալով` գիտենք, թէ մեր սրբաշնորհ Գրիգորները, Սահակները, Մեսրոպները, Ներսէսներն ու Մխիթարները թէ՛ ընդունեցին Յիսուսի իր անձին մասին ըրած յայտնութիւնը եւ թէ՛ ընդունեցին երկնաւոր Հօր իր Որդիին մասին տուած վկայութիւնը:

Անկեղծօրէն եւ հայօրէն իմացնեմ, թէ սիւնակագիրս, որուն ատանածին ու թրքախօս տարագիր հայրը ապրեցաւ իր հաւատաջերմ ու սիրաբորբ հայկականութեամբ` ստէպ մերձենալով ամենասուրբ հաղորդութեան, կ՛ընթանայ յաւերժատար կենսուղին հայ սուրբերուն եւ հանճարներուն…

Այսպէս, տրուպիս համար ոչ միայն հաւատքի ու սիրոյ հիմնահարցն է ամենասուրբ հաղորդութիւնը, այլ նաեւ հայուս մարդկային պատկանելիութեան ու տոհմային ինքնութեան ելակէտն է գոհութեան խորհուրդը, եւ այն` Ս. Գրիգոր Լուսաւորչէն սկսեալ:

Հայ երկնակամարէն վերոյիշեալ աստղահոյլերը կը շողարձակեն իրենց հաւատքն ու սէրը, ինչպէս ալ` իրենց առինքնող պատկանելիութիւնն ու վճիտ ինքնութիւնը: Անոնց հաւատքը սուրբգրային է եւ անոնց սէրը քրիստոսական է:

Իրենց աստուածաշնչական հաւատքին մէջ եւ իրենց յիսուսական սիրով մեր սուրբերն ու հանճարները կը դաւանին եւ կը սորվեցնեն, թէ Աստուածամարդը Բանն է, Խօսքը, որ ինքզինք կը հռչակէ «կեանքին Հացը», ապա` անմիջապէս յարելով. «Եւ Հացը, զոր Ես պիտի տամ, ի՛մ Մարմինս է, կեա՛նքը` աշխարհին» (Յվհ. 6,51):

Հայ սուրբերէն ու հանճարներէն կը մէջբերեմ Ս. Յովհաննէս Մանդակունի կաթողիկոսը (478-490), որ վարդապետելէն ետք, թէ «քրիստոնէութիւնը հաւատքն է, մկրտութիւնն է եւ սուրբ խորհուրդին վայելումն է. իսկ ան, որ հեռու եւ թերի է ասկէ, թերի է  քրիստոնէութենէն, որովհետեւ ո՛չ Քրիստոս կը բնակի անոր մէջ, եւ ո՛չ ան կը բնակի Քրիստոսի մէջ», զգլխիչ պարզութեամբ կու տայ իր ուղիղ դաւանանքը. «Եւ մենք ճշմարիտ հաւատքով կ՛ընդունինք Քրիստոսը խորանին վրայ, Անոր կը մերձենանք, Զայն կը տեսնենք, Զայն կը շօշափենք, Զայն կը համբուրենք, Զայնք կ՛առնենք եւ կ՛ընդունինք մեր ներսը, եւ այսպէս մենք կ՛ըլլանք մարմին, անդամներ ու զաւակներ Աստուծոյ»:

Հայ սուրբերէն ու հանճարներէն կը մէջբերեմ Ս. Գրիգոր Նարեկացին (940/45-1003/4), որուն նարեկաշունչ գովերգային խնդրանքը իւրայատուկ դաւանանքն է. «Տէ՜ր, զօրութիւններու Տէրը, բոլոր էակներուն Թագաւորը, բարեբանեալ Մարմինիդ նուիրումով` անմահապէս միշտ կը մատուցուիս եւ աննուազաբար կը շնորհես քաւութիւն, Հօր հաճութեան եւ մեր հաշտութեան համար միշտ կը մատուցուիս, արդ, սրտով եւ հոգիով խոցեալիս տո՛ւր, կ՛աղաչեմ, ո՜վ Գթած, երկինքէն ընծայուած այդ Դեղը կեանքին»:

Հայ սուրբերէն ու հանճարներէն է Սեբաստացի Մխիթար աբբահայրը (1676-1749), որուն ճիշդ տեսութիւնն է, թէ խաչեալ Աստուածորդիին յարութեամբ ու համբարձումով` Յիսուսի հոգիին հետ միացած եւ փառաւորեալ Մարմինը կը ճաշակենք ամենասուրբ հաղորդութեան մէջ, ճիշդ այն Մարմինը, որ անբաժանելի է փառաւորեալ Արիւնէն: Մենք` Ս. պատարագին մասնակցողներս, կ՛ընդունինք Յիսուս Քրիստոսը, նոյնիսկ երբ մէկ տեսակով, այսինքն` միայն սրբագործուած նշխարով կը հաղորդուինք:

Երանաշնորհ Մխիթարի` հայ մեծ աստուածաբանին ուղիղ շեշտումով` թէեւ պարտական ենք «գիտել» այս ճշմարտութիւնները, բայց եւ այնպէս չի բաւեր սորվիլ ու գիտնալ զանոնք, այլ նաեւ անհրաժեշտ է «հաւատալ», այսինքն մեզի համար գիտութեան համընթաց նուազագոյնս ըլլալու է հաւատքը: Սակայն, իրականին, մեր գիտակից ընդունումն ու դաւանումը հիմը եւ ելակէտն ըլլալու են մեր ամբարած հմտութեան ու ջամբած ուսուցումին:

Հայ սուրբերէն ու հանճարներէն մէջբերուածներն իսկ կը բաւեն մեզ համոզելու աստուածային Իմաստունին անյետսկոչելի խօսքերուն հեղինակութեան ու ներազդումին. «Ճշմարիտ, ճշմարիտ կ՛ըսեմ ձեզի», այսինքն` ինծի, քեզի, մեզի եւ բոլորին, «եթէ չուտէք Մարդու Որդիին` Յիսուս Քրիստոսի Մարմինը եւ չճաշակէք անոր Արիւնը, կեանքը չունիք ձեր մէջ: Իմ Մարմինս ուտողը, իմ Արիւնս ճաշակողն ունի յաւիտենական կեանքը, եւ Ես անոր յարութիւն պիտի տամ վերջին օրը» (Յվհ. 6,53-54):

Այնճար, 30 յունիս 2013

Share this Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )