50 ՏԱՐԻ ԱՌԱՋ ( 5 ՅՈՒԼԻՍ 1961 )

ԽՄԲԱԳՐԱԿԱՆ

ՃԵՄԱՐԱՆԻ ՎԵՐԵԼՔԸ

Նախորդ օրերուն ներքին էջերու սիւնակներուն մէջ հրատարակեցինք Համազգայինի Նշան Փալանճեան Ճեմարանի միամեայ տեղեկագիրը, որ յստակօրէն ցոյց կու տար գերազանցապէս հայաշունչ այս հաստատութեան յարաճուն վերելքը:

Բոլոր անոնք, որոնք մօտէն հետեւած են Ճեմարանի կեանքին` անոր հիմնադրութենէն մինչեւ այսօր, շատ լաւ գիտեն, թէ ի՜նչ նեղ տարիներ անցուցած է եւ ինչպիսի՛ զոհողութեանց գնով կանգուն մնացած այս կառոյցը: Եթէ չըլլար իր վարիչներու աննկուն յարատեւութիւնը, իր պաշտօնէութեան գաղափարական նուիրումը եւ մեր հասարակութեան բարոյական քաջալերանքը, շատոնց փակուած կ՛ըլլար հայեցի կրթութեան այս մեծարժէք հաստատութիւնը:

Վերջին տասնամեակը, ինչպէս շեշտեց հաստատութեան տնօրէնը իր բացման խօսքին մէջ, եղաւ յարատեւ յառաջդիմութեան շրջան մը Ճեմարանի համար: Նիւթական, բարոյական թէ կրթական տեսակէտէն:

Նիւթական, որովհետեւ Ճեմարանը դարձած է գրեթէ ինքնաբաւ հաստատութիւն մը, որ իր պիւտճէին 80 առ հարիւր տոկոսը կը գոյացնէ կրթաթոշակներէ:

Բարոյական, որովհետեւ հաստատութեան վարկն ու համբաւը հետզհետէ աւելի կը բարձրանայ հասարակութեան մօտ:

Կրթական, որովհետեւ բացի իր հայագիտական արժէքէն, Ճեմարանը պետական քննութիւններու կը ներկայացնէ եւ յաջողութեամբ կը պսակէ աշակերտներու յարաճուն թիւ մը:

Ճեմարանը ոչ միայն Լիբանանի, այլ նաեւ մօտաւոր եւ հեռաւոր գաղութներու կրթութեան կեդրոնն է, հայ մշակոյթի օճախը եւ արտասահմանի հայութեան պարծանքը: Ան պահապանն է մեր ազգային ինքնապաշտպանութեան պայքարին: Քսանվեց տարիէ ի վեր կանոնաւորաբար կու տայ շրջանաւարտներ, որոնց ընդհանուր թիւը կը մօտենայ 250-ի: Բոլորն ալ նետուած են կեանքի մէջ` հայ լեզուի, գրականութեան եւ պատմութեան ոգիով զրահուած եւ իրենց ժողովուրդին ծառայելու անվերապահ պատրաստակամութեամբ: Հարկ չկայ շեշտելու, որ ի՛նչ մեծ արժէք կը ներկայացնէ սփիւռքի օտար միջավայրերուն մէջ հայ ոգիով սնած եւ հայ արժէքներու ժառանգորդ գիտակից երիտասարդութիւնը:

Բայց միայն աւարտականներ չեն, որ կը կազմեն Ճեմարանի պատրաստած նուիրեալներու բանակը: Ճեմարանը իր շունչն ու դրոշմը փոխանցած է նաեւ անոնց, որոնք հոգ չէ թէ թերաւարտ, մէկ երկու տարի գոնէ հաղորդուած են գերազանցօրէն հայեցի իր մթնոլորտէն: Այնպէս որ, երբ այսօր «ճեմարանական» կ՛ըսենք, անոնց թիւը չի սահմանափակուիր քանի մը հարիւրեակ շրջանաւարտներով:

Վստահ ենք, որ Ճեմարանը հետզհետէ պիտի դառնայ այն հաստատութիւնը, որ վերջնականապէս պիտի փարատէ հայ ծնողքին մտահոգութիւնները` իրենց զաւակներու դաստիարակութեան հարցին նկատմամբ: Այսինքն` հայեցի կրթութեան հետ մէկտեղ, պիտի կրնայ պետական վկայականներու պատրաստել իր խնամքին յանձնուած հայորդիները: Այս տարի արդէն ութ շրջանաւարտներ արժանացած են պաքալէօրեայի: Վստահ ենք որ այս թիւը հետզհետէ պիտի աւելնայ, եւ ճեմարանական ընթացաւարտը պիտի ունենայ առաւելութիւնները հայեցի կրթութեան եւ ուսումնական լուրջ պատրաստութեան:

Share this Article
CATEGORIES