Մովսէս Թովմաս Հերկելեանի Մահուան Քառասունքին Առիթով. Մեր Ուժի Աղբիւր Հօրեղբօրս

ԱՐԱՔՍ ՀԵՐԿԵԼԵԱՆ-ՅԱԿՈԲԵԱՆ

Հակառակ անոր որ կ՛ատէր օտար բառ գործածողները «օտարամոլներ» կ՛անուանէր զանոնք, սակայն զարմանալիօրէն բարեւի փոխարէն` «հէլաու» կ՛ըսէր բոլորին: Այդ բարեւելու հնչիւնին մէջ կար մուսալեռցիական շեշտ մը, որ հարազատ էր մեզի: Շատեր կը սպասէին անոր տարօրինակ բարեւին, յատկապէս երբ ան զբօսնելու ելլէր աղբրկինիս հետ:

– «Հէլաու», Արա՛քս ջան, լա՞ւ ես… ո՞ւր է Թովմասը…

Իր իմաստալից բարեւին կը յաջորդէին կէս ժպիտ մը ու աչքի նշանակալից շարժում մը: Այդպէս, բարի օր կը մաղթէր մեզի, առողջութիւն, յաջողութիւն, երկար կեանք ու ամենայն բարիք կը ցանկար` առանց մոռնալու ազգն ու հայրենիքը:

– Հէլաու, հօրեղբա՛յր,- կ՛ըսէի,- ես լաւ եմ, դուն լա՞ւ ես…

Անմիջապէս կը մօտենար, կը գրկէր, կը սեղմէր զիս կուրծքին հայրիկիս պէս եւ մատներով թեթեւ մը կը կսմթէր այտերս` ըսելով.

– Աղջի՛կս, ձագո՛ւկս…

Իր յաղթանդամ, ապառաժեայ խառնուածքն ու կեցուածքը ուժ էր ու ապաւէն` բոլորիս. խիստ նայուածքին ու խստաբարոյ նկարագիրին մէջ կար աշխարհ մը քնքշութիւն, գութ ու սէր:

Հօրեղբայրս ամէն բանէ առաջ ծառայասէր էր, օգնող, կարիքաւորներուն կը հասնէր. Աւետարանի սկզբունքին հիման վրայ կ՛ըսէր. «Եթէ աջ ձեռքովդ մէկու մը բան մը տաս, ձախ ձեռքդ թող չիմանայ»: Իր սկզբունքը ուղղամտութիւնն էր ու արդարամտութիւնը: Ճշմարտութիւնը ամէն բանէ վեր էր, յատկապէս երբ խօսքը կը վերաբերէր ազգին, հայրենիքին, մանաւանդ` Արցախին ու Մուսա Լերան: Ազգային իրաւունքն ու շահը սակարկելի չէին իրեն համար: Չէր լռեր սխալի դէմ, տեղւոյն վրայ կ՛ուզէր սրբագրել ու սպառիչ բացատրութիւններ կու տար մեզի` շինիչ օրինակներով: Ան կ՛ապացուցէր իր տեսակէտները եւ չէր խնայեր, խտրութիւն չէր դներ որեւէ տարիքի, պաշտօնի կամ հանգամանքի:

Շատեր, նոյնիսկ իր հասակակիցներէն ոմանք, մեծով պզտիկով պատկառանքով կը նայէին հօրեղբօրս ու կ՛ակնածէին իրմէ:

Ինք առանձինը դպրոց մըն էր մեզի համար: Ան խրատի չէր հաւատար, ուղղակի պատգամներ կը փոխանցէր մեզի: Իսկ օրինակները կը բերէր ի՛ր, մեծ մարդոց ու երբեմն նաեւ ֆետայիներու կեանքէն: Մեզ կը ծանօթացնէր գեղեցիկին, բարիին ու վսեմին: Հպարտ էր, որ ազգային այլ գործերու զուգահեռ, եղած է նաեւ «Յառաջ» պատանեկան միութեան վարիչ եւ` սերունդ կրթած: Անոնց մէջ կրցած էր վառել հայրենասիրական այն կրակը, որ մուսալեռցիները դարձուց միակամ, եւ այդ միակամութիւնը յաղթանակ ապահովեց իրենց, Մուսա Լերան ապառաժներուն վրայ:

Սիրելի՛ հօրեղբայր, դուն բոլորիս ուժի աղբիւրն էիր, բոլորիս ուղեգիծը, բոլորիս պաշտպանն ու ապաւէնը… Զարմանալիօրէն, առանց իսկ րոպէ մը փախցնելու, քովդ կու գայի վաղամեռիկ հայրիկիս կարօտը առնելու քեզմէ: Այսօր դուն կրնաս հանգիստ սրտով ննջել եղբօրդ կողքին, քու պաշտած Այնճարի հողին մէջ, այն հաստատ համոզումով, որ մենք բոլորս, մեր սերունդի բոլոր Հերկելեանները, սրբութեան նման պիտի պահենք քու պատգամներդ: Եւ առաջին հերթին պիտի մնանք մուսալեռցի ու դաշնակցական` կարենալ ամբողջական հայ մնալու համար (ինչպէս դուն կ՛ըսէիր): Եւ ապա, իբրեւ վրէժ ու պատիժ մեր թշնամիին, մենք ալ մեր հերթին մեր զաւակները պիտի դաստիարակենք այնպէս, ինչպէս դուն մեզի սորվեցուցիր: Այո՛, առանց շրջանցելու մարդկային արժէքներն ու իրաւունքները` ըլլալ ամբողջական ու դաշնակցականավայել հայ:

Միայն այս ձեւով մենք կրնանք քու եւ հայրիկիս յիշատակները յաւերժացնել… ու կը յաւերժացնե՛նք:

 

Share this Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )