50 Տարի Առաջ (20 Նոյեմբեր 1964)

Հայկական Կեանք

Ի՞նչ Տուաւ Եկեղեցին
Երբ Հայերը Կը Ջարդէին…

Տիեզերական ժողովի Դ. նստաշրջանի ընթացքին խօսք եղած է նաեւ, որ երիտասարդները կը հետաքրքրուի՞ն Վատիկան Բ. ժողովով: Ոմանք ցաւ յայտնած են, որ բաւարար չափով չեն հետաքրքրուիր, բայց այս երեւոյթը արդեօք արդիւնք չէ՞ այն պատճառին, որ Տիեզերական ժողովն ալ քիչ կը զբաղի երիտասարդներով, որ թէեւ վաղուան Եկեղեցին են եւ անոնք պիտի գործադրեն Վատիկան Բ.ի որոշումները: Հազիւ երկու-երեք եպիսկոպոսներ ակնարկութիւն ըրած են երիտասարդներուն: Այսպէս` գերապայծառ Ռուփ, ներկայիս` Մոնաքոյի եպիսկոպոս, որ ըսած է.

«Եթէ շարունակենք 13-րդ շեմային մէջ շատ քաղաքավար ձեւով արտայայտուիլ, շատ դիւանագիտական, շատ իգական, Եկեղեցին այլեւս գոյութեան իրաւունք պիտի չունենայ: Ցաւալի է, որ այս շեման ոչ մէկ բան կ՛ըսէ մարդոց գլխաւոր անօթութեան մասին` սիրոյ քաղցը:

«Ի՞նչ ըսաւ Եկեղեցին, երբ հայերու ջարդը եղաւ. Ո՛չ մէկ բան: Ի՞նչ ըսաւ, երբ եպիսկոպոսներ ձերբակալուեցան: Այս շեմային ոճը մութ է, այդ բաները, իրենք յստակ են: Քիչ բան կ՛ըսենք շատ խօսքերով, մինչդեռ պէտք է շատ բան ըսել քիչ խօսքերով»:

 

Դաշնակցութեան Օրը
Թրիփոլիի Մէջ

ՀՅ Դաշնակցութեան հիմնադրութեան 74-րդ տարեդարձի տօնակատարութիւնը արժանավայել շուքով կատարուեցաւ կիրակի, 8 նոյեմբեր 1964, կէսօրէ ետք ժամը 3:30-ին, շրջանի «Նաւասարդ» ակումբին մէջ, ի ներկայութեան կոկիկ բազմութեան մը:

Բացումը կատարուեցաւ լիբանանեան ազգային քայլերգով, որ ունկնդրուեցաւ յոտնկայս: Հանդիսութեան կը նախագահէր Սիմոն Թերճանեան, որ իր բացման խօսքով ոգեկոչեց յիշատակը հայ իրականութեան մէջ անհրաժեշտութիւն ու կշիռ ներկայացնող այս հոյակապ կազմակերպութեան առաքելատիպ հիմնադիրներուն եւ բոլոր այն «Արի արանց», որոնք քալեցին ազատութեան դժուարին ճամբէն` առանց երկընտրանքի, ինքնամոռացման եւ գերագոյն զոհողութեան պայծառ գիտակցութեամբ, օր մը, Մասիսի հովանիին տակ կրկին յարութիւն տալու համար վեց դարերու խաւարով վարագուրուած հայուն ազատութեան խորհրդանիշ անկախ Հայաստանին:

Գործադրուեցաւ գեղարուեստական յայտագիր, որուն իրենց մասնակցութիւնը բերին Պերճուհի Ահարոնեան եւ Անգինէ Չոլաքեան` արտասանութեամբ, Ալիս Նալպանտեան` մեներգով, իսկ Նուպար Յարութիւնեան` նուագով:

Օրուան բանախօս Պերճ Մսըրլեան հակիրճ, այլ իմաստալից ճառով մը դրուատեց ՀՅ Դաշնակցութիւնը, որ գիտցաւ իր մեծութիւնը կերտել իր իտէալին` հայ բազմաչարչար ժողովուրդին ծառայելու ամբողջական նուիրումով, ա՛յնքան հերոսական եւ մանաւանդ` ազգայի՛ն, համայն մարդկութեան պատմութեան էջերուն արեամբ երկաթագրելով ցեղային արժանապատուութեան եւ մարդկայնօրէն գոյատեւելու առաքինութեան կենսական անհրաժեշտութիւնը, նախապայմանը, ՀՅ Դաշնակցութիւնը իր հարազատ ժողովուրդի ծով կարիքներէն յառնող Վահագնը հանդիսացաւ` հրեղէն սուրով եւ «վիշապաքաղ»: Սիրեց զայն անհունօրէն ու սիրուեցաւ անկէ նո՛յնքան ուժգնութեամբ: 74 տարիներ ետք, այսօր եւս իր զինուորեալներուն եռանդն ու նուիրումը կը մնայ նո՛յնը` հակառակ դարին, փոխուած պայմաններուն: Հայրենիքի մեր եղբայրները, ի հեճուկս «վերէն» պարտադրուած խորթ, ապազգային վարդապետութեան, կը մտածեն, կը զգան Դաշնակցութեան պէս, իրաւ հայու պէս. տեսնել Հայաստանը իր ամբողջական հողերով, ազատ ու անկախ:

Տօնակատարութիւնը վերջ գտաւ «Յառաջ նահատակ»-ով:

Երեկոյեան ժամը 8:00-ին նոյն վայրին մէջ տեղի ունեցաւ խրախճանք: Սրահը լեցուած էր բերնէ բերան: Խանդավառութիւնը շատ մեծ էր, որ տեւեց մինչեւ կէս գիշեր:

ԹՂԹԱԿԻՑ

 

Share this Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )