ԱՇԽԱՏԻԼ ԿԱՄ ՉԱՇԽԱՏԻԼ. ՏԱՐԲԵՐ ԽՈԿՈՒՄՆԵՐ

«Աշխատիլ կամ չաշխատիլ» արտայայտութիւնը շէյքսփիրեան «Ըլլալ կամ չըլլալ»-ուն նման թերեւս կ՛արտասանենք մեր ներկայ անորոշ, անգործ վիճակներուն մէջ: Եկէք` մտածենք, թէ արդեօք պէ՞տք է աշխատիլ, թէ՞ ոչ: Բայց անշուշտ` աշխատիլ, եթէ գործ կայ:

Պէտք է աշխատիլ, քանի որ կան կարեւոր պետական եւ անձնական ծախսեր`  ելեկտրականութիւն, հեռաձայն, ջուր, ինքնաշարժ, պտոյտ-ճամբորդութիւն, հիւանդութիւն, դեղեր, տարեդարձ, ապագայ «շտկել», բարիք` քիչ մը…:

Կան նաեւ այլատեսակ, թերեւս քիչ մը անկարեւոր ծախսեր.

  • Քանի մը զոյգ կօշիկներուն վրայ աւելցնել պէտք է. նորոյթէն ըլլալը նախընտրելի է:
  • Երկու հեռատեսիլ ունենալը պայման է. ընտանիքի ամէն մէկ անդամ բան մը պիտի դիտէ:
  • Դրացին նոր համակարգիչ մը ունի. մենք աւելի լաւերը կ՛ուզենք:
  • Երրորդ հեռաձայն մը եւ երկրորդ ինքնաշարժ մըն ալ լաւ կ՛ըլլայ. ամէն մարդ ունի:
  • Անշուշտ մասնավճարներ ունինք, ամէնուն պէս:
  • Պարտքեր կան, պէ՛տք է որ ըլլան:
  • Նաեւ կ՛արժէ անդրադառնալ հեռատեսիլի կամ ճամբու վրայի ծանուցումներուն մասին, որոնք առանց քեզի հարցնելու` կ՛որոշեն, թէ դուն ի՛նչ բաներու պէտք ունիս, նաեւ զեղչերու վերջին լուրերով միտքդ կը լուսաւորեն:

Չէ՛, սխալ մի՛ հասկնաք, դէմ չենք այսպիսի պէտքերու եւ արդիական դիւրութիւններու. սակայն երանի՜ այն օրերուն, երբ ամէն բան յարգի եւ քիչ էր: Լսած ենք, որ հեռատեսիլ դիտելու համար շատ մը դրացիներ կը հաւաքուէին: որպէսզի միասին դիտեն… Կամ թերեւս, ստիպուած, քիչով գոհացող էին այն ատեն. կ՛երեւի բազմատեսակ եւ շատ առարկաներ չկային:

Ինչ կը վերաբերի այլ նիւթի մը, հարցումով մը կը շարունակենք: Անկար անձ մը արդեօք պէտք է աշխատի՞, թէ՞ ոչ: Պատասխանելէ առաջ յիշենք, թէ կան անկար մարդիկ, որոնք կրնան գոնէ նստակեաց աշխատիլ: Սակայն շրջապատը, գործի տեղը, տնօրէններ… ձեւով մը արգելք կը հանդիսանան անոնց, քանի որ տակաւին անկարներ ընդունելու պատրաստ չեն: Անկարը արդէն կամաց է կ՛ըսեն, թող տունը հանգիստ ընէ: Բայց մենք կ՛ըսենք, ան հաւատարիմ է իր գործին մէջ: Աւելի զննենք: Ինչո՞ւ աշխատի անկարը:

  • Դրա՞մ շահելու համար. քիչ պատճառ չէ:
  • Որովհետեւ ուսանա՞ծ է. ինչո՛ւ չէ:
  • Որպէսզի ինքզինք փաստէ՞, Թերեւս:
  • Որովհետեւ տունը կը ձանձրանա՞յ. չեմ կարծեր:
  • Արդե՞օք ան ակամայ Եւրոպա երթալո՞ւ պիտի ստիպուի երազել, ուր կ՛ըսեն, թէ անկարներու իրաւունքները պաշտպանուած են, թէ՞ աւելի լաւ է տունը նստի եւ հեռատեսիլին գերի ըլլայ: Գոհունա՞կ պէտք է ըլլայ այս հանգիստով:

MS հիւանդութեանս վիճակը յամրընթաց ձեւով կը վատթարանայ եւ ակամայ անգործ մնալով` նոր գործի առիթներու դիմելու սկսայ: Կարդալով նախկին ինքնակենսագրական-դիմումներս, թերեւս մոռնալով վիճակս, դեռ գործի դիմումնագիրներ կը ղրկեմ, կը կանչուիմ հարցազրոյցի, կ՛ուրախանամ, ԲԱՅՑ երկիւղէս չեմ երթար, թերեւս գործի տեղը շատ աստիճաններ կան եւ այլ արգելքներ… Արդեօք մարդ իր վիճակը չընդունելով` ինքզի՞նք կը ցաւցնէ, թէ քանի որ կեանքը կը շարունակուի,  ինքզինք հին երազներով պէտք է օրօրէ: Յաճախ կը մոռնամ, թէ անկար եմ, վրաս հագուելով` կը պատրաստուիմ գործի երթալու: Դեռ կը հաւատամ, որ կրնամ աշխատիլ: Արդեօք բնական բնա՞զդ մըն է այս, որ մեզ աշխատանքի կը մղէ: Կամ` գոհունակ չըլլա՞լն է:

Աշխատիլ կամ չաշխատիլ խօսքը ծանր կը թուի այս օրերուն: Բայց վերջակէտ մը դնենք եւ վայրկեան մը մտածենք գոհունակ ըլլալու մասին: Կը յիշենք, թէ գրուած է` «Սակայն աստուածպաշտութիւնը գոհունակութիւնով մէկտեղ մեծ շահավաճառութիւն մըն է», եւ` «Հապա կերակուր ու հանդերձ ունենալով` անոնցմով բաւականանք: (Ա. Թուղթ առ Տիմ. 6:6,8 ): ԳՈՀՈՒՆԱԿՈՒԹԻՒՆ գտնենք: Ի՞նչ կ՛ըսէք: Պէտք է աշխատիլ, չէ՞, եւ թերեւս գիտենք` ինչո՛ւ:

ՍԱԼԲԻ ՏԷՅԻՐՄԵՆՃԵԱՆ

E-mail: salpied@yahoo.com

Share this Article
CATEGORIES