ՍՐՏԲԱՑ ԶՐՈՅՑ ԿԱՂԱՆԴ ՊԱՊԱՅԻՆ ՀԵՏ

ՆՈՐԱ ԲԱՐՍԵՂԵԱՆ

¬ Է՜, Կաղանդ պապա…

¬ Է՜հ, աղջիկս, նորէն հանդիպեցանք:

¬ Քու օրերդ են, սիրելի՛ պապուկ, չափահաս ու մանուկ քեզ կը սպասեն` մեծ ակնկալութիւններով եւ բազում պահանջներով:

¬ Նուէրներու տոպրակս կարծեմ երկրագունդին ծաւալը պէտք է ունենայ այդ բոլորին տեղ տալու համար, կարծեմ կեանքը այնքան դաժանութեամբ լեցուած է, օրերը այնքան ծանր են, որ մարդիկ իրենց բոլոր հարցերուն լուծումը կը փորձեն գտնել տոպրակիս մէջ:

¬ Դուն ալ վերջապէս բարի ու արդարամիտ ես, նուէր կու տաս բարիներուն, աղուոր ծեծ մը` չարերուն…

– Այդ ալ առաւել մեծ բեռ է ուսերուս: Ըլլալ արդարամիտ, երբ ամբողջ տարին մարդիկ ամէն ձեւով անարդար եղած են: Աշխարհը կ՛ակնկալէ, որ մէկ օրուան մէջ արդարութիւն կարենամ տնօրինել անարդարութեան մէջ լողացող այս աշխարհին մէջ, ըլլալ օրինակելի պապուկը, որ կը յիշէ աղքատներն ու հիւանդները հարուստներէն եւ առողջներէն առաջ, ուրախութիւն սերմանել տխրութեան մէջ թաթախուած անձերուն սրտերուն մէջ, նարինջը գնդակ կարծող մանուկին ո՛չ միայն նարինջ տանիլ եւ ըսել, որ ատիկա պարզապէս պտուղ է, այլ` զայն ամբողջովին դուրս հանել իր թշուառութենէն, հիւանդները մէկ այցելութեամբ ոտքի հանել, ծակծկած երդիքով տուները գաւազանի մէկ հարուածով դղեակներու վերածել, անկողինին մէջ հիւծող մանուկին կեանք տալ, միայն հաց ու պանիրով Նոր տարի դիմաւորող սեղանները ճոխացնել…

Պարտականութիւնս եւ առաքելութիւս բաւական դժուարացած է, աղջիկս, գոհ ըլլալու միտում չկայ մարդոց մօտ, անոնք ոչ մէկ բանի համար երախտապարտ են, ի՛նչ ալ ընեմ, տակաւին աւելին կ՛ուզեն ու կը պահանջեն: Թզուկները ի զուր կը փորձեն ինծի առաքուած նամակներուն համապատասխան նուէրներ պատրաստել, որովհետեւ յանկարծ նոյն անձերէն նորանոր նամակներ կը թափին, նորանոր պահանջներ, նախկինը անյարմար նկատելով` այլ ակնկալութիւններ… Մարդիկ դարձած են անկուշտ ու անշնորհակալ, նոյնիսկ երբ իրենց ուզածը բերեմ, տակաւին կը մնան դժգոհ…

Տակաւին կայ աւելի՛ն. իւրաքանչիւր աննշմար առիթի, դպրոցական պարտականութիւն մը կատարելուն համար իրենց զաւակներուն նուէրներ առնող ծնողները կ՛ակնկալեն, որ այդ մանուկները գոհացնող նուէրներով մուտք գործեմ իրենց տուները, սակայն փորձառութեամբ գիտեմ, որ այդ մանուկները ո՛չ մէկ օր արժէքը պիտի գիտնան իրենց տրուած որեւէ նուէրի, որովհետեւ նուէր ստանալու գաղափարը առաւօտուն կաթ խմելու համազօր եղած է, սովորական ընթացքի մը վերածուած է: Կը տխրիմ, երբ այդ մանուկները նուէրը հազիւ բացած, մէկ կողմ կը շպրտեն զայն` ուրիշ մը ուզելով: Անոնք երբեմն նոյնիսկ կը խլեն աղքատ մանուկներուն վերապահուած նուէրները, եւ ես մեծ ամօթով կը խուսափիմ իրենց կիսաքանդ տան պատուհանէն տխուր աչքերով դուրս նայողներուն այցելելէ` երբ տոպրակս արդէն դատարկուած է հարուստներուն տուներուն մէջ:

– Բայց, Կաղանդ պապա՛, դուն պէտք է տէր ըլլաս բոլորին նուէրներուն: Աղքատիկ մանուկները աւելի անհամբեր քեզ կը սպասեն, քան` մնացեալ փոքրիկները:

– Գիտե՜մ, գիտե՛մ, աղջիկս, այդ պատճառով ալ իրենց բաժինները նախօրօք տարբեր մարդոց մօտ սկսած եմ պահել, որպէսզի երբ Նոր տարին հասնի, անոնք նուէրներ տանին ու յանձնեն փայլփլուն լոյսերէն հեռու ապրող մանկիկներուն: Կը տեսնես արդէն, տարբեր կազմակերպութիւններ եւ բարերարներ այդ աշխատանքը կը տանին, թէեւ անոնք բոլորին չեն հասնիր, բայց կը փորձենք համադրել: Բաւական ծերացած եմ այլեւս, անկարող եմ ամէն բան անձամբ կատարելու, հասնելու բոլորին եւ ամէն տեղ, ըլլալու աղքատին ու հարուստին հետ: Նախապէս գործս աւելի դիւրին էր, հեռուներէն կը տեսնէի ամէն բան եւ կրնայի ճշդորոշել ուղղութիւնս, այսօր աշխարհը ծածկած այնքան թանձր խաւ կայ, որ ոչինչ կրնամ տեսնել, այնքան աղմուկ ու աղաղակ կայ, որ խեղճուկ ձայները չեմ կրնար լսել, այնքան պատերազմ ու դաւ կայ, որ ամէն տեղ չեմ կրնար հասնիլ: Կը տխրիմ, շա՜տ կը տխրիմ, բայց Կաղանդ պապա ըլլալով` աշխարհը չեմ կրնար ղեկավարել ու փոխել:

– Մարդիկ մնայուն կերպով քեզի կը դիմեն` անհամար պահանջներով, իսկ եթէ քեզի առիթ տրուէր ուրիշի մը դիմելու, ի՞նչ պիտի խնդրէիր, սիրելի՛ պապուկ:

– Հրաշքներ գործող գաւազան եւ տոպրակ մը, որուն մէջ ամէն բան կարելի է գտնել: Գաւազանով գէթ մէկ օրուան համար աշխարհին պատկերը հակառակը պիտի ընէի, աղքատը պիտի հարստացնէի, որպէսզի անօթի ու առանց նուէրի անկողին չմտնէր, հարուստը պիտի աղքատացնէի, որպէսզի գիտնայ համեստ ու հեզ ըլլալ, նաեւ գիտնայ, որ երբ ինք խնճոյքներու գիրկը ինկած է, կան իրեն նման այլ արարածներ, որոնք արիւն կու լան, որովհետեւ առանց փոքրիկ նուէրի մը տուն վերադառնալնուն համար տարբեր տեսակի սուտեր կ՛որոնեն: Հիւանդները գէթ մէկ օր թող առողջ ըլլային եւ` «եթէ առողջանամ, այսինչը պիտի ընեմ»-ի անոնց փափաքը թող իրականանայ, որովհետեւ այլապէս կրնայ այդ օրը երբեք չգալ, եւ ան այդ երազով կրնայ մահը գրկել: Թող պատերազմի ձեռնարկող երկիրներուն մէջ պատերազմներ ծագին, ղեկավարները ապրին անապահովութիւն եւ մահուան սպառնալիքը շուքի նման ընկերանայ անոնց, անարդարութեան ռահվիրաները անարդարութեան ցաւը թող զգան:

Ամէնօրեայ դրութեամբ մարդոց վնաս պատճառողները թող կրեն այդ վնասը, թող իրենք եւս մտահոգ եւ թաց աչքերով յանձնուին քունի, ուրիշներուն իրաւունքները իւրացնողներուն իրաւունքները թող խլուի իրենցմէ…

Այս բոլորին կողքին ունիմ ՄԵԾ փափաք մը. թող գէթ մէկ օր հայութիւնը կարենայ Արեւմտահայաստան երթալ, թող այդ երազով ապրող մամիկներուն ու պապիկներուն առիթ տրուի խոնարհիլ Արարատի վեհութեան դիմաց, թող երիտասարդները բարձրանան վեր, դէպի գագաթը սպիտակ բիւրեղութեան, թող ծածանի Եռագոյնը եւ թող պարէ համայն հայութիւնը` միասնաբար, ուս-ուսի` իբրեւ մէկ ուժ եւ հզօրութիւն:

– 2012-ի սեմին ի՞նչ մաղթանք եւ պատգամ ունիս քեզ անհամբեր սպասող մարդկութեան:

– Յուսամ` կարելի եղածին չափ մեծ թիւով անձերու երազները իրականացնելու կարելիութիւն կ՛ունենամ, մաղթեմ, որ յառաջիկայ տարի աշխարհը աւելի գեղեցիկ վայր մը ըլլայ, նուազ տխուր եւ թախծոտ, որպէսզի կարենամ հեռուէն դիտել ամէն բան` առանց պայթումներէն բարձրացող ծուխերու, մեծ թիւով սպանդներուն պատճառով գոռացող ողբերուն: Պատգամս է, որ մարդիկ իրենք իրենց անձերուն հետ հաշուեյարդար կատարեն, յիշեն, որ միակ անձերը չեն այս մարդկութեան, յիշեն, որ իրենց տան կողքին գտնուող կարգ մը տուներու մէջ կան մարդիկ, որոնք ոչ թէ նուէրի, այլ պարզապէս կարեկցանքի ու շնորհաւորութիւններու կը սպասեն: Թող ամէն անձ լաւապէս գիտնայ իր այսօրուան ունեցած արժէքներուն տէր ըլլալ, որովհետեւ զանոնք կորսնցնելէ ետք ուշ կ՛ըլլայ արժեւորում կատարել: Թող լիանան սրտերը սիրով եւ այդ սէրը թող ինքզինք դրսեւորէ, մարդիկ թող անկեղծութեամբ արտայայտեն իրենց զգացումները, գրկեն զիրար, որովհետեւ ոչ ոք գիտէ, թէ յառաջիկայ տարի սիրուածներէն որո՞նք Նոր տարուան սեղանին շուրջ նստած պիտի ըլլան կրկին… Կեանք է, աղջիկս, նախքան ուշ ըլլալը` պէտք է գործել, արժեւորել եւ գիտակցիլ, որ այսօրուան թանկագին ու սիրելի անձերը պէտք է այսօր գիտնան, թէ իրենք այդպէս են ուրիշներուն համար…

– Նոյնիսկ առանց նուէրի, գէթ մարդոց այցելելու մի ուշանար Կաղանդ պապա, որովհետեւ երեւումդ իսկ ուրախութիւն է:

– Չեմ ուշանար աղջիկս, որպէսզի ես ալ ուշացած ըլլալուս համար օր մը չզղջամ… Շնորհաւոր Նոր տարի համայն մարդկութեան:

 

 

Share this Article
CATEGORIES