«ՓԹԻԹ», ԿԱՄ` ՄԱՆՈՒԿՆԵՐՈՒ ԱՇԽԱՐՀԸ ՄՏՆԵԼՈՒ ԳՆԱՑՔ ՄԸ

Յ. ՊԱԼԵԱՆ

Մանուկներու հասցէագրուած հրատարակութիւն մը, որ առանց ճիգ պահանջելու, գոյնի գիծի, բառի եւ իմաստի վրայ կը բանայ մատղաշ հոգիները, որոնք այնքան խճողուած են անորակով եւ հեղեղային ծանուցումներով:

Ծնողք եւ ուսուցիչներ, եթէ գեղեցիկի եւ որակի մատուցումով չփոխարինեն խորքէ զուրկ մակերեսայինով զինուած նախայարձակումները, հաւաքաբար կը ձախողինք, ընդհանրապէս մարդ եւ մասնաւորաբար հայ նոր սերունդ չի հասնիր:

Դաստիարակել` չի նշանակեր վարդապետական գիտութիւն ջամբել, այլ նոր սերունդին հետ քայլ պահելով, մտնելով անոր զգալու եւ տեսնելու աշխարհը, որ մեծերու աշխարհին մանրանկարը չէ, այլ ի՛ր աշխարհն է, զայն բանալ արժէքներու հորիզոնին վրայ:

Առանց հռետորութեան ինքզինք հրամցնող պրակ մը, որ ոչինչով կը զիջի նոյնանման ամերիկեան կամ եւրոպական հրատարակութիւններու: Հայկական ընկերութիւնը փակ չէ, հեռուի եւ մօտի ազդեցութիւններ եւ բաղդատութիւններ կան, այս պատճառով ալ մրցախաղին մէջ պէտք է ըլլալ:

«Փթիթ» մանկապատանեկան պարբերաթերթը դրական նախաձեռնութիւն մըն է: Բայց ինչպէս այլ պարագաներու կը նշուի, անոր ետին չկան պետական կամ կազմակերպական վարկեր: Հետեւաբար ան ապրելու համար պէտք է յաջողի ինքզինք մատակարարել: Իսկ այդ հրաշքը կարելի է գիտակցութեամբ, դպրոցներու ծնողներու գործակցութեամբ:

Եթէ նման ձեռնարկ գոյութիւն չ’ունենար, որպէս իմաստութիւն պիտի ափսոսայինք, որ չկայ: Իսկ ի՞նչ կ’ընենք, երբ կայ: Երբ տեղեակ ենք, որ կայ:

Աւելի պարզ. «Փթիթ»-ը փթթումի հրաւէր է:

Մեր դպրոցները, սփիւռքներու տարածքին, ամէնօրեայ, միօրեայ, կրնա՞ն չհասկնալ, որ այս պրակը ՕԺԱՆԴԱԿ է հայերէն տեսնելու, հայերէն սիրելու: Հետեւաբար միայն կարելի է զարմանալ, որ ան չի հասնիր մանուկներու եւ պատանիներու ձեռքը:

Ո՞վ է պատասխանատուն այս թերացման: Որովհետեւ թերացում կայ:

Կը դարձնեմ էջերը «Փթիթ»-ի: Երփներանգ էջեր: Պատմութիւններ, խաղեր, որոնց հետ կ’իւրացուին կեանքին եւ կենցաղային պայմաններուն առնչուող բառեր, այսինքն հայերէն կը սորվինք եւ հայախօսութիւնը կը բերենք մեր տուները եւ դպրոցները:

Հայերէնի ուսուցիչները եւ հայկական դպրոցները, ո՛ւր որ դեռ կան, իրենց առաքելութեան միս ու ոսկոր տալու համար, կ’ընե՞ն այնպէս, որ ան մտնէ դասարանները եւ տուները:

Եւ ինչո՞ւ չենք ըներ…

Կը լսուի՞, ինչ որ կ’ըսենք…

Հայ ուսուցիչները, դպրոցներու պատասխանատուները եւ ծնողները մի՞թէ կը վախնան, որ այլ ԿԱՐԵՒՈՐ համարուած առարկաներու համար… ժամանակ չի մնար:

Բայց օր մը պէտք է ըսել, թէ ինչպէ՞ս պիտի տոկանք, տեւենք եւ շարունակութիւն ըլլանք:

Ինչո՞ւ չփորձուիլ գէթ մէկ անգամ «Փթիթ» մը բանալ եւ կարդալ: Յետոյ կ’եզրակացնենք…

«Փթիթ»-ը կը խմբագրեն Վերժին եւ Կարօ Աբրահամեաններ:
Հասցէ. E.mail: Ptit.vega@gmail.com
P.O.Box: 11-9730  Beirut Lebanon

 

20 դեկտեմբեր 2011

Share this Article
CATEGORIES