ՀԱՅ ԵԿԵՂԵՑՒՈՅ ՇԱՐԱԿԱՆՆԵՐԸ

«Խորհուրդ խորին…»

«Հայ եկեղեցական շարական»-ի դասապահն էր, երբ յոտնկայս, շարակնոցին շուրջ զինուորներու պէս շարուած, կ՛երգէինք մեր հնամեայ շարականները: Այնքա՜ն կ՛երգէի այդ շարականները, ինչո՞ւ ստեմ, այլեւս պարզ հայկական երգի պէս կը հնչէին: Երբ կանգ առինք, սրբազան ուսուցիչը հանդարտ եւ զգացական ձայնով մը ըսաւ.«Մեր հայ եկեղեցւոյ շարականները հրեշտակային ծնունդ են…»:

Պահ մը այս խօսքին մասին մտածելէ ետք խոստովանիմ, որ չհաւատացի, ըսելով. «Ամէն մարդ իր ունեցածը կը գովէ»:

Բայց այդ խօսքերը չհեռացան մտքէս…Ու միշտ կը մտածէի այդ մասին:

Քանի մը շաբաթներ անց Անթլիասի մայր տաճարին մէջ միջեկեղեցական ներկայացում ունէինք, որուն ընթացքին իւրաքանչիւր եկեղեցի իր շարականներով աղօթք պիտի բարձրացնէր մեր եկեղեցւոյ սրբատաշ սիւներուն տակ: Արաբական եկեղեցիներու երգչախումբերէն ետք, կարգը հասաւ մեզի: Ուրախ եւ հպարտ կը զգայի, քանի որ օտարներ պիտի լսէին մեր հայկական շարականները: Շունչ մը քաշելէ ետք, ձգեցինք մեր ձայնները մեղմութեամբ` թռիչք ու ազատութիւն տալով հայկական շարականներուն, իրենց սրբազան տան մէջ: Մթնոլորտը փոխուեցաւ: Ներկաներուն (որոնց մեծ մասը տեղացի էր) հայեացքը խորհրդաւորութիւն եւ երկիւղ արտայայտել սկսաւ, կարծէք պիտի ջրոտէին: Շատ զգալի էր խորհրդաւորութեան ստեղծումը: Ու շուտով նետարձակի մը արագութեամբ յիշեցի ուսուցիչիս հանդարտ խօսքերը, երբ ըսաւ. «Մեր հայ եկեղեցւոյ Շարականները հրեշտակային ծնունդ են…»: Այո՛, հիմա հաւատացի այդ խօսքերուն, եւ հրճուանք մը ծնաւ սրտիս մէջ: Այդ վարկեանին ուզեցի կրկին անգամ երգել, ապրիլ այդ խորհրդաւորութիւնը, հպարտանալ…

Կ՛ուզէի խոնարհելով համբուրել այն ձեռքերը, որոնք ականջ տուած հրեշտակներու ձայնին` գրի առած էին կանթեղի լոյսին տակ: Այո՛, հոն կը տեսնեմ կանթեղի լոյսը, որ թէեւ մեղմ ու խղճալի կրակով կը տարածէ իր լոյսը, բայց կը նուաճէ ծանօթ թէ անծանօթ աչքերը եւ կը խոնարհեցնէ հպարտ թէ համեստ հոգիները:

Շրթներուս վրայ կը զգամ աստուածապարգեւ լեզուն ու մեղեդիները, որոնք հոգւոյս թեթեւութիւն մը կու տան: Որքա՜ն քաղցր կը հնչէին, ինչպէս` աղբիւրի ջուրին ձայնը, որ ունկնդրողին կը թուի, թէ զեփիւռ մը փչած է լեռներէն, իրեն հետ գրկած` բիւրաւոր ծաղիկներու բուրմունքներ: Աղբիւրը, եթէ կը փնտռէք, այդ անյաղթ լեռներուն վրայ գտնուող վանքերն են, որ երկինքէն հոսող զուլալ ջուրը մատակարարեցին:

Այդ շարականները որքա՜ն քարքարոտ ճամբաներէ, ալեկոծ ծովերէ ու անմագլցելի լեռներէ անցած են, չարչարանքներ ու տառապանքներ կրած են, բայց պահած` իրենց զօրութիւնն ու ինքնութիւնը: Արդեօք տակաւին ունի՞ ն իրենց դիմաց այդպիսի ճամբաններ…

«Երկինք եւ երկիր հանապազ ըզքեզ գովեն, Թագաւոր փառաց, սերովբէք եւ քերովբէք ի խոնարհ ունելով ըզդէմս իւրեանց. եւ միաձայն բարբառովն աղաղակեն եւ ասեն. սուրբ, սուրբ, սուրբ Տէր զօրութեանց»:

ՅԱՐՈՒԹ ՍՐԿ. ՇԷՐՆԷԶԵԱՆ

Share this Article
CATEGORIES