ՀԱՅ ԽԱՉՈՒՀԻՆ

Փոքր էի, հազիւ 8 տարեկան, սակայն տակաւին յստակ կը յիշեմ, թէ օր մը մեր տան հիւրասրահը խմբուած էին կիներ, որոնց խօսակցութեան ընթացքին յաճախ երկու բառեր կը կրկնուէին` «Պնակ մը կերակուր»: Օրին ինծի համար տարօրինակ էին այդ բառերը, սպասեցի, որ մայրս ճամբէ իր հիւրերը, ապա իրեն մօտենալով` հարց տուի, թէ ի՞նչ էր իմաստը «Պնակ մը կերակուր» եզրին:

Մայրս զիս նստեցուց ծունկերուն վրայ եւ բացատրեց, թէ այս ընկերուհիները եւ ինք ԼՕԽ-ականներ են: Ան ըսաւ, որ իրենք տարին անգամ մը հանգանակութիւն կը կատարեն, հայերու տուներէն ու բնակարաններէն գումարներ կը հաւաքեն` «Պնակ մը կերակուր» անունով եւ գոյացած գումարը կը յատկացնեն հայ որբին, աղքատին, հիւանդին, ծերին:

Տարիներու ընթացքին սկսայ աւելի լաւ ըմբռնել խաչուհի բառին իմաստը: Հայ կիներ իրենց տան գործին եւ զաւակի դաստիարակութեան կողքին, պիտի ծառայեն ազգին կարիքաւորներուն ու զոհուին առանց վարձատրութեան:

Քաղաքացիական պատերազմի տարիներուն խաչուհիին պարտականութիւնը ծանրացաւ: Ակումբներու մէջ մնայուն կերպով կարիք կար մայրերու գոյութեան եւ այդ մայրերը մեր ԼՕԽ-ականներն էին: Ակումբին մէջ գիշերային պահակութեան օրերուն խաչուհիները առաւօտեան ժամը 6:00-ին նախաճաշ պատրաստած կ՛ըլլային, իսկ եթէ լուր առնէին, որ հայ վիրաւորներ փոխադրուած են հիւանդանոց, կը սուրային անոնց կողքին ըլլալու: ԼՕԽ-ականները միշտ հասան ամէն տեղ, փոխանցեցին սէր ու գուրգուրանք, լուծումներ գտան բարդ հարցերու, նիւթական եւ բարոյական ամէն տեսակի խոչընդոտ յաղթահարեցին: Նոյնիսկ ամէնէն ծանր ու վտանգաւոր կացութեան մէջ եղող վիրաւորներուն համար անոնք եղան մխիթարութիւն եւ յոյս:

Անտէր ծերը ապահով կը զգայ ԼՕԽ-ականի ներկայութեան, որբը մայրական գուրգուրանք կը ստանայ, հիւանդը կը դարմանուի եւ կեանքին կը կառչի ԼՕԽ-ականին նեցուկով:

ԼՕԽ-ականը կը մխիթարէ` առանց վիրաւորելու, պաշտօնեայ է` առանց տնօրէնի, կը ծառայէ` առանց հրահանգի, դժգոհելու, այլ` ժպիտը դէմքին:

ԼՕԽ-ականը իսկական հերոս է, որովհետեւ ան ո՛չ անունի կը ձգտի, ոչ ալ փառքի:

ՆՈՐԱՅՐ ԲԱԳԼԱՅԵԱՆ

Share this Article
CATEGORIES