Ձեռնարկին բացման խօսքը արտասանեց Շողիկ Եփրեմեան, որ ընթերցեց Համբիկ Մարտիրոսեանի «Աւարայրէն մինչեւ Շուշի» գրութիւնը: Եփրեմեան ըսաւ, որ աւելի քան մէկուկէս հազարամեակ անցած է եւ տակաւին հայերը նոր դառնութեամբ կը յիշատակեն Վարդանանցը` վերարժեւորելով ճակատամարտին ազգային խորհուրդը:

Եփրեմեան աւելցուց, որ Վարդան Մամիկոնեան նետուեցաւ անհաւասար պայքարի մէջ եւ արձանագրեց յաղթանակ, որ շարունակուեցաւ Սարդարապատով` շնորհիւ հայութեան միակամ ոգիին: Ապա խումբ մը աշակերտներ արտասանեցին Դերենիկ Դեմիրճեանի «Վարդանանք»էն հատուածներ:

Օրուան պատգամաբերն էր Սարգիս քհնյ. Սարգիսեան, որ յայտնեց, թէ եթէ Վարդանանց հերոսները իրենց սրտերուն մէջ չունենային հայրենասիրութեան ոգի ու շունչ, ապա ճակատամարտին օրը չէին կրնար ընտրել մահը` փոխան կրօնափոխութեան: Սարգիսեան ըսաւ, որ անոնք հաւատքի գիտակցութեամբ գացին իրենց կեանքը նուիրելու քրիստոնէութեան ու հայրենիքին:

Տէր հայրը շեշտեց, որ նիւթեղէն հարստութիւնները ժամանակաւոր են, մինչ հաւատքի եւ հայրենիքի գաղափարները մնայուն արժէքներ են: Ան կոչ ուղղեց Վարդանի ոգիով շարունակելու երթը` հեռու մնալով աղաւաղող հոսանքներէն եւ կառչելով քրիստոնէական դաստիարակութեան, հայութեան հարստութիւններուն եւ ընտանեկան սրբութիւններուն: Սարգիս քհնյ. Սարգիսեան հաստատեց, որ Վարդանանքը իւրաքանչիւր հայու ուխտին վերանորոգման լաւագոյն առիթն է:

Գեղարուեստական յայտագիրի երկրորդ բաժինով Նոր Ատանայի Ս. Աստուածածին եկեղեցւոյ երգչախումբը երգեց երեք շարականներ, որոնցմէ վերջինին Ֆլիւթով ընկերակցեցաւ Լորի Եափուճեան:

Վարդանանց տօնակատարութեան աւարտին «Էհլան» ընկերային կեդրոնի պատասխանատու Անի Պուճիքանեան մրցանքի մը մասնակիցներուն բաժնեց գիրք-նուէրներ: