Լիբանանահայ Օգնութեան Խաչի «Ալեքսան Եւ Արաքսի Գըլպաշեան Կազդուրման Կայանի» Բացման Առիթով

Տ. Թ. 

19-րդ դարու կէսերուն Կիւրինի մէջ ծնած ու գործած գործարանատէր Յակոբ Գըլպաշեանի որդին` Ալեքսան Գըլպաշեանը, ճաշակելով օսմանեան Թուրքիոյ կազմակերպած ջարդերուն ու Եղեռնի դառնութիւնը, մասնակցելով Մարաշի դիմադրական կռիւներուն եւ յանուն Մարաշի հայ բնակչութեան փրկութեան, արիօրէն կատարելով ֆրանսական հրամանատարութեան կողմէ իրեն վստահուած վտանգաւոր առաքելութիւնը, արժանանալէ եւ ապա մերժելէ ետք իր այդ առաքելութեան համար Ֆրանսական Պատուոյ լեգէոնի շքանշանը` որպէս բողոք ֆրանսական կառավարութեան որդեգրած հետագայ հայավնաս քաղաքականութեան, ի վերջոյ կը հաստատուի Լիբանան:

Յակոբ Գըլպաշեանի եւ Աննա Խանզեթեանի որդի Ալեքսանը, ժառանգելով իր հօր գործն ու բարձր նկարագիրը, կը շարունակէ անոր աշխատանքը մեծ ձեռներէցութեամբ ու Արաքսի Բեւեռի – Մխճեանին հետ կը ստեղծէ իր ազնուական ընտանիքը` ծնունդ տալով Յակոբ, Վահէ եւ Ալիս Գըլպաշեաններուն:

Ձեռներէցութիւնն ու աշխատասիրութիւնը, ազնուականութիւնն ու հայասիրութիւնը Գըլպաշեան ընտանիքին ծիներուն մէջ գտնուելով, անոնց զաւակները` Յակոբը, Վահէն ու Ալիսը իրենց սեփական ընտանիքները կազմելէ ետք եւ կեանքի մէջ յաջողելու կողքին պարտք համարելով իրենց ծնողներու անունը յաւերժացնել, կարիքաւոր փոքր ու պատանի հայորդիներու ամառնային առողջարար ու հանգստաւէտ պայմաններ ստեղծելու համար, 70-ական թուականներուն կ՛որոշեն Լիբանանահայ օգնութեան խաչին նուիրել հողաշերտ մը Լիբանանի գեղատեսիլ գիւղերէն Պուա Տը Պոլոնեայի մէջ, ուր կազմակերպութիւնը իր կարգին կ՛որոշէ կառուցել ամառնային կայան մը` իրագործելու համար իր աւանդական կազդուրման կայանի ծրագիրը:

1975-ին ծայր առած լիբանանեան քաղաքացիական պատերազմը պատճառ կը դառնայ այս ծրագրի օրին իրականացման անկարելիութեան եւ գիւղերը կը կորսնցնեն իրենց վաղեմի յատկանիշները. Գըլպաշեան զաւակները իրենց Պուա Տը Պոլոնեայի նուիրած հողը փոխարինելով հայաբնակ Այնճարի մէջ գնուած հողով մը, 2012-ին ոչ միայն հողը կը նուիրեն Լիբանանահայ օգնութեան խաչին, այլ կը ստանձնեն նաեւ կեդրոնին կառուցումը:

2013-ի ամրան կառոյցը արդէն պատրաստ եւ ԼՕԽ-ի ջանքերով կահաւորուած ըլլալով` ԼՕԽ-ի երեխաները իրենց ամառը պիտի անցընեն սեփական կազդուրման կայանին մէջ, որ տարիներու երազը եղած էր Գըլպաշեան ընտանիքին եւ Լիբանանահայ օգնութեան խաչին:

Անհաւատալի թուող այս իրականացումը կու գայ անգամ մը եւս փաստելու հայորդիներուն իրենց խոստումը ուշ թէ կանուխ իրագործելու բծախնդրութիւնն ու պատուախնդրութիւնը, նոյն ատեն փաստելու Լիբանանահայ օգնութեան խաչի կամաւորներուն յատուկ հաւատքը` հանդէպ իրենց ժողովուրդին եւ ժողովուրդին համար գործելու ու ծառայելու անոնց աննկուն կամքի յարատեւութիւնը:

Սկիզբէն իսկ վկան` տրուած խոստումին, սիրտս անհուն երջանկութեամբ կը լեցուի շուրջ քառասուն տարի ետք իրագործուող այս ծրագրին ի տես: Այսօր չկայ այս խոստումը ընդունող վարչական խումբը, սակայն կան խոստացողները, որոնք դարձած են իրագործողներ: Մեզմէ յաւէտ բաժնուած ընկերուհիներուն սիրտը վստահօրէն կը խայտայ վերէն… բոլորս, որպէս ԼՕԽ-ական ընկերուհիներ, պարտք կը համարենք մեր երախտագիտութիւնը յայտնելու Գըլպաշեան Յակոբին, Վահէին, Ալիսին, իրենց ընտանիքի անդամներուն, որոնք արդէն գործօն անդամներ են ԼՕԽ-ի մեծ ընտանիքին մէջ եւ` Լիբանանահայ օգնութեան խաչի Շրջանային վարչութեան, այս ծրագիրը ամբողջացնելով եւ իր աւարտին հասցնելով` կարիքաւոր մեր հայորդիներուն առողջ ամառ մը ապահովելու երազը իրականութիւն դարձնելուն համար:

Վարձքը կատար Գըլպաշեան բարերարներուն, վստահօրէն հարիւրապատիկով իրենց պիտի վերադառնայ այն, ինչ որ տուին:

 

Share this Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )