Բարեւներ Այնճարէն. Լեւոնը Արաբերէն Չի Գիտեր
Մ. Թ. Հ.
Աստուած իւրաքանչիւր մարդու շնորհք մը պարգեւած է:
Ի՞նչ թող ընէ Լեւոնը, Աստուած պարգեւած չէ իրեն ուսանելու շնորհք:
Հազիւ առաջին-երկրորդ դասարան յաճախած է:
Վարժապետը այլեւս ձանձրացած Լեւոնը խրատելէն` վերջապէս օր մըն ալ յայտարարած է. «Յիմար, տխմար արարա՛ծ, գնա՛` պապայիդ օգնէ»…
Ուստի Լեւոնը հազիւ միայն հայերէն կրցած է սորվիլ… այն ալ ակումբէն:
Ինչ որ է, մէկ խօսքով, յանցանքը իրը չէ, այլ` բնութեան… պարգեւած բարիքներուն:
Սակայն Լեւոնը ընկերային-ազգային տղայ է: Աստուած իրեն պարգեւած է արուեստագէտի շնորհք եւ արկածախնդիր նկարագիր: Երկու անգամ ճամբորդած է Արեւմտեան Հայաստան: Բացառիկ արկածախնդրութեամբ թափանցած է այնպիսի վայրեր, որոնք բացարձակապէս արգիլուած են թուրք կառավարութենէն: Լուսանկարած է այնպիսի նկարներ, որոնք կը ներկայացնեն հայոց պատմութիւնը:
Լեւոնին նկարները այնքան հռչակ ստացան, որ արժանի եղաւ ամբողջ սփիւռքի հայկական գաղութներուն մէջ ներկայացնելու զանոնք: Ամերիկա, Քանատա, Ֆրանսա, Շուէտ, Աւստրալիա… խօսքը չ՛ըլլար միջինարեւելեան գաղութներուն` Սուրիա, Յորդանան, Եգիպտոս… Լիբանանի գրեթէ բոլոր հայկական միութիւններուն եւ հաստատութիւններուն:
Պէյրութի ամերիկեան համալսարանի ուսանողական խորհուրդը, խանդավառուած Լեւոնին յաջողութիւններէն, անշուշտ հայ ուսանողներու նախաձեռնութեամբ, կը հրաւիրէ զինք, որպէսզի ցուցահանդէս մը ներկայացնէ նաեւ համալսարանի ուսանողութեան:
Տեղացիները հետաքրքրուած Լեւոնին հռչակաւոր լուսանկարներով` 5-6 հարիւր ուսանողներով կը մասնակցին ցուցահանդէսին:
Լեւոնը առաջին անգամ ըլլալով, ոչ հայկական միջավայրի պիտի ներկայացնէ ցուցահանդէս: Վերջին վայրկեանին, երբ կը տեսնէ բերնէ բերան լեցուն սրահը, նոր կ՛անդրադառնայ, թէ կարելի չէ հայերէնով բաւարար բացատրութիւններ տալ տեղացի ուսանողներուն, գոնէ հարկ է, որ արաբերէն լեզուով ներկայացնէ զայն: Բայց ուրկէ՞ այդքան արաբերէն…
Լեւոն խուճապահար կը դիմէ զինք հրաւիրող հայ ուսանողներուն, որպէսզի փարատեն իր մտահոգութիւնները.
– Ես այդքան արաբերէն չեմ գիտեր` բացատրելու համար նկարներուն իմաստը:
– Հոգ չէ, հոգ չէ,- ամենայն պարզութեամբ կը հանդարտեցնեն զինք ուսանողները,- անգլերէն կամ ֆրանսերէն բացատրէ, ասոնք կը հասկնան: