ՏԵՍԱԿԷՏ. ԹՈՒՐՔԻՈՅ ՊԵՏՈՒԹԵԱՆ ՑԵՂԱՊԱՇՏԱԿԱՆ ԲՆՈՅԹԻՆ ՀԵՐԹԱԿԱՆ ԲԱՑԱՅԱՅՏՈՒՄԸ

«Ֆըրաթ» լրատու գործակալութիւնը հաղորդեց, որ Թուրքիոյ Սահմանադրական դատարանը` մերժելով Թուրքիոյ ասորի քաղաքացիի մը իր ազգային մականունը կրելու դիմումը, թրքական սահմանադրութեան համապատասխան նկատած է եւ ուժի մէջ ձգած 1934-ին որդեգրուած այն օրէնքը, ըստ որուն, Թուրքիոյ քաղաքացիները օտար մականուններ կրելու իրաւունք չունին: Նշեալ օրէնքը կը վերաբերի թրքական ծագում չունեցող մականուններ ունեցող քաղաքացիներուն` հայերուն, քիւրտերուն, ասորիներուն եւ հրեաներուն:

Ասորի քաղաքացին իր դիմումին մէջ իրաւամբ նշած է, որ այս երեւոյթը ազգային խտրականութիւն է: Սակայն հարցը խտրականութեան քաղաքականութենէ մը շատ աւելի լուրջ է: Վերոնշեալ ազգային փոքրամասնութեանց անդամները «սկզբունքով» Թուրքիոյ քաղաքացիներ են, սակայն թրքական ծագում չունեցող անոնց մականունները օտար կը նկատուին: Այլ խօսքով` փոքրամասնութեանց անդամները Թուրքիոյ լիիրաւ քաղաքացիներ չեն, այլ` օտարներ եւ հիւրեր, որոնց Թուրքիոյ մէջ կեցութիւնը օրինական կը դառնայ եւ «վեհանձնաբար» կ՛արտօնուի` կեցութեան արտօնագիրի համազօր թրքական ծագում ունեցող մականուններուն շնորհիւ:

Թուրքիոյ Սահմանադրական դատարանի 9 անդամները միաձայնութեամբ մերժեցին ասորի քաղաքացիին դիմումը, հակառակ անոր որ 1934-ի օրէնքը կը հակասէ Թուրքիոյ սահմանադրութեան մէջ ամրագրուած քաղաքացիներու հաւասարութեան սկզբունքին: 1934-ի օրէնքը պարզապէս ազգային խտրականութեան արտայայտութիւն մը չէ, այլ` Երիտասարդ թուրքերուն կիրարկած թրքացման քաղաքականութեան շարունակութիւնը: Ահա թէ ինչու, թուրք դատաւորներուն քայլը պէտք չէ զարմանք պատճառէ, որովհետեւ անոնք առաջնակարգ նկատուող թրքացման քաղաքականութեան ճշգրիտ գործադրման կը հսկեն եւ ոչ թէ` ձեւական ու անարժէք սահմանադրութեան մը գործադրման:

ՎԱՀՐԱՄ ԷՄՄԻԵԱՆ

 

Share this Article
CATEGORIES