«ԴՈ՛Ւ, Ո՜Վ ԲԱՐԵԿԱՄ…» (Հեղինակ` Հ. Յովսէփ վրդ. Թոփալեան ԿՄ.)

2011-ին Պէյրութի մէջ լոյս տեսաւ Մխիթարեան միաբանութեան ուխտէն` հ. Յովսէփ վրդ. Թոփալեանի «Դո՛ւ, ո՜վ բարեկամ…» խորագրեալ քերթողագիրքը` մեկենասութեամբ մխիթարեանցի Յակոբ Անդրանիկ Թէքէեանի:

Սոյն քերթողագիրքը կը բաղկանայ 192 էջերէ: Հաւաքածոյ մըն է ան բազմաբնոյթ քարոզներու, որոնց նիւթերը առհասարակ քաղուած են Աւետարանէն եւ կը փոխանցեն ընթերցողին բարոյական թելադրանքներ:

Յովսէփ վարդապետ կ՛ըսէ, որ թէեւ Յիսուս չարչարուեցաւ ու խաչուեցաւ, բայց երրորդ օրը յարութիւն առաւ: Հետեւաբար մենք` հաւատացեալներս պէտք չէ փնտռենք յարուցեալ Տէրը մեռելներուն մէջ, որովհետեւ Ան խորհրդանիշն է յաւիտենական կեանքի, որ իր մահուամբ զգետնեց մահը:

Կ՛ըսէ, թէ Յիսուս ծնաւ պարզ ու անշուք քարայրի մէջ, որպէսզի իր ծնունդով իրազեկ ըլլանք այն ճշմարտութեան, թէ իսկական մեծութիւնը կը կայանայ համեստութեան եւ խոնարհութեան մէջ: Թէ` Քրիստոս մարդացաւ փրկելու համար համայն մարդկութիւնը մեղքի կալանքէն եւ տալու աշխարհին` Իր երկնային խաղաղութիւնը:

Հեղինակը կ՛ըսէ, թէ Հռոմի անգութ կայսրը` Յուլիանոս, հակառակ իր գործադրած ոճրապատ արարքներուն, չկրցաւ բնաջնջել քրիստոնէութիւնը: Բայց իր կարճատեւ իշխանութեան աւարտին ընդունեց իր պարտութիւնը եւ խոր հիասթափութեամբ հաստատեց անհերքելի այն իրողութիւնը, թէ Քրիստոս անգերազանց զօրութիւնն է տիեզերքի…

Յովսէփ վարդապետ կ՛ըսէ, թէ Աստուած ստեղծեց մեզ Իր պատկերին համաձայն: Բայց մենք պէտք է սրբագրենք մեր մարդկային թերութիւնները` ըլլալով բարեգործ եւ առաքինասէր, որպէսզի կարենանք անաղարտ պահել մեզի շնորհուած աստուածային դիմագիծը:

Հեղինակը կ՛ըսէ,  որ եթէ աղօթենք ջերմեռանդ հաւատքով, մեր խնդրանքները լսելի կը դառնան Աստուծոյ, որ հայրական Իր հոգածութեամբ կ՛իրագործէ մեր բոլոր բաղձանքները: Այս յղացքով ան կը յիշէ պարագան Յովհաննէս Մկրտիչի հօր` Զաքարիային, որուն աղօթքը լսելով` Աստուած զաւակ մը շնորհեց անոր: Յովսէփ վարդապետ կը թելադրէ, որ աղօթենք շարունակ այն խորաշունչ գիտակցութեամբ, թէ աղօթքն է հոգեկան անքակտելի կապը` Աստուծոյ եւ մարդոց միջեւ:

Կ՛ըսէ, թէ մայիսը Աստուածամօր ամիսն է, երբ պէտք չէ արտաբերենք տխուր եւ լալահառաչ երգեր, այլ փառաբանենք եւ օրհներգենք Տիրամայրը` «հոգեզուարթ աղօթքով»:

Հեղինակը կը թելադրէ մարդոց, որ չըլլան կալանաւորը տարակոյսի եւ կասկածի, չըլլան անհաւատ եւ չփնտռեն իրենց կորուսեալ հաւատքը` մեղքի յորձանուտին մէջ: Թէ` հաւատքը գոյութիւն ունի ամէնուրեք, կ՛ապրի մեր սրտերուն մէջ եւ կը բեղմնաւորէ մեր կեանքը` իր յուսադրիչ եւ բարերար ներգործութեամբ:

Յովսէփ վարդապետ կ՛ըսէ, թէ հաւատքը, յոյսը եւ սէրը երեք հիմնական նախադրեալներն են մեր էութեան: Հետեւաբար ան կը թելադրէ, որ միշտ յոյսով շնչաւորուինք, որպէսզի արգասաւոր դառնայ մեր առօրեայ աշխատանքը: Թէ` սէրը ամէն տեղ է, ան կը գտնուի բնութեան բոլոր երեւոյթներուն մէջ: Այս համոզումով կը յորդորէ, որ ըլլանք հետամուտ սիրազեղ զգացումներու, որպէսզի դառնանք անբաժան մէկ մասնիկը համամարդկային ապրումներու:

Հեղինակը կը հաստատէ, թէ առաքինութիւն է ներելը, որ մեզ զերծ կը պահէ ջղագրգիռ վիճակներէ: Հետեւաբար հարկ է, որ ըլլանք անյիշաչար ու ներող, որովհետեւ, կ՛ըսէ. «Ներումը կը մաքրէ մթնոլորտը,

ներումը կը պայծառացնէ միջավայրը,
ներումը կը հրճուեցնէ ներուողը,
ներումը կը կատարելագործէ ներողը»:

Յովսէփ վարդապետ կը թելադրէ, որ տէր կանգնինք մեր պապենական ժառանգութեան եւ սրբազան աւանդներուն եւ փոխանցենք զանոնք գալիք սերունդներուն: Սիրենք մայրենի լեզուն, որ մեր անփոխարինելի հարստութիւնն է:

Կը թելադրէ, որ սիրենք եւ յարգենք մեր ծնողները, մանաւանդ երբ խոր ծերութեան հասած ըլլան անոնք:

Կ՛ըսէ, թէ Քրիստոս Լոյսն է աշխարհի, թէ մենք պէտք է հետեւինք երկնաշնորհ այդ Լոյսին` հաւատացեալի ջերմեռանդութեամբ: Այս առիթով կը յիշէ գերմանացի իմաստասէր-բանաստեղծ Կէօթէն, որ թէեւ ուրացաւ երկնային այդ Լոյսը, բայց, հետագային: դառնապէս զղջաց եւ տառապագին ցանկութեամբ փնտռեց զայն իր մահուան սնարին մէջ, ուր փակեց աչքերը` «Լո՜յս… Լո՜յս…» աղաղակելով…

Արդարեւ, Հ. Յովսէփ վրդ. Թոփալեան «Դո՛ւ, ո՜վ բարեկամ…» խորագրեալ քերթողագիրքին մէջ արծարծած է բարոյագիտական սկզբունքներ, որոնք հիմնաւորուած են քրիստոնէական ճշմարիտ հաւատքի վրայ:

ՅԱԿՈԲ ՄԱՆՈՒԿԵԱՆ

Յուլիս, 2011
Պէյրութ

Share this Article
CATEGORIES