50 ՏԱՐԻ ԱՌԱՋ

ՏՈՄՍԵՐ

ԲԱՐԵՒՏՈՒՔԻ ՁԵՒԵՐ

Ամենայն Հայոց կաթողիկոսը այցելութեան գնաց հայոց հիւանդանոցը, Ետի-Գուլէ: Երբ կը գտնուէր մանուկներու տաղաւարին մէջ, կը հարցնէր իւրաքանչիւրին անունը, տարիքը, հայր-մայր ունենալը, դպրոց երթալը:

– Քանի՞ տարեկան ես,- հարցուց մանուկի մը:

– Ինը տարեկան եմ, տէր հայր,- ըսաւ տղան:

Երեխան չէր գիտեր, իսկ կաթողիկոսը չբողոքեց: Բայց ինծի յիշեցուց մանրավէպ մը:

Թուրքիա հաշտութեան դաշնագիր կը կնքէր Եւրոպայի հետ Զուիցերիոյ մէջ: Թուրք պատուիրակութեան նախագահն էր զօր. Իսմեթ Ինէօնիւ, որ հակաճառելու ժամանակ Անգլիոյ պատուիրակին` ըսաւ յանկարծ.

– Պարո՛ն Քըրզըն, կ՛ըսէ, թէ…

– Ո՛չ,- պատասխանեց Ալպիոնի պաղ զաւակը, որ յանկարծ տաքցաւ.- ես նորին վեհափառութեան Բրիտանական կայսերական կառավարութեան արտաքին գործոց նախարար Ճորճ Նաթանիըլ Փըրզըն, մարքիզ օֆ Քէալըսթըն, ես այսպէս կը կոչուիմ…

Գաղափար գաղափարի շղթայուած` այս պահուս, ուրիշ մանրավէպ մը կու գայ միտքս:

Վանքի մը պարիսպներուն տակ ոչխարի պէս հանգչող գիւղէ մը երկու երիտասարդներ, հովիւ ծնած, հովիւ մեծցած, հովիւ մնալու սահմանուած երբեք  պատեհութիւն չէին ունենար գիւղ մտնելու, ինչպէս` ամէն հովիւ: Անոնք իրենց հայրենական տունը կը մտնէին մեծ տաղաւարի միայն, Զատկին, երբ եկեղեցի եւս կ՛երթային. ուրեմն` տարին մէկ անգամ:

Օրին մէկը հօտը մօտեցեր էր գիւղին, իրենք եւս գիւղին հոտին: Յանկարծ, անակնկալ, անսպասելի, միտքէ անգամ չանցընելիք բան, կը տեսնեն, որ բլուրն ի վեր կը բարձրանայ վանքին մէկ վարդապետը: Այնպիսի տեղ մը կը գտնուին, որ կարելի չէ խուսափիլ, փախչիլ, հարկ էր բարեւել վարդապետը եւ անցնիլ:

– Վաննէս, ի՞նչ կ՛ըսեն վարդապետին,- կը հարցնէ հովիւը իր ընկերոջ:

– Տէր ողորմեա չի՞ն ըսեր:

– Ծօ՛, բարեւ չէ տէր ողորմեան,- կ՛ըսէ մեծը, որ քիչ մը աւելի խելացի կը կարծէր ինքզինք` բայց ձգողականօրէն կեռ ճոկանը դարձնելով ձեռքին մէջ:

– Փառք ի բարձունս…

– Ծօ ՛, չէ՜, չէ՜,- շուտ ըսէ, մօտեցաւ, եկաւ:

Յանկարծ, մտքին մէջ լոյս մը ծագած, յիշելով բարեւի ձեւը` կը վազէ վարդապետին առջեւ ու ճոկանը բարձրացնելով` ինչպէս բուրվառ մը, կ՛ըսէ.

– Եւ եւս խաղաղութեամբ զտէր աղաչեսցուք:

Վարդապետը կը փախչի… լեղապատառ:

Քըրզըն, փոխանակ իր վիզէն կախելու իր տիտղոսները, ինչպէս կին մը` իր մանեակը, եթէ բարեւի տեղ գործածէր հովիւին ճոկանը, վստահ եմ, որ ոչ միայն կը փախչէր Գորշ գայլը, այլեւ աշխարհը չէր մատնուեր այս վիճակին:

ԱՐԱԶ

 

ՀԱՅԱՍՏԱՆ

ԾԱՂԿԱՁՈՐԻ ԾԱՂԻԿՆԵՐԸ

Ծաղկաձորի մէջ գարունը երկու անգամ կու գայ, կ՛ըսեն տեղացիները, մէկը այն ժամանակ, երբ արեւի ջերմացնող շողերուն ընդառաջ ձիւնի ճերմակ սաւանի տակէն խոնարհութեամբ իրենց գլխիկները կը բարձրացնեն ձնծաղիկները, եւ` անգամ մըն ալ, երբ Ծաղկաձոր կու գան փողկապաւորները:

Եւ ահա ամրան այս օրերուն հարիւրաւոր երեխաներ, նմանելով ձնծաղիկներու գեղեցիկ փունջերուն, ուրախ եւ անհոգ կը շրջին ստուերախիտ անտառներուն մէջ, կ՛երգեն, կը պարեն:

Ծաղկաձորի երիտասարդական ճամբարին մէջ ստեղծուած են բոլոր պայմանները` երեխաներու հանգիստին եւ աշխատանքին համար:

Ձանձրանալու ժամանակ չունին ճամբարին մասնակցողները: Զրոյցներուն կը փոխարինեն մարզական խաղեր, իսկ անոնք, որոնք չեն մասնակցիր այս խաղերուն, կը զբաղին ընթերցանութեամբ:

Ճամբարին մէջ երեխաներուն ամենասիրած պահը գեղարուեստական ինքնագործութեան պահն է:

Բնութեան գրկին մէջ երեխաները կը լսեն նաեւ հետաքրքրական զեկուցումներ ու պատմութիւններ եւ հայրենասիրութեան, ընթերցասիրութեան եւ այլնի մասին:

Ուրախ եւ անհոգ են հայորդիները: Ու բնութեան հմայիչ ծոցին մէջ կը լսուի անոնց երգը.

Ի՜նչ ուրախ են, ի՜նչ երջանիկ,
Օրերը մեր ճամբարում,
Մենք ծաղկում ենք, ինչպէս ծաղիկ
Մեր լեռնային աշխարհում…

 

ԱՆԱՊԱՏԸ ԿԸ ԾԱՂԿԻ…

Ազուտ շրջաններ կան Արաքսի հովիտին մէջ, որոնք ցարդ անապատի վերածուած էին` անկարելի ըլլալով վարուցանք ընել: Այժմ, եւ իբրեւ արդիւնք հայ հողագէտներու քսան տարուան տքնաջան ճիգերուն, կարելի եղած է արգասաւորել երբեմնի անապատը, ուր, արդէն, ստացուած է առաջին արդիւնքը` խաղող, ցորեն եւ կորնգան:

 

ՍԵՒ ԾՈՎԻ ԱՓԻՆ

Երեւանի օփերայի խումբը Սոչի մեկնեցաւ ներկայացումներ տալու համար: Յայտագրին մաս կը կազմեն եւրոպական եւ հայկական դասական գործեր, ինչպէս օրինակ` «Օթելլօ», «Ֆաուսթ», «Քարմեն», «Անուշ» եւ այլն, յայտարարած է օփերայի ղեկավարը Գ. Հայրապետեան:

 

ՀԱՄԱՆՈՒԱԳԱԽՈՒՄԲԻ ՇՐՋԱՊՏՈՅՏ

Լայնօրէն գնահատուեցաւ Հայաստանի համանուագախումբը Խ. Միութեան զանազան շրջաններուն մէջ, ուր երեսունէ աւելի համերգներ տուաւ` ղեկավարութեամբ խմբավարներ Օ. Տուրեանի եւ Վ. Այվազեանի: Համերգներուն կը մեներգէր Գոհար Գասպարեան:

Share this Article
CATEGORIES