ՀՄԸՄ-ական Յովհաննէս Ծատուրեանը

ՅԱԿՈԲ ՔԷՇԻՇԵԱՆ

Քառասուն օրեր առաջ վերջին հրաժեշտով հողին յանձնեցինք մարմինը ՀՄԸՄ-ական վաստակաւոր  եղբօր մը` Յովհաննէս Ծատուրեանին, որ միութեան մէջ ունեցած  է աւելի քան  60  տարիներու գործունէութիւն:

Յովհաննէս Ծատուրեան փոքր տարիքէն մաս կազմած է ՀՄԸՄ-ին` իր առաջին քայլերը առնելով սկաուտական մարզին մէջ, մասնակցելով սկաուտական հաւաքներու եւ բանակումներու, ապա եղած է մարզիկ, մարզիչ, հեծելարշաւի յանձնախումբի անդամ, Պէյրութ մասնաճիւղի վարչական, ապա  ատենապետ, հեծելարշաւի  ֆետերասիոնի փոխնախագահ, ինչպէս  նաեւ` ՀՄԸՄ-ի Շրջանային վարչութեան անդամ:

Եղած է օրինակելի եւ տիպար մարզիկ եւ լուռ ու մունջ գործունէութիւն տանող վարչական  եղբայր մը:

Ինչպէս ՀՄԸՄ-ի, նոյնպէս ալ Լիբանանի հեծելարշաւի ֆետերասիոնի արխիւները կը վկայեն Ծատուրեան  զոյգ եղբայրներուն` Վարդգէսին եւ Յովհաննէսին  1950-ական եւ 60-ական թուականներուն լիբանանեան հեծելարշաւի մարզին մէջ ունեցած սխրագործութիւններուն, դերին եւ ներդրումի մասին, ինչ որ ինքնաբերաբար կը պարտադրէ, որ  ՀՄԸՄ-ի անունը ոսկեայ տառերով արձանագրուի Լիբանանի հեծելարշաւի պատմութեան էջերուն մէջ :

Հեծիկին հետ եղբայր Յովհաննէս Ծատուրեանին հեքիաթը կը սկսի 1951-ին, երբ սիրողական մարզիկներու յատկացուած  առաջին պաշտօնական մրցումին` Պէյրութ-Տամուր-Պէյրութ  մայրուղիին վրայ ան կը նուաճէ առաջին դիրքը:

1952-ին, այսինքն` ճիշդ 60 տարի առաջ, կ՛անդամակցի ՀՄԸՄ-ի հեծելարշաւի խումբին` արձանագրելով փայլուն արդիւնքներ ու վեր պահելով միութեան դրօշը լիբանանեան եւ արաբական մակարդակներու վրայ:

Յովհաննէս Ծատուրեան 1956-ին Լիբանանը կը ներկայացնէ Եգիպտոսի մէջ կայացած մրցաշարքի մը, իսկ 1957-ին տեղի ունեցած միջարաբական խաղերու ան կը հանդիսանայ 5-րդ. դիրք մը,  որ  ցարդ ոչ մէկ լիբանանցի հեծելանւորդ կարողացած է նուաճել:

1960-ին եղբ. Յովհաննէս կը ստանձնէ ՀՄԸՄ-ի հեծելարշաւի խումբերու մարզիչի պաշտօնը` հոն եւս արձանագրելով նոր մրցանիշ մը, երբ ՀՄԸՄ-ը 5 յաջորդական  տարիներ  կը տիրանայ  Լիբանանի հեծելարշաւի խմբային ախոյեանութեան 1961, 1962, 1963, 1964 եւ 1965 տարիներուն:

Մրցանիշ մը, որ կը գոյատեւէ մինչեւ այսօր:

Իր եւ իր եղբօր` Վարդգէսին ցուցմունքներով ու անոնց մարզումներուն հսկողութեամբ ՀՄԸՄ-ական Հրաչ եւ Վաչէ Ծատուրեան  եղբայրները  Լիբանան հայրենիքը կը ներկայացնեն  Ողիմպիական խաղերուն:

Իբրեւ մարզիկ եւ մարզիչ` իր արձանագրած բեղուն արդիւնքներէն ետք Յովհաննէս  Ծատուրեան կը նուիրուի վարչական գործունէութեան, ՀՄԸՄ-ի եւ Լիբանանի հեծելարշաւի ֆետերասիոնին մէջ` դառնալով ֆետերասիոնի փոխնախագահ, իսկ 2006-ին կը ստանայ Լիբանանի Հեծելարշաւի Ֆետերասիոնի պատուոյ անդամի տիտղոս:

ՀՄԸՄ-ի  Լիբանանի Շրջանային վարչութիւնը զինք կը պատուէ «Ծառայութեան շքանշան»-ով, իսկ 2008-ին ՀՄԸՄ-ի Կեդրոնական վարչութեան ձեռամբ կը ստանայ  «Արժանեաց շքանշան»-ը:

Յովհաննէս Ծատուրեանի մահով հեծելարշաւի աշխարհէն ներս ՀՄԸՄ-ական տիտանի մը պատմութիւնն է, որ կ՛աւարտի` առանձին ձգելով մեզ, սուգի մատնելով Լիբանանի հեծելարշաւի մարզը ընդհանրապէս ու իր ընտանեկան պարագաները, հարազատները, բարեկամներն  ու իր պատկանած միութիւնը մասնաւորաբար:

Սիրելի՛ եղբայր Յովհաննէս,

Դուն, որ եղար տիպար մարզիկ եւ միութենական գործունեայ անդամ ` ըլլայ միութեանդ,    ըլլայ Լիբանանի հեծելարշաւի ֆետերասիոնին մէջ, քաջ գիտցիր, որ աւանդը փոխանցուած է ապահով ձեռքերու, որոնք կը  քալեն նախորդներուն  գծած  ուղիով, հաւատքով ու տեսիլքով:

Վարձքդ կատար, սիրելի՛ եղբայր:

Հողը թեթեւ գայ վրադ: