Միշտ Պիտի Յիշենք Քեզ

Մեր  շատ սիրելի ընկեր Յովակ,

Զինուորական ծառայութեանդ շրջանը աւարտած էիր մէկ տարիէ ի վեր: Սակայն արձակումդ կ՛ուշանար  երկրին տագնապին  պատճառով: Եւ դուն կը շարունակէիր բանակին մէջ  առաջին սպայի քու ծառայութիւնդ, ոչ թէ վասն պատերազմի, այլ` յանուն խաղաղութեան, երբ միացար Սուրիոյ ազգային բանակի նահատակներու փաղանգին, հա՛յ նահատակ:

Արեւ կեանքդ խաւարեցաւ: Սակայն մի՞թէ  անհրաժեշտ էր այս արիւնոտ վկայութիւնդ`  փաստելու համար, որ Քեսապը անբաժան մասն է Սուրիոյ, որ քեսապցին իր Քեսապին ընդմէջէն  կը սիրէ Սուրիան:

Քեսապը շատ փորձութիւններէ անցած է: Տեսած է 1909-ի աղէտ, տեսած է Մեծ եղեռն:  Հաւատացած ենք, որ ան պիտի  կարենայ  յաղթահարել  այս  դժուարին հանգրուանն ալ:

Թուրքը  այսօր ալ Քեսապի դրանն է, Քեսապի քթին տակն է: Եւ ան նոյն ոճրագործն է, անպատիժ մնացած, էութեամբ օսմանցի, որ հին օրերու  մոլեգնութեամբ կ՛աւարէ, կ՛աւերէ, կը քանդէ գեղեցիկ Սուրիան:

Չորս ամիսներ առաջ քեզմէ լուրերը դադրեցան: Բայց մենք կը սպասէինք քեզ, բնաւ բացակայ չդրինք քեզի: Մենք  կը  շարունակէինք հաւատալ  քու վերադարձիդ: Վերադարձար, բայց, ինչպէ՜ս,  ոչ թէ վահանով, այլ` վահանի վրայ: Շա՜տ ափսոս: Մեզի համար շատ ծանր է   այս դաժան հարուածը:

Ամբողջ Քեսապը կու լայ քեզի համար:  Աստուած ի՛նք շաբաթէ մը ի վեր կու լար քեզի համար, տեղատարափ անձրեւի տեսքով:  Քեսապը  այսօր կու լայ լուռ  ու իր սրտէն վիրաւոր:  Քեզի ներելի չէ ասիկա, սիրելի՛ Յովակ: Գիտե՞ս` ինչո՛ւ: Չէ՞ որ ամէնէն աւելի դուն էիր, որ ակումբը խինդ ու ծիծաղով կը լեցնէիր,  շուրջդ ուրախութիւն կը սփռէիր: Դո՛ւն,  որ այնքա՜ն քնքուշ ու նրբանկատ  տղայ էիր,  այնքա՜ն  ժպտուն, այնքա՜ն կենսախինդ, ուրախութեան, երգ ու մեղեդիի  սիրահար, ինչպէ՞ս դուն քեզի արտօնեցիր այսքան վիշտ պատճառել  ընտանիքիդ, հարազատներուդ,  ընկերներուդ, ամբողջ Քեսապին:

Կիթառդ որբ է, Յովա՛կ: Քու առիթով է, որ  ցմրուր ըմբռնեցինք այն երգը, որ կ՛երգէինք`  «Ա՜խ,  ծանր է, շա՛տ ծանր է, ընկեր կորսնցնելը»: Ի՜նչ լաւ է, որ դուն այդ մէկը  չտեսար:

Քու կորուստիդ մեծ խորհուրդին առջեւ գլխահակ, մեր ցաւին մէջ` քարացած, մեր ընդվզումին  մէջ` իրաւացի, մեր  բռունցքները  ամուր սեղմած, արար աշխարհին կոչ կ՛ուղղենք. այլեւս բա՛ւ է, վե՛րջ տուէք մեր երկրին  մարդկային ամէնօրեայ ծով տառապանքին, թափուող արեան, կանաչ կեանքեր խլող  խօլ ու անիմաստ այս անհեթեթ պատերազմին: Մե՛ղք են  մայրերը:

Մոռցա՞ր, Յովակ,  որ  ընկերներով տակաւին երկար ճամբայ պիտի անցնէինք հայրենակերտումի ճամբայ: Ո՞ւր կ՛երթաս այսպէս` մեզ առանձին թողած: Ո՞ւր կը ձգես սէրերդ ու երազներդ: Մեզ զինելու քու այս դառն կատակդ, որ ափսոս` անդառնալի իրականութիւն է, դժուար պիտի կարենանք տանիլ: Բայց կը վստահեցնենք քեզ, որ ասկէ ետք, ամէն անգամ որ տկարանաք մեր հաւատքին մէջ, տատանինք ու ընկրկինք մեր խոստումին մէջ, կամ պարտուողական տրամադրութիւն  մեզ պաշարէ,  քու յիշատակովդ պիտի վերազինուինք:

Բայց  ատկէ առաջ, եւ դուն գիտէիր արդէն,  որ  կը սպասէինք քեզ, որպէսզի միասին  սրբազան ուխտ կատարենք, թէ պիտի շարունակենք այն ճամբան, որ մեզ հասցնելու է Մուշ ու Սասուն, Վան ու Արտահան: Ահա քեզի հետ միասին, բոլորին առջեւ կը յայտարարենք մեր  այդ ուխտը, եւ այդպէս, եւ միայն այդպիսով,  քեզ ճամբու կը դնենք դէպի յաւերժութիւն: Երթաս բարո՛վ, մեր անգի՜ն ընկեր:

Քու ընկեր-ընկերուհիներդ

23 դեկտեմբեր, 2012