ԱՐՁԱԿՈ՞ՒՐԴ, ԹԷ՞ ՆԱՀԱՏԱԿԱՑ ՕՐ

Սուրբերը եկեղեցւոյ կեանքին մէջ, իսկ նահատակները ժողովուրդներու պատմութեան մէջ կենսունակութիւն են: Տիպարներ, որոնք պատգամ ունին փոխանցելիք: Անոնք կը նմանին կենսանիւթերու, որոնք յաւելեալ ուժ, կորով կամ կազդուրում կու տան այդ մարզի պատմութեան ժառանգորդին:

Նահատակութիւնը անձէ ու ընտանիքէ դուրս իտէալի մը կեանքի նուիրումն է: Հետեւաբար նահատակութիւնը կու գայ զոհերը դարձնելու երկրին ու ամբողջ ժողովուրդին զաւակը: Բայց ի՜նչ ցաւալի երեւոյթ է, երբ ժողովուրդն ու երկիրը անտարբերութեամբ կը մօտենան իրենց նահատակներուն: Այդ անձերը, որոնք իրենց կեանքէն, ընտանիքէն ու զաւակներէն հեռացան ի սէր իրենց ազգին ու երկրին. կը յիշատակուին հպանցիկ կերպով, իսկ մերթ` երբեք:

Խուժան թուրքը այնքան գազան է, որ նոյնիսկ իր դանակը հասցուցած է լիբանանեան հողերը: Անոնք մայիս 6-ին հրապարակի վրայ բացայայտօրէն կախաղան հանեցին լիբանանցի ազգայնականներ: Եւ այսօր նոյն ազգի զաւակները ոչ թէ միայն իրարու մտերիմ բարեկամներ են, այլեւ մայիս 6-ը ոչ մէկ նշանակութիւն ունի լիբանանցիին համար: Փաստը` անցեալ տարուան դէպքերը Պէյրութի Նահատակաց հրապարակին վրայ: Ա՞յս է ճակատագիրը նահատակներուն:

Այսօրուան լիբանանցին իր համայնքային դրութեան մէջ պէտք ունի մայիս 6-ին: Կարիքը ունի նահատակներու` ոչ թէ արձակուրդ առնելու համար, այլ` ցուցմունք ստանալու, թէ թշնամին իր երկրին մէջ ապրող տարբեր համայնքի լիբանանցին չէ: Լաւապէս գիտնալու, թէ երկիրը կը պատկանի լիբանանցիին եւ ոչ` օտարին: Գիտակցելու, թէ ազգային արժէքները վեր կը մնան անձնական կամ քաղաքական շահերէն, եւ ատոնք ծախու չեն դրուիր` յիշատակը անպատուելով:

Արդեօ՞ք պտոյտներ պիտի կազմակերպուին այս արձակուրդին առթիւ…

ԱՅՐՈՒՁԻ

Share this Article
CATEGORIES