Անթուան Գազեզեանի Յիշատակին

«Յիշատակն արդարոց օրհնութեամբ եղիցի»: Այս բառերն արտասանելիս չենք կարող այսօր չյիշել Անթուան Գազէզեանին, ով մէկ տարի առաջ մեկնեց դէպի երկնային հայրենիք,  մեր սրտերի մէջ թողնելով իր անմար յիշատակը` որպէս մեծ հայ եւ «Մարդ»` մեծատառով, որպէս օրինակելի ամուսին եւ ընտանիքի նուիրական հայր, որպէս խոնարհ եւ ծառայասէր քրիստոնեայ…

Եւ այսպէս կարելի է երկար թուարկել պարոն Անթուանի բազմաթիւ  բարեմասնութիւններն ու առաքինութիւնները, սակայն կարծում եմ այս տողերը բաւական պիտի չլինեն դրանք բոլորը շարադրելու համար: Այստեղ յիշենք դրանցից միայն մի քանիսը` որքան էլ Անթուան Գազեզեանը փորձեր, յատուկ իր նկարագրին, համեստութեամբ շրջանցել իր հասցէին հնչած գովեստներն ու  դրուատանքները, միեւնոյնն է` դրանք չեն կարող չյիշուել, ինչպէս, օրինակ, նրա գրաբարի ուսուցչի` հայր Ներսէս Տէր Ներսիսեանի, վերջին դարի մեծագոյն գրաբարագէտներից մէկի վկայութիւնը, թէ Անթուան Գազեզեանը իր ժամանակի գրաբարի լաւագոյն իմացողներից (գիտակներից) մէկն է:

Այս խօսքերը չափազանցութիւն չեն: Հայագիտութեան հանդէպ նրա անսահման սէրը սկիզբ էր առել դեռեւս վաղ պատանեկութեան շրջանից, յատկապէս` Մխիթարեան մայրավանքում նրա ուսանած տարիներից, երբ նա աշակերտում էր հայ իրականութեան մեծագոյն մասնագէտներից` հայր Եղիա Փեչիկեանին, եւ ինչպէս արդէն նշեցինք` ճանաչուած գրաբարագէտ հայր Ներսէս Տէր Ներսիսեանին, ու իր ամբողջ կեանքի ընթացքում, չնայած մասնագիտութեամբ դեղագործ լինելուն, պարոն Անթուանը ինքնակրթութեամբ կարողացաւ իր հայոց լեզուի եւ հայ գրականութեան գիտելիքները հասցնել մասնագիտական աստիճանի:

Դրան զուգահեռ, սիրահարուած լինելով Մխիթար Սեբաստացու գաղափարականին, նա իր ամբողջ կեանքի ընթացքում հաւատարիմ զինուորի նման անտրտունջ ծառայեց, թէ՛ հայրենիքին եւ թէ՛ եկեղեցուն, սփռելով իր շուրջը համերաշխութիւն եւ սէր, նուիրում եւ

հայրենասիրութիւն, յարգանք եւ ներդաշնակութիւն: Խաղաղութիւն եւ անմահութիւն` հոգիիդ, սիրելի՛ Անթուան, դու կենդանի ես միշտ մեր սրտերում:

ՄԻ ԲԱՐԵԿԱՄ

Share this Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )