Կարպիս Եսայեան. Մահուան Քառասունքին Առիթով

ԼԵՒՈՆ ՃԵՐՄԱԿԵԱՆ

Կարպիս Եսայեան քանի մը տարի առաջ մեկնած էր Քանատա, հարազատներուն մօտ: Եւ շուտով կապ հաստատած էր Մոնրէալի հայ հանրային կեանքին հետ. յաճախած էր ակումբ, եկեղեցի եւ այլ հաւաքավայրեր եւ ծանօթացած` բազմաթիւ երկիրներէ եկած հայ անհատներու հետ:

Լիբանան ապրող իր բարեկամները տեղեակ պահած էր Քանատա եղող հայ կեանքի հանդիսութիւններու մասին: Ուրախ էր` խանդավառ եւ հայրենասէր հայ գաղութ մը գտնելով Քանատայի մէջ, գաղութ մը, որ տակաւին բարձր կը պահէր հայկական աւանդութիւնները եւ հայ արժէքները:

Կարպիս Եսայեան հաւատարիմ մնացած էր ինքնիրեն, ինչ որ էր Լիբանանի մէջ, եղած էր նոյնը Քանատայի մէջ, իր շահագրգռութեան ծիրը հայ հանրային կեանքն էր:

Լիբանանի պատերազմի սկզբնական տարիներուն շատ մը կազմակերպութիւններ լուծուած էին, վարչութիւնները ցրուած եւ անկարողութեան մատնուած: Կարպիս Կեսարիոյ Միութեան անդամ էր եւ այն ժամանակ շատ մտահոգուեցաւ, երբ տեսաւ ձեռնթափ եղած վարչութիւնը. միութիւնը ունէր կալուածներ, ունէր եկամուտ. ճիշդ ժամանակն էր, որ միութիւնը օգնութեան հասնէր պատերազմի պատճառով նեղութեան մատնուած հայորդիներուն: Կարպիս ոգի ի բռին աշխատեցաւ, իր անձնական միջոցներով տեսնուեցաւ բոլորին հետ, համոզեց, գօտեպնդեց տկարները եւ կարճ ժամանակամիջոցի մէջ միութիւնը ոտքի կանգնեցաւ եւ նոր խանդի եկած ընկերներու հետ միութիւնը ժրաջան աշխատանքով կրցաւ օգտակար ըլլալ շատերուն:

Հայ ազգէն ժառանգած ենք, կ՛ըսէր Կարպիս, մեր ինքնութիւնը եւ մեր հոգեմտաւոր մշակոյթը, պարտաւոր ենք մեր հանրային աշխատանքով վերադարձնել մաս մը հայ ազգին եւ անոր բարօրութեան: Պէտք է վեր բարձրանալ անձնականէն եւ կարելի չափով սատարել հանրայինին եւ Հայ դատին:

Ան նոյն այս ոգիով մեծցուց նաեւ իր զաւակները, եւ վստահ ենք, որ անոնք ալ նոյն ուղիով կը շարունակեն ծառայել հայ ազգին եւ Հայ դատին:

Յիշատակդ անթառամ մնայ սիրելի՛ Կարպիս:

 

Share this Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus (0 )