ՆՇՄԱՐ. ՀԱՅ ԵՐԿՍԵՌ ՊԱՏԱՆԻՆԵՐ Կ՛ՈՒԶԵՆ ՃԱՏՐԱԿԻ ՄՐՑԱՇԱՐՔԵՐՈՒ ՅԱՃԱԽԱԿԻ ԿԱՅԱՑՈՒՄԸ

Ինչպէս ծանօթ է, նախանցեալ կիրակի, Նազարեան վարժարանին մէջ տեղի ունեցաւ ճատրակի մրցաշարք մը` կազմակերպութեամբ ՀԵԸ-ի:

Այս մրցաշարքէն առաջ, ՀՄԸՄ Պէյրութ եղաւ նմանօրինակ քայլի դիմողը, իսկ անկէ առաջ տեղի ունեցաւ ՀՄԸՄ-ԼԵՎԱՄ-ի յանձնախումբին կազմակերպած ճատրակի միջդպրոցական մրցաշարքը:

Բնականաբար, ճատրակի մրցաշարք մը կազմակերպելը այդքան ալ դիւրին չէ եւ անիկա ունի իր դժուարութիւնները:

Սակայն այդ դժուարութիւնները պահ մը չքանան, երբ կազմակերպիչ յանձնախումբը մրցաշարքին աւարտէն ետք կը պարգեւատրէ մրցանակակիրները եւ գոհունակութիւն կը զգայ այդ մէկը կատարելով:

Մրցաշարքի մը մասնակցողներուն բոլորն ալ բնականաբար չեն պարգեւատրուիր, այլ` առաւելագոյն կէտ ապահովողները:

Կը տեսնուին ուրախ եւ տխուր դէմքեր, իսկ երբեմն ալ` արցունքոտ աչքեր:

Սակայն այդ տխուր դէմքերը քանի մը վայրկեանի համար են` նկատի ունենալով, որ այդ փոքրերը, կարճ ատեն մը ետք, կը մոռնան պատահածը եւ նոր «ճակատամարտ» մը սկսելու կը պատրաստուին:

Վերջին մրցաշարքին, որ եղաւ զուտ հայկական, մասնակցողներուն մեծամասնութիւնը ուզեց (իրարու հետ զրուցելով), որ ճատրակի մրցաշարքերու կայացումը տեղի ունենայ յաճախակի դրութեամբ:

Ասիկա կը նշանակէ, որ անոնց մօտ մետալի կամ բաժակի տիրանալու մարմաջը մի՛շտ ալ կայ, հոգ չէ թէ անոնք տարբեր տեսակի մրցաշարքի մը ընթացքին նոյն արդիւնքը չեն արձանագրեր:

Արդեօք պէ՞տք է ընդառաջել հայ երկսեռ պատանիներուն առաջարկին, թէ ոչ անոնց խօսակցութիւնը դնել լուսանցքի ետին եւ պարզապէս անոնց փափաքին ընթացք տալ:

Ճատրակի մրցաշարքի մը կայացումը ոչ հսկայական գումարներու եւ ո՛չ ալ մարդուժի կը կարօտի:

Անոր կայացումին համար պէտք է գտնել հովանաւորող անձ մը միայն եւ մնացեալը կ՛ընթանայ շատ դիւրութեամբ:

Եթէ կ՛ուզենք, որ հայ պատանիները մի՛շտ լաւ արդիւնք արձանագրեն, պէտք է բազմացնենք ճատրակի մրցաշարքերուն կայացումը:

ՎԱՐԴԻՎԱՌ ԳԱՍԱՊԵԱՆ