ԿԻՐԱՆՕՐԵԱՅ ԽՕՍՔԸ. «ՉԱՓԷՆ ԱՒԵԼԻ ՀԱՒԱՏԱՑԵԱԼ» ԼԻԲԱՆԱՆԱՀԱՅ ՄԵԾ ԱՐՈՒԵՍՏԱԳԷՏԸ…

Սիրելի՛ ընթերցող, արեւափայլ օր մը, Յիսուս, «անիրաւ դատաւորին» առակը պատմելէ ետք` այս զարմանալի հարցումը ուղղեց իր ունկնդիրներուն. «Իսկ Մարդու Որդին երբ գայ, արդեօ՞ք հաւատք պիտի գտնէ երկրին վրայ…» (Ղկ. 18,8):

Մարդու Որդին ի՛նքն է` Յիսուս Քրիստոս, որուն շեշտուղիղ հարցադրումը, ժամանակներու հոլովոյթով եւ դէմքերու տողանցքով իսկ, մի՛շտ ունէր իր ուժականութիւնն ու յա՜ր ունի իր այժմէականութիւնը:

Մեր ժամանակին դէմքերէն մին էր տէրունական հարցադրումը լսած եւ ապրիլ ջանացած Ալեքսան Մնակեան (1936-1986) տաղանդաւոր ձեռնադաշնակահարը‘ իրաւացիօրէն յոյժ հռչակեալ լիբանանահայ աքորտէոնիսթ-ը, որուն «ծննդեան 75 եւ մահուան 25 ամեակներուն առիթով» Համազգայինի մայիս 8-ին կազմակերպած համերգային յուշահանդէսը միայն արժանի է մեր բաձր գնահատանքին:

Ալեքսան հայ մարդը սան էր Վիեննական Մխիթարեան վարժարանին: Իտալիա երթալէն առաջ` Ալեքսան ձեռնադաշնակահարը աշակերտեցաւ հայութեան երկրորդ մեծագոյն հոգեւորական երաժիշտին` Գրիգոր վրդ. Հէպոյեան (1908-1985) Մխիթարեանին (օր մը գրելու եմ այս յօդուածը. «Ա. Մնակեան Հ. Հէպոյեանի յուշերուն մէջ»):

Ա. Մնակեանին հանդիպեցայ երկու անգամ միայն, Պէյրութ եւ Հազմիէ: 1975-1976 քաղաքացիական պատերազմին ռմբակոծումներէն վնասներով ճողոպրած, նուազաթիւ աշակերտութեամբ սկսած Վիեննական Մխիթարեան վարժարանին վերանորոգ գործունէութեան տարիներու եռքին մէջ էինք, երբ 1981-1982 տարեշրջանին հրաւիրեցի մեր Ալեքսանը` «Մխիթարեանցին», որ հանդիպում-ասուլիս ունենայ իր սիրած դպրոցին աշակերտ-աշակերտուհիներուն հետ:

Ալեքսան ոչ միայն չմերժեց, այլ նաեւ ամենայն պարզութեամբ եւ իւրայատուկ ժպիտով ընդունեց հրաւէրս: Արդէն առաջին հանդիպումին մտերմացանք, կարծես` հին բարեկամներ ըլլայինք: Այս արագ մտերմութիւնը, ինչպէս ան բնութագրեց,  «Մխիթարեան»-ի բնական առանձնաշնորհումն է…: Երիտասարդ վարդապետիս վերաքաղեց իր «Մխիթարեան»էն դէմքեր ու դէպքեր, սիրայուշ խանդաղատանքով:

Թուականը միասնաբար որոշեցինք: Աշակերտութիւնը անհամբեր էր դէմ առ դէմ տեսնելու իր հեռատեսլային «Զորօ»-ն…: Վերի երկու դասարաններուն սան-սանուհիները գրաւոր պատրաստեցին իրենց հարցումները: Ա. Մնակեանի այցելութիւնը տօնական օր եղաւ իր ու մեր վարժարանին համար: Բոլորս ուրախ էինք: Աւելի՛ն. մեր հիւրը համակուած էր յուզումնախառն ցնծութեամբ: «Կը վերապրիմ իմ աշակերտական տարիներս Մխիթարեանին մէջ…»: Բոլոր հարցումներուն պատասխանեց բացայայտ անկեղծութեամբ ու պարզութեամբ: Ամէն մէկ պատասխանը կը ջանար փակել թելադրանքով:

«Առաւօտուն, Աստուածածնայ տօնին առիթով, պատարագ կազմակերպուած էր. Համազգայինին դիմուած էր մասնակցութիւն բերելու այդ պատարագին: Ալեքսը պարտադրած էր, որ խումբը երգէ «Տէր ողորմեա»ն եւ «Հայր մեր»ը: Իսկ ինք հաղորդութիւն առած էր. չէ՞ որ երեկոյեան ելոյթին պիտի նուագէր:

Չափէն աւելի հաւատացեալ էր Ալեքսը: Միայն «մարտի դաշտ» երթալէն առաջ չէր, որ կը հաղորդուէր: Կը հաղորդուէր ամէն ճամբորդութենէ առաջ» (Կ. Յովհաննէսեան, «Հայրենասէր եմ երաժիշտ ըլլալէ առաջ», Ազդակ, Պէյրութ, 30 ապրիլ 2001, էջ 5ա):

Բարեկամին վկայութիւնը երիցս կրկնելով` կը հաստատեմ, թէ Ա. Մնակեան ոչ միայն հաւատացեալ էր, այլ նաեւ չէր քաշուեր յայտնելու իր հաւատացեալութիւնը: Հարցումներուն վերջինն էր. «Պրն. Մնակեան, ո՞րն է այսօր Մխիթարեանէն ձեզի մնացած ամէնէն սիրելի եւ օգտակար ժամը…»:

Ժպտերես, ինչպէս բոլոր հարցումներուն, թէպէտ այս անգամ քիչ մը յապաղումով, բայց եւ այնպէս այնքան աւելի սրտաբուխ խանդով պատասխանեց` մեծ անակնկալի մատնելով թէ՛ վարդապետներս ու թէ՛ աշակերտները. «Հինգշաբթի օրերուն աշակերտական Ս. Պատարագներն ու քարոզները: Անոնցմէ առի աղօթքին կարեւորութիւնը: Այո՛, ես ամէն օր կ՛աղօթեմ: Սիրելի աշակերտնե՛ր, ձեր կեանքին մէջ չըլլայ թէ ամչնաք հաւատացեալ ըլլալու համար: Անցեալին մեր ու ներկային ձեր վարդապետները ճիշդ կը սորվեցնեն, քանի միայն հաւատքը կը մնայ մեզի եւ ձեզ կը զօրացնէ ձեր դժուարութիւններուն մէջ»:

ՄԵՍՐՈՊ ՀԱՅՈՒՆԻ

Այնճար,
9 Մայիս 2011

 

Share this Article
CATEGORIES