ՀԱՄԱԶԳԱՅԻՆԻ «ՔՆԱՐ» ՊԱՐԱԽՈՒՄԲԸ ԱՐԺԵՒՈՐԵՑ ԻՐ ՎԱՐԿԸ

Համազգայինի Լիբանանի շրջանային վարչութեան հովանաւորութիւնը վայելող «Քնար» պարախումբը դարձեալ յիշեցուց արուեստասէր մեր հանրութեան, թէ ինք կը մնայ պատնէշի վրայ` տարուէ տարի արձանագրելով նոր նուաճումներ: Վաստակաշատ պարուսոյց Ֆելիքս Յարութիւնեան կը պահէ գեղարուեստի ճաշակը` «Քնար»ը պահելով իր արհեստավարժ մակարդակին բարձրանալու ջանքերուն մէջ:

«Մոնօ» հանդիսասրահին մէջ կատարած պարի ներկայացումներէն ետք, 13 յունիս 2011-ին «Էմիլ Լահուտ» սրահին մէջ ներկայ եղանք Համազգայինի «Քնար» պարախումբին ներկայացումին, հայկական եւ ոչ հայկական պարերու կատարումներով: Տղաքը իրենց ճկուն ու թեթեւ ոստումներով, արագաշարժ քայլերով, նոյնպէս աքրոպաթիք կատարումներով ջերմ ծափեր խլեցին հանդիսականներէն:

Աղջիկները, միշտ նազելի ու հեզաճկուն, մնացին իրենց զուսպ ու նուրբ շարժումներուն հաւատարիմ, մատներու թելիկ-թելիկ ոլորումներով, երաժշտութեան կշռոյթին չափերուն հետեւողութեամբ, անգամ մը եւս արժանացան ներկաներուն ցնծուն ծափերուն: Հայկական պարերը կը մնան հաւատարիմ մեր ազգային աւանդութեան, հեզահամբոյր տրամադրութեան, առանց գրգռիչ կամ ցանկայարոյց չափանիշներ որդեգրելու: Հայ իգական սեռին նրբազգաց տրամադրութիւնը կը յայտնաբերեն մեր աղջիկներուն պարերը` միշտ շեշտելով հայկականութեան գոյնը եւ առաքինութիւնը:

ՀԱՅՐԵՆԻ ՆՈՒԱԳԱԽՈՒՄԲԻ ՆԵՐԿԱՅՈՒԹԻՒՆԸ
«ՔՆԱՐ»Ի ԿՈՂՔԻՆ

Այս նախաձեռնութեան եւ իրագործուած ջանքերուն առընթեր, կ՛ուզենք մատնանշել նորութիւնը, նուագախումբի ընկերակցութեամբ:

Հայրենի նուագող երաժիշտները վարպետներ են իրենց մասնագիտութեամբ: Անոնք հրաշալի ճարտարութեամբ ընկերացան պարային շարժումներու, քայլերու կշռոյթին, համահունչ միաձուլումով: Իւրաքանչիւրը իր երաժշտական գործիքին տիրապետած` կը խանդավառեն ունկնդիրները:

Համազգայինի Լիբանանի Շրջանային վարչութիւնը հրաւիրելով այս նուագախումբի եօթը նուագածուները` գնահատելի վերաբերում մը ունեցած է պատուելու եւ պանծացնելու «Քնար» պարախումբը: Հրաչ Նազարեան (խմբավար, տուտուկ, քլարինեթ), Աշոտ Վարդանեան (քամանչայ եւ ժողովրդային երգիչ), Գոռ Պալմուխեան (տհոլ), Ռոպեր Դրունց (տհոլ), Արտակ Ասատրեան (տուտուկ, զուռնայ), Վիգէն Բալասանեան (պլուլ), Գէորգ Մովսիսեան (աքորտէոն):

«Էմիլ Լահուտ» լայնատարած բեմով ու հազարէ աւելի հանդիսականներով անգամ մը եւս թնդաց հայ երգ ու պարի ստեղծած հայաշունչ խանդավառութեամբ, նուագախումբին կենդանի մասնակցութիւնը: Մեր հայրենի երաժիշտները գիտեն խանդավառել տուեալ պահը` նաեւ միջազգային համբաւի արժանացած եղանակներ մեկնաբանելով:

Քեմանչիստ Աշոտ Վարդանեան իր բամբ ու հնչեղ ձայնով երեկոյին խանդավառութիւնը բարձրացուց ծափերու տարափով: «Հողը արիւնով են պահում, իմացէք», կամ «Պիտի գնանք վաղ թէ ուշ» երգերուն յանկերգները եղան հայակերտումի եւ հայրենասիրութեան պատգամներ:

Համազգայինի բազմաբեղուն մշակութային գործունէութեան ձեռնարկը անգամ եւս մը եկաւ վկայելու, թէ կարելի չէ շնչել առանց արուեստի, առանց մշակութային վերելքի: Այս է մեր լինելութեան շքեղ ճանապարհը:

ՇԱՀԱՆԴՈՒԽՏ

Share this Article
CATEGORIES