Նուիրուած Նանիկ Գայթանճեանի Յիշատակին*

Մարդասիրութիւն, բարեգործութիւն, նուիրում, ծառայասիրութիւն, զոհողութիւն, ձգտում, պայքար, իրագործում եւ շարունակականութիւն` յատկանիշներն են Լիբանանահայ օգնութեան խաչին անդամագրուած իւրաքանչիւր իսկական հայուհիին:

Ամենայն պարզութեամբ պէտք է ընդունիլ եւ յայտնել, թէ Նանիկ վերոյիշեալ արժանիքներով օժտուած, շատոնց ԼՕԽ-ի շարքերը անցած, մեծ սիրով եւ հաճոյքով իր թանկագին ժամանակը ԼՕԽ-ին տրամադրած էր` քաջ հաւատալով ԼՕԽ-ի ազնուական եւ վեհ առաքելութեան:

Անոր կամքը «ընկրկիլ» չէր ճանչնար, ան իր յառաջացած տարիքին երիտասարդէ մը աւելի երիտասարդ էր, աշխատանքի մէջ կազմակերպուած, լաւ ծրագրուած եւ խանդավառութեամբ կը գործէր: Փաստօրէն, երբ վերջին քանի մը տարիներուն ԼՕԽ-ի Շրջանային վարչութեան խոհանոցի յանձնախումբին մաս կը կազմէր, իր կատարած գործունէութեան ընդմէջէն ա՛լ աւելի կը ճառագայթէր իր ԼՕԽ-ականի արժանիքները ոչ միայն ճաշերու պատրաստութեամբ, այլ` այդ ճաշերը ստացող ծերերուն հանդէպ իր տածած հոգածութեամբ եւ գուրգուրանքով:

Ան իր սեփական ընտանիքին եւ զաւակներուն համազօր, իր ուշադրութեան կեդրոնը դարձուցած էր նաեւ Լիբանանահայ օգնութեան խաչը, որուն թէ՛ Շրջանային վարչութեան անդամ եղած է եւ թէ՛ շարք մը յանձնախումբերուն, ինչպէս` յարաբերական, դաստիարակչական, ձեռարուեստի, հաշուեքննիչ եւ խոհանոցի, մաս կազմած եւ իր լաւագոյնը տուած է` առանց որեւէ գնահատանքի ակնկալութեան: Ան եղած է իր պարտականութեանց զգաստ այն յանձնառու ԼՕԽ-ականը, որ մղուած ազգին ծառայելու ոգիէն` տուած է նիւթապէս, տուած է բարոյապէս, տուած է սրտէն ու հոգիէն:

Արդարեւ, յանձնախմբային իր գործունէութեան ընթացքին յանձնախումբի անդամներուն հետ միատեղ մեծ ոգեւորութեամբ ճիգ կը թափէր խոհանոցային նորութիւններ ջամբելու կարիքաւոր երիտասարդ կիներու, որպէսզի եկամտաբեր ասպարէզի մը տիրանան ու իրենց ընտանիքներուն բարօրութեան սատար հանդիսանան:

Եւ այսպէս, սիրելի՛ Նանիկ, դուն մեզ համար դարձար այն օրինակելի ԼՕԽ-ականի անզուգական տիպարը, որ վարակիչ խանդավառութեամբ անխոնջ գործող, յուսահատութիւնը արհամարհող, ապագայի պայծառ տեսլականով զինուած` միշտ դէպի յառաջ ընթացող անձնաւորութիւնն է:

Ափսո՜ս, որ անողոք մահը առանց դոյզն ազդանշանի խլեց քեզ մեզմէ` ԼՕԽ-ի մտերմիկ ու հարազատ ընտանիքէդ, ուր ի՜նչ-ի՜նչ ծրագիրներ դեռ երէկ նստած` միասնաբար կը մշակէինք ու քու փորձառուի թելադրութիւններուդ ապաւինած` մեր քայլերը դէպի լաւագոյնը կ՛ուղղէինք: Որքա՜ն դժուար է համոզուիլ, թէ այլեւս քեզ պիտի չկարենանք տեսնել ԼՕԽ-ի մեր տաքուկ երդիքին ներքեւ, նամանաւանդ քեզ շատ սիրելի «Վարդուհի Տեկիրմենճեան խոհանոց»-էն ներս, շրջապատուած ընկերուհիներով եւ օրհնածորան ծերունիներով:

Այսուամենայնիւ, սիրելի՛ Նանիկ, թէկուզ անվերադարձ հեռանաս մեզմէ, խնդրեմ` իմացի՛ր, թէ քո նուիրեալ ԼՕԽ-ականի վճիտ պատկերը անջնջելիօրէն քանդակուած պիտի մնայ մեր բոլորին սրտերուն ու մտքերուն մէջ:

Եւ թող իւրաքանչիւր ԼՕԽ-ականի արցունքի կաթիլ յիշատակդ յաւերժացնող անթառամ ծաղկի մը նման ծորի ու հանգչի շիրիմիդ վրայ խնկելի:

Յիշատակդ անմոռաց, սիրելի՛ Նանիկ:

ԼՕԽ-Ի ՇՐՋԱՆԱՅԻՆ ՎԱՐՉՈՒԹԻՒՆ

10/3/2014

* Դամբանական` արտասանուած յուղարկաւորութեան արարողութեան ընթացքին:

 

Բոլորին Նանիկը

իմաորհողինկըյանձնենքնաեւՆանիկը, չենքկրնարչանդրադառնալտագնապներունուճիգերուն, զորսապրեցան, եւորկըձգենմեզիինքնուիրսերնդակիցները:

Տագնապները, որոնցմէջէնանցաւան, հետեւանքնէինկեանքիստեղծածդժուարինպայմաններուն, իսկճիգերըմեզիկըյիշեցնենժամանակները, ուրկէանցանվերապրողներուսերունդները, որոնքիրենցզարհուրելիուանջնջելիյուշերով, տագնապներուճնշողուճզմողխռովքներովեղանմերազգիվերածնունդըկերտողները` մեզծնողները: ԱյդսերունդիզաւակներէնէրծնածնաեւՆանիկը` սիրուածույարգուածանխտիրբոլորէն:

Գերազանցապէսաւանդականհայընտանիքիմէջմատղաշտարիքէնշնչածուապրածէրաւանդականհայկեանքը` տիկինՀերմինէինուՍահակաղբարինշինածհոյակապյարկինտակ,  անոնցանսահմանհիւրասիրութիւնը, շէնուուրախտունըբացէրբոլորինառջեւ, բոլորինհամար, իրենցհացըօրհնուած` կիսելուբոլորինհետ: Աւանդութեանցջատագովայսընտանիքըուամէնինչինլաւագոյնինձգտողծնողներընոյնպահանջկոտութիւննուբծախնդրութիւնըժառանգածէինիրենցդստեր` Նանիկին, որունանկրկնելիհիւրասիութիւնըկըգերազանցէրմայրը: Աշխատասիրութիւնը` անսահման, ճաշերը` համեղ,  մրցակիցչունէին, իսկհայկականձեռարուեստը, օ՜հ,  ընդարձակուճոխանդաստանմըգոյներու, ասեղներուեւկտաւի, որարժեւորեցբացառիկբծախնդրութեամբ, անզուգականհաւատարմութեամբ` ձեռագործինպատմական, տեղականեւաւանդականտուեալներըյարգելով, չբաւարարուեցաւմէկ  կամերկուկտորով,  աշխատեցաւուբաժնեց, ինչպէսբաժնեցիրսէրնուհացըբոլորինհետ, բաժնեց` հարսին, աղջկան,  թոռներունուսիրածանձերուն, բաժնեցունորըշինեց, աւելի՛կատարեալը, աւելի՛գեղեցիկը,  եռանդունուխանդավառ, իրազատժամերունձեռագործըիրասպարէզին  վերածած, հոյակապարուեստիաշխարհմըստեղծելովինքիրեն  համար: ՀայկիննէրՆանիկը` զաւակիմը, մօրմը,  քրոջմը,կնոջմը  եւբարեկամիմըբոլորբարեմասնութիւններովէացած:

ԱյսպէսէրՆանիկը, երբԼՕԽ-իդռնէններսմտաւ,  այսպէսճանչցանքզինք, որեկաւԼՕԽ-իպատմութեանմէջիրանունըաւելցնելուբացառիկներուայնփաղանգին, որոնքկերտեցինԼՕԽ-իվերջինքառասնամեակը: Սիրեցայսկազմակերպութիւնը, եւՇրջանայինվարչութեանբծախնդիրհաշուապահթէհաշուեքննիչկամյարաբերականկամդաստիարակչական  յանձնախումբերուանդամ` անհնարինճիգերըրաւ  յաջողցնելուձեռնարկները, գործը:

Վերջինտասնամեակին, երբԼՕԽ-ըորդեգրեցծերերունճաշիխոհանոցիդրութիւնը, բացառիկնուիրումովմըփարեցաւայսգործին: Իրմարզնէրարդէնհամեղճաշերպատրաստելը, իսկծերերունհանդէպունեցածբացառիկհոգածութիւննույարգանքըայսգործինտուածէրուրիշհմայքմը, չէրբացակայածեւոչմէկօր, հոնէրիրխումբմըհաւատարիմընկերուհիներուհետ, որոնքժամացոյցիճշգրտութեամբկըհաւաքուին  ամէներեքշաբթի, երիտասարդներուննախանձըշարժողխանդավառութեամբուարագշարժումներով` ճաշերպատրաստելուեւբաժնելու, եւերբգործըաւարտած, սպառած, ինքնագոհութեամբպահմըկանգկ՛առնենհանգիստի, կ՛ըսէր` «այսօրհարիւրյիսունհոգիիճաշհասցուցինք»: Թիւինմեծութիւննէրգոհունակութեանեւվարձատրութեանչափանիշը: Որքանմեծ` այնքա՛նխանդավառեւուրախ:

Ջերմութիւնը, որտածեց  ընտանիքին, բարեկամներուն, ԼՕԽ-ին  եւառհասարակբոլորինհանդէպ, ստեղծեցյարաբերութիւններուամենագեղեցիկ, վստահելի, եւամուրկապերը  որարտայայտեցսիրոյ  եւանկեղծութեանզգացումներովեւշռայլեցբոլորին:

ԼՕԽ-իպատմութիւնըկըհարստանայՆանիկինուիրնմաններունանուններով, որունէջերունմէջպիտիփայլինիրենցանսակարկնուիրումով, անխոնջգործունէութեամբ` տագնապիմերժամանակներուն  տալովլաւագոյնօրինակը` անվերապահուանսակարկծառայութեան:

Անակնկալէրմեկնումդ, սիրելի՛Նանիկ, անսպասելիուանժամ, ինչպէսսովորէիրանակնկալներովբարեկամներդուրախացնել, բայցայսանգամխախտեցիրանակնկալուանվերադարձմեկնումովդ` մեծյուսախաբութիւնուվիշտպատճառելովբոլորիս: Տարիներուհեւքինույոգնութեանբեռըթօթափածզաւակներուդյարգանքովուսիրովլիացած,  օրերդլեցուցածէիրուրախութեամբուգոհունակութեամբ, որտեւեց,  ափսո՜ս, շատկարճ, բայցո՜վկարողացերէգուշակելՏիրոջկամքը, որճակատագրիհարուածովմը  կըտնօրինէիրկամքը:

Կըմեկնիսայսաշխարհէն` միանալույաւերժութեաներկնակամարինվրայփայլողհամաստեղութեան, հոնուրաստղիկներդարձած  մերհարազատներնուսիրելիներըվերէն, շա՜տվերէնկըդիտենմեզժպիտով` դառնալովուղեցոյցըմերկեանքին, դէպիերկնայինյաւերժութիւն:

Բարի՛ճանապարհ, հինօրերուհոյակապեւանմոռացբարեկամ:

ՍԵԴԱԽՏԸՇԵԱՆ

8 մարտ2014

 

 

Նանիկին
(Մահուան Քառասունքին Առիթով)

Ազնուազարմհայուհիիմը` ՆանիկԳայթանճեանիանժամանակմահուանառիթովգրուածսաքանիմըտողերըմահագրութիւնթողչնկատուին: Բացառիկծնունդներումասինանոնցկենդանութեանարտայայտուիլըգուցէ «անտեղի» ըլլայոչթէոմանց  համար, այլմանաւանդ` ենթակայինհամար:

ԻրաւամբուզածեմշատոնցՆանիկինմասինկենդանագիրմըներկայացնել, բայցչեմյանդգնած` վախնալով, որկըկորսնցնեմիրայնքանարժէքաւոր, անկեղծբարեկամութիւնը, կըվշտացնեմիրբարիհոգին:

Երբեքչէինքակնկալեր, որիրեռանդուն, նուիրեալծառայութեանբարձունքէնայսքանարագեւանակնկալվարիջնէր, հրաժեշտառնելուհամարմերբոլորէն` ընտանիք, զաւակներ, թոռներ, հարազատներ, բարեկամներ, Լիբանանահայօգնութեանխաչըիրմասնաճիւղերով: Հա՞պաԼՕԽ-ի «Տեկիրմենճեանխոհանոց»-ինվարչութիւնըեւաշխատակազմը:

– Ընկերուհի՛Նանիկ, ի՞նչպիտիեփենքայսօր:

ՆոյնհարցումըամէներեքշաբթիառաւօտԼՕԽ-ի «ԱրաքսիՊուլղուրճեան» ընկերաբժշկականկեդրոնինմէջ…

ՄտահոգէրՆանիկայսօրհնեալխոհանոցին «հիւրերուն» բազմանալէն…

– Սիրտսկտոր-կտորկ՛ըլլայ, երբտեսնեմծերունիներկամնոյնիսկանտէրերիտասարդմայրեր, որոնքճաշկ՛առնենհազարտեսակերախտագիտական, շնորհակալականխօսքերով, աղօթքներով, բարիմաղթանքներով:

Այսխօսքերըյաճախլսածեմիրմէ: Նոյնատենկ՛աւելցնէր.

– Գիտե՞ս, Շահանդո՛ւխտ, երկարտարիներէիվերկըծառայեմԼՕԽ-ին` զանազանպաշտօններվարելով,  սակայնամէնէնշատսրտիսխօսողեւհոգեկանգոհունակութիւնտուողծառայութիւնըեղածէայսխոհանոցը, ուրայնքանաղօթքկըլսեմ,այնքանդժբախտմարդոցկըհանդիպիմ: Գիտե՞ս, միայնհայերչեն, տեղացիներալկուգան: Ամէնունկուտանքպատրաստճաշեր, մեղքեն, անուշըլլայ…

ԿամաւորԼՕԽ-ականնէՆանիկ, որընտանեկանիրաշխատանքներէնդուրսԷշրեֆիէէնկուգարմինչեւՊուրճՀամուտ` վասնծառայութեանեւբարեգործութեան:

Նանիկկըմտահոգուէրնաեւխոհանոցիննիւթականով: Երբկըտեսնէր, թէ «Պնակմըկերակուր»-իկարօտեալներըկըբազմանան, անկըձեռնարկէրանուղղակիհանգանակութեան` սկսելովիրքսակէն, յետոյկըդիմէրիրզաւակներուն, հարազատներուն, բարեկամներուն` ուրախկամտխուրառիթներըօգտագործելով.

– Տուէ՛ք, քանիմըոսկիալԼՕԽ-իխոհանոցինտուէ՛ք:

Կուտային, սիրո՛վկուտային… Նանիկուրախութեամբկըստանարնուէրներըեւայդօրերունկ՛որոշէրճաշերունտեսակներըփառաւորել…

Տալգիտնալըարուեստէ: Հոգեկանազնուութիւնունեցողանձըգիտէեւկ՛ապրիայսազնուագոյնարուեստով: ՆանիկՏԱԼգիտէր, որովհետեւբարեպաշտ, հաւատացեալհայուհինէր, նուիրեալմայր: ԿըզգարՎահանԹէքէեանիբանաստեղծութեանխորունկիմաստը, թէ «Ինչորտուիուրիշին, տարօրինակ, այնմիայն»: ՏուաւՆանիկլիաբուռն, ոչթէմիայնիրենդիմողին, այլ` ինքնաբուխնուիրումով: Իրտուածներունմասինքիչերմիայնտեղեակեն: Մենքգիտենք, թէորքա՜ննուիրածէյօժարակամ, կարիքաւորաշակերտին, չքաւորինեւանտէրհիւանդին:

ՆանիկինհետիմծանօթութիւնսԼՕԽ-իշրջանակինմէջեղածէանակնկալօրմը, ընկերայինհանդիպումիմըընթացքին, «Սարդարապատ» ժողովրդայինտանմէջ: Հանդիպումէնետք (աւելիքան 30 տարիներուհանդիպումմը) նշմարեցիուրախ, երիտասարդկինմը, որշուրջիններունհետկըզրուցէր: Հիացայիրժպիտինեւխանդավառտրամադրութեան: ԿըխօսէրԼՕԽ-իկարեւորութեանմասին: Մօտեցայ, բարեւեցի, անունստուի: Զրոյցըշարունակեցինքտեղւոյնվրայ: Ճամբեզրինշարունակուողմերզրոյցըզարգացաւ, յիշեցի, որանիմուսուցչուհիօրիորդՀերմինէինաղջիկնէ: ԵրբայսմասինքանիմըխօսքըսիգեղեցկուհիեւշատսիրելիօրիորդՀերմինէինմասին, այնուհետեւմենքեղանքմնայունբարեկամուհիներ:

Իրայլազանբարեմասնութիւններունկրնանքմիացնելայլյատկանիշմը. Նանիկհիւրասէրէր, «սեղանըբաց» մայրմը: Անյաճախիրբարեկամուհիներըկըհրաւիրէրիրտունը: 25-30 երիտասարդեւտարեցհայուհիներ: Ճոխսեղան, հաճելիզրոյցներ, անծանօթհիւրերուհետծանօթացում: Ըսեմնաեւ, որիրբարեկամուհիհիւրերըիւրաքանչիւրըմասնագիտութեանտէր, կամԼՕԽ-իընտանիքինմէջկարեւորպաշտօնունեցողանձնաւորութիւններեն: ԱրուեստագիտուհիԺաքլինՕհանեան, Նանիկինքոյրը` բժշկուհիՎարդուհիԳրիգորեան, փրոֆ. ԱրմինէՉուքասըզեան, ՏիգիԹորիկեան, ՍեդաՄարկոսեան-Խտըշեան,   հայկականձեռագործներումասնագէտԳոհարՄուշեղեան, վաստակաշատուսուցչուհիԼուսինԹապագեան, իրազնուափայլդուստրը` ԱլինՕհանեան, հարսը` ԱրտաԳայթանճեան: Այսվերջիններըյիշեցիիրենցսիրալիրհիւրասիրութեանհամար: Մէկխօսքով, Նանիկիրհոգեկանաշխարհինմէջհամախմբածէրմարդկայինբոլորազնուական, նոյնատենխոնարհտենչերնուառաքինութիւնները:

ԿորսնցուցինքՆանիկը: ՀայուհիիաննմանՏԵՍԱԿմը, անզուգականկերպարմը, ուսեալ, զարգացածմայրմը, որամուսնացածէրՍիմոնԳայթանճեանիհետեւծնունդտուածէրերկուզաւակներու` տոքթ. ՎիգէնԳայթանճեանեւԱլինՕհանեան: Ուսումըստացածէրմայրապետներու «ՍենթՖամիյ» քոլեճինմէջ: Հետեւածէդաշնակիդասերու: ԻրֆրանսերէնիիմացութիւնըօգտակարեղածէԼՕԽ-իՇրջանայինվարչութեանանդամեղածտարիներուն, երբկըստանձնէրհանդիպիլօտարպետականդէմքերու, դեսպաններու, պաշտօնականանձնաւորութիւններուհետ:

Անժամանակ, անսպասելիմեկնումմըեղաւՆանիկինյաւերժականբաժանումըլիբանանահայկեանքէն: Յանկարծակիուղեղայինտագնապմըմէկվայրկեանիմէջխլեցզայն` սուգիմատնելովընտանիք, զաւակներ, հարազատներ, ամբողջԼիբանանահայօգնութեանխաչիշրջանակը, «ՎարդուհիՏեկիրմենճեանխոհանոց»-ինանձնակազմը, անշուշտնաեւ` իրենծանօթճաշստացողծերունիները:

ՅիշենքՅովհաննէսԹումանեանիիմաստունբանաստեղծութեանքանիմըտողերը.

	«Անցենկենում, սէր ուխնդում,
	Գեղեցկութիւնգանձուգահ,
	Մահըմերնէ, մենք` մահինը,
	Մարդուսգործնէմիշտանմահ»:

ՄիշտյիշատակելիԳՈՐԾձգածիրետին, Նանիկմեկնեցաւայսաշխարհէն` ամէնունյիշատակձգելովբարի, առաքինութեանանմոռանալիեւուսանելիդասմը:

ՇԱՀԱՆԴՈՒԽՏ

 

 

Մեր Նանիկը

Նանիկինմասինխօսիլ, որպէսբացակայընկերուհիի, անըմբռնելիէուանյարիրիրտիպարին: Անմիշտներկայէրհերթական, վարչական, պատգամաւորական, աշխատանքայինթէկազմակերպականհանդիպումներուն, ինչանունալունենայինանոնք: Նանիկըհո՛նէր, ուրաշխատանքկար, հո՛նէր, ուրգործկարբառինլայնունեղիմաստով: ԱյդյարատեւտրամադրելիութիւնըԼՕԽ-իորեւէկազմակերպականմարմնիկամաշխատանքի, «Մեղրի» մասնաճիւղըլլարայդ, Ձեռարուեստիյանձնախումբ, թէ «Վ. Տեկիրմենճեանխոհանոց», կըբխէրնախԼՕԽ-իհետապնդածմարդկայինուազգայինազնուագոյննպատակներունհանդէպիրունեցածհաւատքէնուհաւատարմութենէն: Միւսկողմէ` այդինքնաբուխինքնամատուցումըկուգարիրբնատուրազնիւուազնուականխառնուածքէն, որկըմղէրզինքանսակարկտալու, բաշխելուիրունեցածը, իրջանքը, իրջերմութիւնը: Լաւագոյնմարդուտեսակըուրեմննաեւ`, Նանիկը, ուրիշինհետյարաբերելու, ուրիշինկարիքներունհասնելումէջկըգտնէկեանքինիմաստը:

Հետեւաբարդժուարչէպատկերացնել, թէորքա՛նդրականներկայութիւնեղաւանմերմիութենականկեանքինմէջ: ԲաւականուշփոխանցուեցաւՆանիկը «Մեղրի» մասնաճիւղիշարքերեւառաջինօրէննուիրաբերեցաշխատանքիիրվարակիչթափը, նրբագեղճաշակնուսուրդատողութիւնը:

Այսպէս, Նանիկիններկայութեամբամէնբանկարելիկըդառնար, որեւէձեռնարկիկազմակերպումը` դիւրինուհեզասահ, պազարներունճոխսեղանները` քիմքուաչքգոհացնող, ինքնինհասկնալի: Ոչինչդժուարկըթուէր. եղածըի՛նչէրոր, «բանմըչէ, բանմըչէ, եսկ՛ընեմ…»,եւինքկ՛ընէր… Ո՛չմիայնկազմակերպական, այլեւսեւաշխատանքինմասնակիցկըդառնարլիովին` պարզութեամբ, համեստութեամբ  եւայսբոլորը` համեմուածիրանմոռանալիքաղցրժպիտով, որակնոցինապակիներունետեւէնկըշողարձակէրուկըջերմացնէրբոլորիսհոգիները… Ուձեռնարկիմըյաջողութիւնըկասկածէվերէր, որովհետեւՆանիկըզօրաշարժիկ՛ենթարկէրիրամբողջշրջանակը` ինպաստանորյաջողութեան:

Ճաշակ, խանդավառութիւն, նաեւ` սուրդատողութիւն: «Մեղրի»-իժողովներունուշադիրհետեւողնուդիպուկնկատողութիւնընողնէրՆանիկը, նրբօրէն, առանցդիմացինըվիրաւորելուբայցվճռականութեամբիրկարծիքըարտայայտողը, որկըմնարմիշտսկզբունքային, ԼՕԽ-իէութեանհաւատարիմըլլալումտահոգութեամբ:

Եւդեռումանաւանդջերմ, հաղորդական, ժպտունանձնէրՆանիկը, որկըսիրէրընկերուհիներունհետհաճելի, տաքուկվայրկեաններանցընել,կեանքէնխլուածանուշպահեր…

Է՜հ, Նանի՛կ… հիմաբոլորըկըկարօտնանուկըփնտռենայսամէնը, գործինկարեւորումանաւանդայնքանսիրելի՛քուներկայութիւնդ:

ԼՕԽ–Ի «ՄԵՂՐԻ» ՄԱՍՆԱՃԻՒՂ

Պէյրութ, 23 ապրիլ 2014     

 

 

Նանիկ Գայթանճեանի Յիշատակին*

«Եսեմյարութիւնըեւկեանքը:
Անորինծիկըհաւատայ, եթէմեռնիիսկ, յաւիտեանպիտիապրի»:
(Յովհ. 11.25)

ՄերՏիրոջ` ՅիսուսիՔրիստոսիայսխօսքերըոեւէննջեցեալիպարագային, եւյատկապէսայսօրմեզի` սգաւորներուսհամարմեծագոյնմխիթարութեանաղբիւրըկըհանդիսանան:ՔիչառաջՀայեկեղեցւոյկամարներունտակդուքլսեցիքմերեկեղեցւոյհայրապետներունկողմէգրուած, դարերէիվերկարդացուողաղօթքներնուերգուողմխիթարականշարականները: Անոնցմէջյատուկուշադրութեանարժանիէհետեւեալիմաստալիցշարականը:

«Ժողովեալքսիհրաժարումնծառայիքոյաշխարհէ, հայցեմքիքէնարտասուելովեւպաղատիմքզայսասելով. Ճանապարհընդքեզելից, հանգուցելոյսլերուղեկից, իյօդեվանսՀօրքոլուսոյ, զննջեալսմերհանգո»:

«Քուծառայիդկամաղախնոյդայսաշխարհէնմեկնումինառիթով, այստեղհաւաքուածներս, արցունքովկ՛աղաչենքեւկըպաղատինքքեզի`  ըսելով. «Ուղեկիցեղիր, առաջնորդէայսհանգուցեալը, որիրկեանքըքեզիհետապրեցաւեւմերննջեցեալըհանգչեցուրքուՀօրդլուսեղէնխորաններունօթեւաններունմէջ»:

Սիրելի՛սգակիրեղբայրներեւքոյրեր, մահըանխուսափելիեւանբաժանմասըկըկազմէկեանքին: Բոլորսալլաւգիտենք, որուշկամկանուխ, օրմըհողէինքեւհողպիտիդառնանք: Այո՛, Աստուածմեզստեղծեցհողէնուկաւէն: Սակայնստեղծագործութեանթագնուպսակըեղողմարդուսմէջփչեցիրշունչը, փոխանցեցիրաստուածայինէութենէնմասնիկմը: Ահաթէինչո՛ւմարդարարածըունիիրմէջանմահութեանտենչը:

Բնականօրէնմարմինըկըվերադառնայհողին, իսկաստուածայինէութեանմասկազմողհոգինկըվերադառնայԱստուծոյեւկըմիանայԱստուծոյ` յաւերժութեան: Անոնք, որոնքկըհաւատանՔրիստոսիյարութեան, պիտիարժանանանյարութեանեւյաւիտենականկեանքին: ԱհաքրիստոնէականայսխորունկհաւատքովապրեցաւնորոգհանգուցեալՆանիկը, որիՏէրհանգեաւ` փառաբանելովզԱստուածայնանփոխարինելիբարիքներունհամար, որշնորհուեցաւիրեն:

ԱւազանիանունովՆունիա, բայցբոլորինծանօթորպէստիկինՆանիկ, փոքրտարիքինյաճախածէր «ՍենթՖամիյ» ֆրանսականդպրոցը: Անդաստիարակուածէրմայրապետներուշունչինտակ: Մանկութենէնհաւատացեալէր: Երբամուսնութենէնետքզաւակներըմեծցան, անաւելիժամանակունէրմասնակցելուԼիբանանահայօգնութեանխաչիմարդասիրականաշխատանքներուն:

ԱնդամէրԼՕԽ-ի «Մեղրի» մասնաճիւղին, իրենհամարբարձրուխոնարհպաշտօններչկային: Կարնուիրումովկատարուածանթերի  աշխատանքեւկամթերիաշխատանք: Ինքչէրխուսափերորեւէսեւաշխատանքէ: ԵղածէրԼՕԽ-իբարձրագոյնմարմիններուանդամ: Միաժամանակմասկըկազմէրկաթողիկոսարանի «Թռչնոցբոյն»-իխնամակալութեան: ԱնեղաւնաեւերեքհիմնադիրանդամուհիներէնմէկըՕգնութեանխաչիխոհանոցին, որհարիւրաւորհայծերունիներունտաքճաշկըմատակարարէ:

Նանիկարուեստիհանդէպյատուկսէրունէր.  շրջանմըեղածէրդաշնակիդասերուուսուցչուհի: Բայցիրամէնէնշատսիրածաշխատանքըհայկականասեղնագործութեանարուեստնէր: Այնթապի, Մարաշի, Ուրֆայի, ԱրեւմտեանՀայաստանիզանազանշրջաններուիւրայատուկ, սքանչելիասեղնագործութիւններովզարդարուածենիրտանպատերը, հիւրասենեակիբազմոցներըեւայլն: Իրջերմփափաքնէրտարբերգաւառներուասեղնագործութեանարուեստըփոխանցելնորսերունդին:

1959-ինամուսնանալովՍիմոնԳայթանճեանինհետ` ԱստուածբախտաւորեցԳայթանճեանամոլըմանչեւաղջիկզաւակով: Ծնողներըանոնցհամալսարանականուսումստանալունհետամուտեղան: Շրջանմըտոքթ. ՎիգէնըԷյ. Եու. Պի.-իմէջդասախօսեղաւ. քոյրըեւսհամալսարանականուսումստացաւ: Անհետեւելովմօրօրինակին` այսօրկըշարունակէմօրառաքելութիւնը: ՆանիկինծառայութեանջահըհիմափոխանցուածէԱլինին:

ԱյսառիթովպէտքէգնահատանքիխօսքըսելՆանիկինամուսնոյն`  Սիմոնին, որքաջալերելովիրկնոջառաքելութիւնը` իրընտանեկանժամերէնկարեւորմասմըկըյատկացնէրմիութենականաշխատանքներուն:

ՄերբանաստեղծներէնՎահանԹէքէեանունիխորիմաստքերթուածմը, որկըկոչուի «Հաշուեյարդար»:

	Հաշուեյարդար, ի՞նչմնաց, կեանքէնինծիի՞նչմնաց.
	Ինչոր տուիուրիշին, տարօրինակայնմիայն.
	Խանդաղատանքմըծածուկ, օրհնութիւններ անիմաց,
	Երբեմնհատնումըսրտիսումերթարցունքմըանձայն...

 

	Ինչոր գնացուրիշին, վերադարձաւանուշցած
	Ուզօրացած` հոգիիսմէջմնալույաւիտեան:

ԱհաայսէրՆանիկինստացածհոգեկանբաւարարութիւնը, «անանձնականուրախութիւնը». սրբելարցունքը` սիրոյուգուրգուրանքիկարօտհայմանուկին, ստանալօրհնութիւնը, օգնութեան, բարեկամութեանկարօտհայծերունիին:

ԻսկՅովհաննէսԹումանեան` ծանօթորպէսԱմենայնՀայոցբանաստեղծ, հետեւեալբառերովկըփոխանցէիրպատգամըիրժամանակակիցներունեւգալիքբոլորսերունդներուն.

	Անցենկենումսէր ուխնդում,
	Գեղեցկութիւն, գանձուգահ,
	Մահըմերնէմենքմահինը,
	Մարդուսգործնէմիշտանմահ:

Երբմերհարազատներէնմէկըմեզմէհրաժեշտկ՛առնէառյաւէտ, անորմահը, ո՛րտարիքինալպատահի, բնականօրէնընդվզումկըյառաջացնէմերմէջ. իսկանորմահըերկուտեսակփոսկըբանայիրետին: Առաջինփոսըայնգերեզմաննէ, ուրկըթաղենքմերննջեցեալըեւհողովկըծածկենքզայն, այնուհետեւկըզարդարենք, կըգեղեցկացնենքշիրիմըծաղիկներով: Բայցերկրորդփոսը, պարապը, այսպարագայինբացուածէիրընտանեկանպարագաներունեւԼՕԽ-ի` իրընկերուհիներուսիրտերունմէջ:

Հիմնականհարցըհետեւեալնէ` Նանիկինկորուստովո՞վպիտիփոխարինէՆանիկինմիութենականկեանքինմէջստեղծուածպարապը: Եսվստահեմ, որԼիբանանահայօգնութեանխաչիշարքերէնպիտիգաննորՆանիկներ, որպէսզիԼՕԽ-ըկարենայշարունակելիրմարդասիրականեւաստուածահաճոյառաքելութիւնը: Որպէսընտանիքիբարեկամեւհոգեւորական` կըներկայացնենքմերանձնականցաւակցութիւններըպրն. Սիմոնին, տոքթ. ՎիգէնինեւտիկինԱլինին, ինչպէսնաեւհանգուցեալինմօտիկեւհեռաւորբոլորազգականներուն: Այսառիթովեկէ՛ք` միասնաբարաղօթենք.

ՅԱՒԻՏԵՆԱԿԱՆՅԻՇԱՏԱԿՆԱՐԴԱՐՈՑՕՐՀՆՈՒԹԵԱՄԲԵՂԻՑԻ»:

ԿՈՐԻՒՆԱՐՔ. ՊԱՊԵԱՆ

 

* ԱմփոփումդամբանականիխօսուածՍուրբՆշանմայրեկեղեցւոյմէջ, 11 մարտ 2014:

 

 

Բարե՛ւ Նանիկ

Բարե՛ւ  ասէիրմահինէլանգամ
եւնահասկանար, որքեզմօտգալով`
ինքըշտապելէ,
շատէշտապել,
բարե՛ւըդառնարիսկականունոր
մի «բացուի՛րՍեզամ»

«Բարեւ»   ամԷնէնշատսիրածբառդէրբարեւը,  բարե՛ւ, բարե՛ւ, բարե՛ւ… կ՛ըսէիրուկըլեցնէիրքուայնքանսիրած  ԼՕԽ-ի «ՎարդուհիՏեկիրմենճեանխոհանոց»-դ, ումթնոլորտըյանկարծկըշէննարուգործըկըդիւրանար… Երկուշաբթուան  մահաքունէն  ուընտանիքիդումերտուայտանքէնետք, վերջնականապէսբաժնուեցարմեզմէ: Կըյուսայինքհրաշքիմը, որաւա՜ղչիրականացաւ:

Նանիկինսկզբունքնէր` ամէնհարց  համոզումովեւարագլուծել, այլապէս  սպասելէպէտք, որպէսզի  մտքերը  հասուննանուհարցը  լուծուիընդհանուրինհամոզումով.  ատիկաիրհամոզելուոճնէր:  Բայցայսանգամ  Նանիկըձախողեցաւ, որովհետեւ  մինչեւայսօրալչենքհամոզուածիրբաժանման:  Հիմավերէնպիտիըսէ` «Կըհամոզուիք, ժամանակէպէտք»:

Համոզուածեմ, որՆանիկըկըմնայզինքճանչցող  բոլորին  սրտինմէջ,  որովհետեւանիրամբողջկեանքիընթացքինեղաւ «մարդ»,  բարի, ազնիւ, աշխատասէր, համեստ, հասկցող, ժպտող, քաջալերող, լաւատես, մարդասէր, բարեսէր, արժէքներուհաւատացող, հայութեամբհպարտ, ընտանիքիօրինակելի  կինեւմայր, վկայիրզաւակները` ՎիգէննուԱլինը, առատաձեռն, իրունեցածըուրիշին  հետբաժնող… այսբոլորովհարուստ «մարդ»-ը:

Նանիկը  իրմիութենականկեանքինմէջ  եղաւիսկականմիութենականը` հաւատաւոր, կիրթ, պարկեշտ,  ճշդապահ, իրկարծիքըունեցող, ճիշդնուսխալըտեսնողումատնանշող, սխալինհանդէպանզիջող, միութենականաշխատանքներունմէջզանազանութիւնչդնող, բոլորմարզերունմէջինքզինքզարգացնող, միշտլաւէնդէպիլաւագոյնըձգտող:

Տարիներառաջ, լիբանանեանդէպքերուսկիզբը, առաջինանգամ  հրաւիրուեցաւմասկազմելուիրմասնաճիւղիվարչութեան` երեք  ամիսներու  միջանկեալշրջանիմըհամար: Մինչեւիրկեանքիաւարտը  հպարտութեամբ, ուրախութեամբեւսրտիանհունգոհունակութեամբկըկրկնէր` «դեռերեքամիսըչիվերջացաւ»… Իրենհամարարժէքչունէր, թէԼՕԽ-իմէջո՞ւրկ՛աշխատի, մասնաճիւղիվարչութի՞ւն, Շրջանայինվարչութի՞ւն, որեւէ  յանձնախո՞ւմբ, կարեւորըուրգործելըչէ, կարեւորըգործնունպատակն  է: Իրկորովը, ճիգը, ներուժը, հմայքը, նիւթականեւբարոյական  կարելիութիւններըգործի՛ն  համարէին, ոչթէայսկամայնգործինհամար:

ԻրԼՕԽ-ականգործունէութեանկողքին, որպէսհայմարդ, անգործեցբազմաթիւ  հաստատութիւններու` ՔԱՀԼ-իտիկնանցեւ  «Թռչնոցբոյն»-ի  խնամակալմարմիններունմէջ, սակայնՆանիկըիրմիութենական  գործունէութիւնըգերազանցեցԼՕԽ-ի «ՎարդուհիՏեկիրմենճեանխոհանոց»-իյանձնախումբինմէջ: «Շատյանձնախումբերումէջաշխատեցայ, բայցխոհանոցինմէջզգացածգոհունակութիւնսչեմկրնար  նկարագրել», կըկրկնէրանդադար: Իրապէսայդպէսէր. խոհանոցինդեսպաննէրկարծէք, ո՛ւրորերթար, ի՛նչշրջանակիմէջալորըլլար, պիտիխօսէրխոհանոցինմասին, ծերերունհրամցուողճաշերունեւծերերէնստացուածօրհնութիւններունմասինեւգրեթէամէնշաբաթպիտիգար, «բարեւ,  բարեւ, բարեւ»-էնետք, «ձեզիդրամբերի»  պիտիյայտարարէր` նոյնվայրկեանիննուիրատուներունառողջութիւնեւգործիյաջողութիւնմաղթելով:

Որքանկըմտածեմ, այնքանկըհամոզուիմ, թէտակաւինքումասիդշատբանկայգրելիք, ըսելիքուպատմելիք, սիրելի՛Նանիկ: Ամբողջմիութենականկեանքիդմէջ,  հակառակքուայնքանմեծարժանիքներուդեւներդրումիդ,  երբեքինքզինքիդմասինչխօսեցար, այլքուընկերներուդշնորհքներն  ուկարողութիւններըգովեցիր.  այսօր, որկըփորձեմքեզյիշել  եւնկարագրելայնպէս, ինչպէսոր  էիր,  կըզգամ, որբառերս  չենբաւարարերմտքերսամբողջապէս  արտայայտելու:  Իսկականմիութենականտիպարնէիր, տիպար, որզիսներշնչեց  եւուղղեցմերգործակցութեան  երկարտարիներունընթացքին:

Այսօրկորուստդ  կըսգանընտանիքդ  ու  երկրորդ  ընտանիքդ` ԼՕԽ-ը, անորքեզճանչցողբոլորանդամները: Շաբաթներէիվերլուռկ՛անցնին  «ճաշ»-իօրերը, մտքովհետդենքամէնքս: Թէեւ   խորտխրութիւնկըտիրէմերմօտ, բայցքուլաւատեսութեամբդվարակուած` մեզմխիթարողբանմըկայ, քեզինմանմարդումըհետգործածըլլալու, քուընկերութիւնդ, շնորհքներդ,  ներկայութիւնդվայելածըլլալուիրողութիւնը,  վայելքմը, որքումեկնումէդետքալկը  շարունակէքաջալերել, արիացնելումխիթարելմեզ:

Գացիրբարով, մնա՛սբարով, հողըթեթեւգայվրադ, սիրելի՛Նանիկ:

Տ. Թ.