50 ՏԱՐԻ ԱՌԱՋ ( 7 ՅՈՒԼԻՍ 1961 )

ԽՄԲԱԳՐԱԿԱՆ

ԿՐԹԱԿԱՆ ՀՈՒՆՁՔԸ

Հասկերը ատոք էին, հունձքը առատ:

Լիբանանի քսանէ աւելի ազգային վարժարաններէն այս տարի շրջանաւարտ եղան, միջին հաշուով, աւելի քան չորս հարիւր հայ աշակերտներ, չորս հարիւր հայորդիներ` մեծցած եւ սնած հայեցի կրթութեամբ եւ դաստիարակութեամբ:

Կարելի եղած չափով արձագանգ հանդիսացանք մեր վարժարաններու ամավերջի հանդէսներուն, անշուշտ ոչ թէ շեշտելու համար անոնց գեղարուեստական արժէքը, այլ` կարեւորութեամբ ընդգծելու համար տարողութիւնը այն պայքարին, որ հայ ժողովուրդը կը տանի կրթական մարզին մէջ:

Քանի մը տասնեակ տարիներ առաջ ազգային նախակրթարաններէն շրջանաւարտ եղող աշակերտներուն մէկ շատ չնչին տոկոսը կը շարունակէր ուսումը երկրորդական վարժարաններու մէջ:

Հիմա գրեթէ շրջուած է այս համեմատութիւնը: Շատ քիչեր կը բաւականանան միայն նախակրթութեամբ եւ իրենց մատղաշ տարիքին կը նետուին կեանքի ասպարէզ: Ամէն տարի հայ եւ օտար երկրորդական վարժարաններ ու ապա համալսարաններ յաճախող հայ աշակերտներու եւ ուսանողներու թիւը յաւելում կը կրէ միաժամանակ բարձրացնելով  հայ ժողովուրդի ուսումնական մակարդակի միջինը:

Ազգային վարժարաններու տեղեկագիրներէն ի յայտ կու գայ, որ շատ քիչ բացառութեամբ, բոլորն ալ կրցած են տեղական միջոցներով հաւասարակշռել իրենց պիւտճէն` շնորհիւ կրթաթոշակներու եւ զանազան ձեռնարկներու: Հոգաբարձութիւն եւ տնօրէնութիւն, վայելելով շրջաններու թաղականութեանց եւ ժողովուրդին օժանդակութիւնը, կրցած են մեր վարժարանները դնել նիւթական ապահով հիմերու վրայ:

Եթէ առաջիկայ քանի մը տարիներու ընթացքին ուսուցչական կազմերու հետ կապուած կարգ մը նիւթական խնդիրներ եւս լուծումի մը յանգին, այդ պարագային բաւական մեծ չափով լուծուած կ՛ըլլայ կրթական հարցը:

Յատկանշական է այն պարագան, որ հայկական վարժարանները, մանաւանդ` նախակրթարաններն ու երկրորդականները, իրենց հայեցի դաստիարակութեան կողքին, կրցած են նաեւ յարմարիլ տեղական կեանքի պայմաններուն, եւ մենք ուրախութեամբ կ՛արձանագրենք այն իրողութիւնը, թէ լիբանանեան եւ ֆրանսական սերթիֆիքայի, պրէօվէի ու պաքալորիայի քննութեանց մէջ հայ վարժարաններէն յաջողած աշակերտներու թիւը այս տարի մրցանիշ մը կոտրած է: Վստահ ենք, որ այս թիւը տարուէ տարի պիտի աւելնայ, եւ քանի մը տարի չանցած` հայ վարժարանները, որոշ դասարաններէ, իրենց բոլոր աշակերտները պիտի զրկեն պետական քննութիւններէն:

Ասիկա ինքնին մեծ առաւելութիւն է մեր վարժարաններուն համար: Առաւելութիւն մը, որ կը փարատէ հայ ծնողքին մտահոգութիւնները եւ վերջ կու տայ երկմտանքին` իր զաւակը հայ թէ օտար վարժարան ղրկելու առնչութեամբ:

Եթէ պահ մը փորձենք թափանցել այս յաջողութեան եւ անոր յառաջիկային ունենալիք բարեդէպ ազդեցութիւններուն` լաւատեսութեամբ կը լեցուինք ապագային հանդէպ մեր կրթական գործին, որ տարիներու կաղացումէ մը եւ վարանումներէ ետք, այսօր մտած է բնականոն հունի մէջ եւ ամէն տարի կեանքի ասպարէզ կը նետէ գիտակից ու զարգացած հայորդիներու փաղանգ մը, որուն հետաքրքրութիւնը հայ կեանքին հանդէպ աւելի գիտակցական է, հետեւաբար եւ` աւելի արդիւնաւոր, քան` նախորդ սերունդներունը:

Եւ ասիկա զանցառելի շահ մը չէ հայապահպանման պայքարի գետնին վրայ:

 

Share this Article
CATEGORIES