ՕՐԸ ՕՐԻՆ. ՀՈԳԵՄԱՇ ԲԱՅՑ ԵՒ ՀՈԳԵՇԱՀ

Հազարաւոր աշակերտներ հայկական, մասնաւոր եւ հանրային միջնակարգ դպրոցները աւարտելով պիտի մտնեն համալսարան, քոլեճ եւ կամ կեանքի ասպարէզ:

Այս հազարաւորներէն որոշ համրանք մը համայնքի շրջանակին մէջ պարբերաբար կ՛երեւի, կը գործէ, նոյնիսկ պատասխանատուութիւններ կը ստանձնէ երիտասարդական, մշակութային, եկեղեցական ու մարզական միութիւններու մէջ եւ իր ուսման կամ կեանքի նպատակներուն հետապնդման զուգահեռ կը նպաստէ հաւաքական մեր կեանքի յառաջընթացին:

Այդ տղաքն ու աղջիկները մեր բոլորին հիացմունքին առարկան են, գոնէ այդպէս կը յայտարարենք: Սակայն, որքան ալ գնահատենք ու հիանանք, այդ տղոց ու աղջիկներուն գործը դիւրացնելու, անոնց դէմ ծառացած մարտահրաւէրներուն համապատասխան միջոցներով անոնց օժանդակելու մեր քայլերը, մեր մասնակցութիւնը չափազանց անբաւարար կը թուին ըլլալ:

Ի՞նչ կ՛ընենք երիտասարդներուն համար մեր համայնքային միջավայրը հետաքրքրական, հաճելի, իմաստալից դարձնելու ուղղութեամբ: Մեզմէ շատեր արդէն այս հարցադրումէն փախուստ տալու ճամբաներ կը փնտռեն: Որո՞ւն ինչով օգնենք, որո՞ւն ինչով հետաքրքրենք, որո՞ւն ինչով ներգրաւենք: Ուրկէ՞ սկսինք: Վերջ ի վերջոյ հազարաւորներ ընդգրկելու, զանոնք մեր շուրջ պահելու համար մեր տրամադրութեան տակ պէտք է ըլլան աշխարհ մը միջոցներ ու կարելիութիւններ, զորս չունինք, չենք ծրագրած ունենալ, կամ սկսած ենք ծրագրել, սակայն յոգնած, սպառած ու հոգեմաշ զգացած եւ ձեռնթափ եղած ենք:

Սկսելու համար, հազարաւոր երիտասարդներուն հասնելու համար թիկունք կանգնինք այն տասնեակներուն, որոնք միութիւններ կը ղեկավարեն, սերնդակիցներու հետ աշխատելու կարողութիւնը եւ կարելիութիւնը ունին, բազմապատկենք իրենց կարելիութիւնները եւ ոգեւորենք զիրենք: Այդ է իսկական, հոգեշահ աշխատանքը:

ԱԲՕ ՊՈՂԻԿԵԱՆ

«Ասպարէզ»

Share this Article
CATEGORIES