Բարերար Մեծահարուստներու Ոսկի Շղթան…

ԼԵՒՈՆ ՇԱՌՈՅԵԱՆ

Պետրոս Շիրինօղլու

Պետրոս Շիրինօղլու

Յաճախ հպարտութեամբ կ՛անդրադառնամ, որ սփիւռքի մեծ ու փոքր մեր բոլոր գաղութներն ալ մի՛շտ ունեցած են իրենց բարերար մեծահարուստները, որոնց իշխանական նուիրատուութիւններով բարեշրջուած է համայնքային, եկեղեցական, կրթական ու մշակութային մեր կեանքը:

Օրհնութիւն մըն են բարերարները մեր գաղութներուն համար: Ու ժողովուրդը, ընդհանրապէս, երախտագիտութեամբ կը յիշէ իր ազնիւ բարերարները, կը գնահատէ կամ կ՛ողջունէ ոչ միայն անոնց նուիրաբերած ԴՐԱՄԸ, այլ մանաւանդ` ազգային տաքուկ ապրումներէ դրդուած այն ՈԳԻՆ, որ մղիչ ուժն է կատարուած իւրաքանչիւր բարերարութեան:

Ո՞վ կրնայ մոռնալ Մանթաշեանը, Գալուստ Կիւլպէնկեանը կամ Ալեք Մանուկեանը:

Հարիւրաւոր, բազմահարիւր բարերարներ ունեցած ենք կամ ունինք աշխարհի չորս կողմը: Ոսկի շղթայ մը կը կազմեն անոնք:

Միացեալ Նահանգներու մէջ` Արշակ Տիգրանեան մը, Եդուարդ Մարտիկեան մը, Սողանալեան մը, Շամլեան մը, Արժանթինի մէջ` Արզումանեան մը կամ Էօրնէքեան մը, Անգլիոյ մէջ` Վաչէ Մանուկեան մը, Մարսէյլի մէջ` Ջրբաշեան մը, Լիբանանի մէջ` Տէմիրճեան մը, Նազարեան մը, Չաթալպաշեան մը եւ տասնեակներո՜վ, տասնեակներո՜վ ազնիւ անուններ…

Երանի՜ թէ առանձին գիրք մը գրուի անոնց մասին, մասնաւորաբար վերլուծելով կամ սեւեռումի ենթարկելով «բարերարութեան հոգեբանութիւն»ը` հայ կեանքի համընդհանուր տարածութեան վրայ:

Պիտի չուզեմ մոռնալ Հալէպը եւս: Հալէպ, որ ներքին խենթ պատերազմի մը բերումով հիմա դժբախտաբար աղքատացած է ու աննախադէպօրէն սնանկացած, անցնող 30-35 տարիներուն, իր կարգին, յայտնաբերեց ի՛ր բարերարները, որոնք շատ բան իրականացուցին գաղութային մեր կեանքին մէջ: Տեղ մը` Հայկազուն Գահուէճեան, այլ տեղ մը` Գէորգ Նազարեան, հոս` Պարգեւ Պիւլպիւլեան մը, հոն` Մանուէլ Մահսէրէճեան մը, տեղ մը` Յարութիւնեան մը, այլ տեղ մը` Չէմպէրճեան մը…

Բայց այս բարերարներէն շատեր, հաւատաք թէ ոչ, կու գան համեստ դասակարգերէ… Եւ ասիկա` բարերարներու երեւոյթին ամէնէն հետաքրքրական երեսն է: Միշտ կը յիշեմ մեծանուն Ալեք Մանուկեանի պարագան: Երբ ան կը հեռանար իր աղէտեալ ծննդավայրէն` Զմիւռնիայէն, ու կը կտրէր Ատլանտեանը` դէպի Ամերիկա, իր գրպանին մէջ ունէր լոկ…50 տոլար:

Այո՛, մի միայն 50 տոլար, որ տարիներու քրտինքով, չարքաշ աշխատանքով ու հնարամտութեամբ` վերածուեցաւ վիթխարի հարստութեան մը:

Այս բոլորը յիշեցի, երբ վերջերս «Սուրբ Փրկիչ» ամսաթերթին մէջ հարցազրոյց մը կարդացի պոլսահայ անուանի բարերար ՊԵՏՐՈՍ ՇԻՐԻՆՕՂԼՈՒի հետ:

Պոլսոյ համայնքային կեանքի ամէնէն երեւելի դէմքերէն մէկն է ան: Աւելի քան տասը տարիէ ի վեր հոգաբարձութեան ատենապետն է Ս. Փրկիչ Ազգային հիւանդանոցին, որուն բարեզարդման ու վերելքին նուիրած է իր ոսկի սիրտը: Տէրն է ելեւմտական ու շինարարական եկամտաբեր բազմաճիւղ մարզերու` Թուրքիոյ ամբողջ տարածքին: ԺԸ.-ԺԹ. դարերու պոլսահայ հռչակաւոր ամիրաները յիշեցնող հեղինակութիւն մը: Անգարայի մէջ կը գործէ իր անունով հիմնուած «Շիրինօղլու ընկերային եւ ռազմավարական հետազօտութեանց կեդրոն»-ը: Համայնքին մէջ իր կատարած մեծղի բարերարութիւններու շարքին են ՎագըՖ գիւղի (Անտիոք) եկեղեցիին հիմնական նորոգութիւնը, Ազգ. պատրիարքարանին ու Գումգաբուի մայր եկեղեցւոյ վերանորոգութիւնը, Ֆէրիգիւղ թաղամասի սրահը, Ս. Փրկիչ հիւանդանոցին թանգարանը եւ այլն, եւ այլն…

Վերոնշեալ հարցազրոյցին մէջ, պատասխանելով իր մանկութեան վերաբերեալ հարցումի մը, Պ. Շիրինօղլու կ՛ըսէ.- «Մեր հօրենական տունը 2 սենեակ ունէր: Խոհանոցը մէկ մեթր, իսկ ճեմիշը կէս քառակուսի մեթր էր: Ես ու եղբայրս կը պառկէինք հիւրասենեակին մէջ, հետագային քրոջս համար ալ անկողին փռուեցաւ անկիւն մը: Աղքատ էինք, սակայն մեր սիրտը հարուստ էր»

Շիրինօղլու յետոյ կը պատմէ իր դպրոցական տարիներէն.- «Երբ անօթենայինք, ընկերներուս հետ աղանդերավաճառներուն կ՛երթայինք, սանտուիչներ կ՛առնէինք, մէջը կտոր մը շոքոլա կը դնէինք եւ կ՛ուտէինք: Ապառիկ կ՛առնէինք ու զայն մեր հաշիւին մէջ գրել կու տայինք: Ես ինչպէ՜ս գիտնայի, թէ հայրս այդ դրամները վճարելու համար դժուարութեան կը մատնուի եղեր…»:

Երբ իրեն հարց կը տրուի, թէ ինչպէ՞ս սկսաւ համայնքին մէջ իր բարերարական գործունէութիւնը, Շիրինօղլու սա՛պէս կը պատասխանէ.- «Օր մը, 27-28 տարի առաջ, հայոց Կազդուրման կայանի մէկ ճաշկերոյթին գացի: Սեղաններ սարքուած էին: Մանուկները բանաստեղծութիւններ ու երգեր ըսին: Շատ ազդուեցայ, որովհետեւ ե՛ս ալ անոնց նման երեխայ մը եղած էի: Յիշեցի իմ նախակրթարանի օրերը` Մխիթարեան վարժարանին մէջ: Շատ զգացուեցայ: Շուտ կու լամ արդէն: Օրուան ընթացքին 3-5 անգամ աչքերս կը խոնաւնան… Երբ սկսան նուիրատուութիւններ հաւաքել, 1000 լիրա նուիրեցի: Այդ շրջանին համար, այս գումարը մեծ արժէք ունէր: Այդ օրէն ետք, ամէն անգամ, մատաղօրհնութիւններու առիթով,  համայնքային պատասխանատուները իմ դուռը թակեցին»

Մեր բարերար մեծահարուստնե՜րը:

Անոնցմէ իւրաքանչիւրը անպայման ունի իր կեանքին վէպը…

Հալէպ                

Share this Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )