ԱՆԶՈՒԳԱԿԱՆ ՄՏԱՏԻՊԱՐԸ (ՀՄԸՄ-ԱԿԱՆ ԳԷՈՐԳ ԳԱՐԱՊՈՅԱՃԵԱՆԻ ԱՆԹԱՌԱՄ ՅԻՇԱՏԱԿԻՆ)

Ամէնքս էսպէս հիւր ենք կեանքում
Մեր ծննդեան փուճ օրից,
Հերթով գալիս, անց ենք կենում
Էս անցաւոր աշխարհից:
Անց ենք կենում… միայն անմահ
Գո՛րծն է խօսում լաւ ու վատ.
Ա՛խ, երանի ով մա՛րդ կը գայ
Ու մարդ կ՛երթայ անարատ:
ՅՈՎՀԱՆՆԷՍ ԹՈՒՄԱՆԵԱՆ

Ի՞նչ բառերով բնորոշել եղբայր Գէորգին ազգօգուտ ներդրումը, հաւատարմութեա՞մբ` իր սիրած «ԲԱՐՁՐԱՑԻՐ, ԲԱՐՁՐԱՑՈՒՐ» գաղափարին, իր ընտանիքին հանդէպ սիրո՞վ, թէ՞ համեստ ու բարեպաշտ ընտանիքի մը պարկեշտ այս զաւակին նկատմամբ շրջապատին մէջ թէ այլուր դրսեւորուած սիրով:

Գէորգ Գարապոյաճեան ծնած է Լաթաքիա, 1940-ին, 6-րդ զաւակը` Մովսէս եւ Մարի ամոլին: Աշակերտած է Հայ աւետարանական կեդրոնական բարձրագոյն վարժարանին, զոր աւարտած էր 1958-ին:

Հայկազեան համալսարանէն պսակաւոր արուեստից տիտղոսով վկայուած էր 1963-ին, իսկ Մերձաւոր Արեւելքի աստուածաբանական ճեմարանէն պսակաւոր աստուածաբանութեան տիտղոսով` 1967-ին:

Իբրեւ ուսուցիչ` տասը տարի ծառայած էր զանազան վարժարաններու մէջ եւ 1989-էն մինչեւ իր մահկանացուն կնքելը պաշտօնավարեց ՔԱՀԼ-ի Լիբանանի հայ անկարներու կեդրոններու իբրեւ տնօրէն:

Ամուսնացած է Աստղիկ Քիւրքճեանի հետ, 1968-ին, եւ բախտաւորուած են երկու զաւակներով` Լիւսիլ եւ Հրայր:

Գ. Գարապոյաճեան վերջին հրաժեշտով մեզմէ կը բաժնուի անվերադարձ` մեզի ձգելով իր հաւատքի ճանապարհով սիրած հայրենիքին եւ իր պատկանած կազմակերպութեան համար զոհաբերելու առաքելութիւնը:

Մահուան խորհուրդին ու անխուսափելիութեան շեշտակի նայողներուն համար անակնկալ չէր անոր անժամանակ կորուստը: Ան կ՛արհամարհէր գալիք արհաւիրքը ու կը շարունակէր իր առօրեան, կարծէք` ոչինչ պատահած ըլլար:

Ինչպէս իր ժամանակներուն մէջ գրեթէ ամէն մեծութեան, եղբ. Գէորգին համայնքային եւ ՀՄԸՄ-ական առօրեան անմասն չմնացին շրջապատէն հասնող իր գաղափարական փիլիսոփայութիւնը չհանդուրժողներուն նենգ հարուածներէն: Իր անխորտակելի կամքին յենած եւ բարութեան վստահած` ինքնախաբէութիւնը ապրեցաւ, թէ պիտի տոկար հարուածներուն, պիտի տոկար փոթորիկին ու հողմերուն:

Գ. Գարապոյաճեան կը հաւատար իր մայր հայրենիքի անկախութեան, եւ իր ներաշխարհին մէջ դրոշմուած մնաց այդ ուրախ իրագործումը: Իր աննկուն հաւատքով հայասիրութիւնը սերմանեց իր շրջապատին մէջ:

Երկու զաւակներու հայրը կը բաւարարուէր իր առօրեայով առողջ դաստիարակութիւն ջամբելով իր զաւակներուն: Տարիներ ամբողջ պահպանուած ընտանեկան այս մթնոլորտը, յանկարծ յուսալքութեան կը վերածուի, երբ իր հիւանդութիւնը կը սկսի զինք հիւծել, եւ որ անդարման կը շարունակուի մինչեւ իր մահը:

ՀՄԸՄ-ի Լիբանանի մեծ ընտանիքը առանց մոռնալու պիտի յիշէ եղբ. Գէորգին ծառայութիւնները ու անոր վաստակաւոր ներդրումը, մանաւանդ` աթլեթի մարզին, որպէս երկար տարիներու ատենապետ. նաեւ միութիւնը պիտի չմոռնայ եղբօր երկարամեայ ծառայութիւնները իր շատ սիրելի ՀՄԸՄ-ի Պուրճ Համուտ մասնաճիւղին:

Ան ներկայ կը գտնուէր, ի պաշտօնէ եւ հրաւէրներով, ՀՄԸՄ-ի ներկայացուցչական բազմաթիւ ժողովներուն, ուր կ՛արտայայտէր շինիչ գաղափարներ` ի նպաստ իր պատկանած սիրելի ՀՄԸՄ-ին:

Բազմազան եղած են Գէորգ Գարապոյաճեանի ծառայութիւնները, զորս ան մատուցեց բոլորին անխտիր: Յիշելու համար զինք, անունին դիմաց պէտք է կանգ առնենք, խորունկ թափանցելով` վերյիշենք իր կեանքի անցած ճանապարհը եւ բանաստեղծին նման հարց տանք…

Կեանքէն ինծի ի՞նչ մնաց,
Ի՛նչ որ տուի ուրիշին,
Տարօրինա՛կ, ա՛յն միայն…

Մէկիկ-մէկիկ մեզմէ բաժնուող սերունդը իր գործը աւարտած` կ՛երթայ այս աշխարհէն, բայց կը ձգէ բաց մը, որ հետագային ոչ մէկ սերունդ ի վիճակի պիտի ըլլայ լրացնելու: Անհետացող սերունդը իրեն հետ կը տանի նաեւ պատմական մեր յիշողութիւնը, որ փաստագրական տուեալներէ աւելի մեծ նշանակութիւն ունի մեզի համար:

Նկարագրելով անոր յատկութիւններն ու շեշտուած հայրենասիրութիւնը` պէտք է նկատի առնել եղբօր անբասիր շաղուածքը, բարի ու հայրենասէր ոգին, հարցերը իրենց յատուկ եղանակային բարեմասնութեամբ դիտելու կերտուածքը, գաղտնապահութիւնը եւ եսասիրութենէ ու ինքնագովութենէ հեռու մնալու ՀՄԸՄ-ականի կերպարին մարմնաւորումը:

Գէորգ Գարապոյաճեանը 2008-ին ՀՄԸՄ-ի Լիբանանի Շրջանային վարչութեան կողմէ պարգեւատրուեցաւ «Ծառայութեան» շքանշանով:

Քիչերու վիճակուած է առաքինութեամբ ապրիլ ու մեռնիլ առաքինութեամբ: Գէորգ Գարապոյաճեան կը բաժնուի մեզմէ ու կը մեկնի այս աշխարհէն` տալով իր կարելին, սակայն ան մեր յիշողութեան յանձնեց ազգային իտէալի մտածումը, զոր հետագային պիտի կարողանանք իրագործել:

ՔԱՀԼ-ի մէջ իր ներդրումներուն կողքին, կը յիշենք 1989-ին «Տեղեկատու» ամսաթերթի հրապարակումը 1200 տպաքանակով:

Հանրածանօթ դարձած էր իր եռահատոր «Բնութեան գործերը» գիրքերով, լուսանկարչական ոսպնեակէն դիտուած, Գարապօ ստորագրութեամբ: Լուսանկարներու ցուցահանդէսներուն դրական արդիւնքներուն մասնակից կը դարձնէր հայ ծերունիները:

Շատ մը այլ հետաքրքրութիւններու կողքին, ան սիրած էր լուսանկարչութիւնը եւ վերջին տասը տարիներուն զարգացուցած էր այդ նախասիրութիւնը` ներկայ ոճով լուսանկարահանումներ կատարելով:

Այս աշխատանքներու կողքին միշտ պիտի յիշենք իր հեղինակութեամբ իրագործուած թռչնագիր «Գիրք ժողովողի»ն: Կայ նաեւ «Հիմնադրամի» ձեռնարկը, որ կը միտէր նիւթական գոյատեւումը ՔԱՀԼ-ին, որուն համար ան հարազատօրէն աշխատեցաւ պարտն ու պատշաճը կատարելով:

Գէորգ Գարապոյաճեան քիչ աշխատանք չտարաւ ծերունիի մը որդեգրման եւ «365 օրերէն օր մը հայ ծերանոցին» ծրագիրին յաջողութեան ի խնդիր:

Այս բոլորը իրականացուցած ու նպատակին հասցուցած` ան միշտ եղած էր պարտաճանաչ ու երախտապարտ իւրաքանչիւր նուիրատուին, իւրաքանչիւր աջակիցին եւ իւրաքանչիւր նեցուկ կանգնողին` յայտնելով իր խորին շնորհակալութիւնները:

«Օտարներու կողմէ մշակուած եւ հայերուն նուիրուած գեղեցիկ պարտէզի մը նման է ծերանոցը», կ՛ըսէր ան:

Այս տխուր առիթով ՀՄԸՄ-ի Լիբանանի Շրջանային վարչութիւնը եւ իր բոլոր մասնաճիւղերուն քոյրերն ու եղբայրները իրենց խորազգաց ցաւակցութիւնները կը յայտնեն անոր կնոջ, զաւակներուն, հարազատներուն եւ բարեկամներուն:

Վարձքդ կատար, սիրելի՛ եղբայր, հիւրընկալ այս հողը թեթեւ գայ յոգնատանջ ուսերուդ:

Խունկ ու մոմ` անթառամ յիշատակիդ:

ՀՄԸՄ-Ի ԼԻԲԱՆԱՆԻ
ՇՐՋԱՆԱՅԻՆ ՎԱՐՉՈՒԹԻՒՆ

Share this Article
CATEGORIES