ՏԻՊԱՐ ՎԱՐԻՉԸ

1977 յուլիս ամիսն է: Կը հասնինք Այնճար, պատանիներու բանակավայրը: Մեզմէ առաջ հասած էին արդէն զանազան պատանեկան միութիւններ եւ պատանիները խմբուած` կը զրուցէին սպասելով մնացեալներու ժամանումին: Վարիչները բոլորուած էին ժամացոյցին տակը: Ոչ ոք կը ճանչնայի, որովհետեւ նոր նշանակուած էի վարչուհի ՀՅԴ «Դանիէլ Վարուժան» պատանեկան միութեան: Մօտեցայ իրենց, բարեւեցի եւ ծանօթացուցի ինքզինքս: Ընկեր մը մօտեցաւ եւ ինքզինք ներկայացուց. «Ես ընկեր Հէնցն եմ»: Այդ օրէն սկսաւ մեր ընկերութիւնը, որ տեւեց երկար տարիներ:

Մէկ շաբթուան բանակումի ընթացքին հասկցայ, թէ ինչո՛ւ ստացած էր այդ մակդիրը իր անուան փոխարէն: Հանդարտ քայլուածքով, խիստ նայուածքով կը շրջէր բանակավայրին մէջ եւ իւրաքանչիւրին պէտք եղած ցուցմունքն ու թելադրանքը կը կատարէր: Պատանիները, երբ հեռուէն զինք տեսնէին, կը սպասէին, թէ ի՛նչ դիտողութիւն պիտի ստանային: Իր մեկնակէտը եղած էր լաւ կուսակցականներ պատրաստելը:

Բանակումներու ընթացքին դրուագներ շատ են, որոնք կապուած են քեզի, ընկ. Հէնց, սակայն կարելի չէ բոլորն ալ մէկ առ մէկ թուել:

Վարիչի պարտականութենէն բնաւ չէ խուսափած:

Շատ լաւ ձեւով կառավարած է շրջանի «Հրայր Դժոխք» պատանեկան միութիւնը երկար տարիներ շարունակ: Ժողովներու ընթացքին, երբ սրահ մուտք գործէր, քար լռութիւն կը տիրէր, իւրաքանչիւր պատանի գիտէր իր պարտականութիւնը:

Ընկերներէ նիւթական ապահովելով` խրախճանքներ եւ պտոյտներ կը կազմակերպէր պատանիները ուրախացնելու համար: Հակառակ իր խստութեան` ընկերային էր բոլորին հետ:

Վարիչ-վարչուհիներու նկատմամբ մասնաւոր յարգանք ունէր: Յաճախ կարծիքներու փոխանակում տեղի կ՛ունենար, եւ ինք կ՛ըսէր. «Շատ բարձր բառեր մի գործածէք, հասկնալի թող ըլլայ ձեր ըսածը»:

Միշտ կը փափաքէր, որ իրարու հետ լաւ յարաբերութիւն մշակեն, որպէսզի պատանեկան միութիւնները հեզասահ ընթացքի մէջ ըլլան:

Սերունդներ պատրաստեցիր եւ կերտեցիր զանոնք իբրեւ լաւ կուսակցականներ: Վարձքդ կատար, յիշատակդ միշտ վառ պիտի մնայ բոլոր ընկերներուդ մօտ:

ԱՐՓԻ ՄԻՆԱՍԵԱՆ-ԿՈՍՏԱՆԵԱՆ

Share this Article
CATEGORIES