«ՄԻՇՏ ԲԱՐՁՐԱՆԱՆՔ ԵՒ ԲԱՐՁՐԱՑՆԵՆՔ ՄԵՐ ՍԻՐԵԼԻ ՀՄԸՄ-Ը» Կ՛ԸՍԷ ԵՂԲԱՅՐ ԺԱՔ ՊՈՅԱՃԵԱՆ
Ժաք Պոյաճեան կ՛արժանանար «Արժանեաց» շքանշանին:
ՀՄԸՄ-ի Լիբանանի Շրջանային վարչութեան քարոզչական յանձնախումբը իր կատարած հարցազրոյցներու ծիրին մէջ տեսակցութիւն մը ունեցաւ եղբայր Ժաք Պոյաճեանին հետ: Ան մեզի պատմեց ՀՄԸՄ-ի մէջ տարած իր աշխատանքներուն եւ մասնաւորաբար միութեան մէջ իր ունեցած փորձառութեան եւ զգացումներուն մասին:
Ժ. Պոյաճեան ՀՄԸՄ-ի մէջ ունի աւելի քան 60 տարուան միութենական ծառայութիւն:
Փոքր տարիքէն մուտք գործած է ՀՄԸՄ-ի մեծ ընտանիքը` նախ իբր ֆութպոլի, ապա պասքեթպոլի մարզիկ, մարզիչ, մարզական պատասխանատու, վարչական, Շրջանային վարչութեան անդամ , Լիբանանի ֆետերասիոնի անդամ:
1946-1948 Ժաք Պոյաճեան եղած է ՀՄԸՄ-ի ֆութպոլի խումբի մարզիկ, 1948-1952 եղած է ՀՅԴ «Ռոստոմ» պատանեկան միութեան պասքեթի մարզիչ:
ՀՄԸՄ-ի Պուրճ Համուտ մասնաճիւղի խումբը, որ 4 տարի ախոյեան հանդիսացաւ: Թիւ 6 շապիկը կրողը` Ժ. Պոյաճեան:
1948-1951 տարիներուն ան եղած է մարզիկ ՀՄԸՄ-ի Պ. Համուտ մասնաճիւղի առաջին խումբին եւ այս երկու շրջաններուն խումբը հանդիսացած է Լիբանանի պասքեթպոլի երկրորդական խումբերու ախոյեան:
1953-1963 փոխադրուած է ՀՄԸՄ-ի Պէյրութ մասնաճիւղի պասքեթպոլի Ա. խումբ, 1960-1983 եղած է ՀՄԸՄ-ի Պէյրութ մասնաճիւղի պասքեթպոլի աղջկանց խումբի մարզիչ` խումբին հետ տիրանալով լիբանանեան բազմաթիւ ախոյեանութիւններու եւ պահած` ախոյեանութեան տիտղոսը իր մարզիչ ըլլալուն ամողջ տեւողութեան: Գրեթէ միաժամանակ, 1962-1983, եղած է Լիբանանի պասքեթպոլի աղջկանց ազգային խումբի մարզիչ:
1955-1956 Ժաք Պոյաճեան աշխատանքի բերումով կը մեկնի Գահիրէ քանի մը ամսուան համար, եւ այս ծիրին մէջ ան յուզումով կը պատմէ դրուագ մը.
ՀՄԸՄ-ի ՊԷյրութ մասնաճիւղի աղջկանց առաջին խումբը, 1962: Մարզիչ` Ժ. Պոյաճեան
«Եգիպտոսի ընկերութեան մէջ կը հանդիպիմ հայ պաշտօնեայի մը, կը բարեւենք իրարու, ան կը հարցնէ, թէ ի՞նչ զբաղում ունէի Պէյրութի մէջ եւ կ՛ըսեմ, թէ ես ՀՄԸՄ-ի Պէյրութ մասնաճիւղի պասքեթպոլի մարզիկ եմ: Յանկարծ ինքզինքս կը գտնեմ հայ պաշտօեայի գրկին մէջ, որ յուզումով եւ ուրախութեամբ կը բացագանչէր, թէ մենք եղբայներ ենք ուրեմն, որովհետեւ ինք ալ անդամ էր ՀՄԸՄ-ի «Արարատ» մասնաճիւղին: Անմիջապէս ինձմէ կը խնդրէ, որ անպայման գործէն ետք միասնաբար ուղղուէինք «Արարատ» ակումբ: Այդպէս ալ ըրինք, երկուքս ալ անհամբեր էինք:Եւ ահա ան զիս կը ծանօթացնէ անդամներուն ՀՄԸՄ-ի «Արարատ» ակումբի, ուր նաեւ ծանօթացայ Վարուժան Գազանճեանին, որ այդ շրջանի խումբին խմբապետն էր: Բոլորն ալ խանդավառուած ուզեցին, որ ես իրենց խումբին մաս կազմեմ որովհետեւ Եգիպտոսի երկրորդական խումբերու մրցաշարք տեղի պիտի ունենար: Տղաքը անկարելին կարելի դարձուցին, որպէսզի ձեռք ձգեմ արտօնագիր, ինչպէս նաեւ յատուկ կարգադրութեամբ մը գործիս ժամանակաշրջանը, որ 15 օր էր միայն, երկարաձգեն 3 ամսուան: Մենք խաղցանք երկրորդ դասակարգի ախոյեանութեանց մրցաշարքին եւ հանդիսացանք ախոյեան եւ խումբը բարձրացաւ առաջին դասակարգ: Խումբին մարզիչն էր եղբայր Նիզիպլեան»:
Ձախին` Ժաք Պոյաճեան ՀՄԸՄ «Ազատամարտ» ֆութպոլի խումբէն, 1940-ին:
1961-1975, ինչպէս նաեւ 1978-1979 Ժաք Պոյաճեան կ՛ընտրուի ՀՄԸՄ-ի Պէյրութ մասնաճիւղի վարչութեան անդամ եւ մարզական պատասխանատու: 1981-1983 վարած է ՀՄԸՄ-ի Պէյրութի մասնաճիւղի վարչութեան ատենապետի պաշտօնը: 1962-1996 եղած է Լիբանանի պասքեթպոլի ֆետերասիոնի անդամ, հաւաքականի մարզիչ եւ թեքնիք պատասխանատու: 1962-1983 եղած է Լիբանանի պասքեթպոլի աղջկանց հաւաքական խումբի մարզիչ:1965-1969 վարած է Լիբանանի համալսարանական աղջիկներու հաւաքական խումբի մարզիչի պաշտօնը: 1966-1967 ան եղած է լիբանանեան տղոց հաւաքականի մարզիչ: 1963-1983 եղած է ՀՄԸՄ-ի Պէյրութ մասնաճիւղի տղոց Ա. խումբի մարզիչ:
1965-ին Ժաք Պոյաճեանի առաջարկով պասքեթպոլի ֆետերասիոնը կը հիմնէ Լիբանանի «Անկախութեան» նուիրուած պասքեթպոլի մրցաշարք մը եւ անկէ ետք աւանդական դառնալով` կը շարունակուի ՀՄԸՄ-ի նախաձեռնութեամբ մինչեւ 1974, ապա ֆետերասիոնը ինք կը ստանձնէ կազմակերպումը այս մրցաշարքին, ը որ կը շարունակուի մինչեւ օրս:
1994, Թեհրանի խումբը Ժաք Պոյաճեանին հետ:
Դարձեալ գործի բերումով, 1976-1977 Ժ. Պոյաճեան կը փոխադրուի Ամման. այս մասին ան կը պատմէ այլ դրուագ` մը ըսելով.- «Ամման գտնուած միջոցիս լսեցի, որ տեղւոյն ՀՄԸՄ-ը պիտի ունենայ իր տարեկան պարահանդէսը, եւ ես հաճոյքը ունեցայ ներկայ գտնուելու եւ հոն տեղւոյն վրայ խանդավառուած` առաջարկեցի մարզել պասքեթպոլի խումբերը: Օգտուելով իմ կեցութենէս` ես սիրայօժար, իրենց խումբի մարզիչին հետ գործակցաբար (որուն շատ բան սորվեցուցի), շաբաթական 3 անգամ փորձեր ընելով, մեծ խանդավառութիւն ստեղծուեցաւ ՀՄԸՄ-ի Ամմանի ակումբին մէջ:
Յորդանան, 1976: Կեդրոնը` Ժ. Պոյաճեան:
Այդ տարի ՀՄԸՄ-ի խումբը հանդիսացաւ երկրորդ դասակարգի ախոյեան եւ բարձրացաւ առաջին դասակարգ: Չէք կրնար երեւակայել, թէ որքա՛ն մեծ էր մեր ուրախութիւնը:
1984-1986, 1988-1991, 1992-1994 տարիներուն ան եղած է ՀՄԸՄ-ի Լիբանանի Շրջանային վարչութեան անդամ եւ մարզական պատասխանատու: 1991-ին ՀՄԸՄ-ի Լիբանանի Շրջանային վարչութեան եւ կարգ մր շրջաններու պատասխանատու անդամներուն օգնութեամբ եւ բաւական դժուարութիւններէ ետք, կը կազմուի ՀՄԸՄ-ի տղոց պասքեթպոլի հաւաքականը, որ մինչեւ օրս կը գոյատեւէ (տղոց ներկայացուցչական խումբ): 1981-ին, ՀՄԸՄ-ի Կեդրոնական վարչութեան կազմակերպութեամբ, Քանատայի մէջ համագաղութային պասքեթպոլի մրցաշարքին Ժ. Պոյաճեան կը գլխաւորէ Լիբանանի ՀՄԸՄ-ի տղոց եւ աղջկանց պասքեթպոլի խումբերը: «Ոչ մէկ ճիգ խնայեցինք, որպէսզի մասնակցինք սոյն մրցաշարքին», հպարտօրէն կ՛ըսէ ան` աւելցնելով, որ աղջկանց խումբը կը խլէ ախոյեանութեան բաժակը, իսկ տղոց խումբը կը գրաւէ չորրորդ դիրքը:
Թեհրան, 1992:
1992-ին եւ 1994-ին, դարձեալ Ժ. Պոյաճեանի գլխաւորութեամբ, տղոց խումբը կը մասնակցի Թեհրանի մէջ համահայկական պասքեթպոլի մրցաշարքին եւ կը տիրանայ ախոյեանութեան:
1968-1994 ան եղած է ՀՄԸՄ-ի ԼԵՎԱՄ-ի պասքեթպոլի խաղերուն թեքնիք պատասխանատուն:
1962-1996 գլխաւորած է մը պասքեթպոլի Լիբանանի ազգային խումբերու շարք մը պատուիրակութիւններ եւ ընտրուած է թեքնիք պատասխանատու` Արաբական ֆետերասիոնի կողմէ:
ՀՄԸՄ-ի Պէյրութ մասնաճիւղի խումբին հետ:
Լիբանանի ֆետերասիոնի մէջ երկար տարիներ եղած է գանձապահ: 1994-ին Ժ. Պոյաճեան արժանացած է ՀՄԸՄ-ի ծառայութեան շքանշանին, իսկ 2008-ին` ՀՄԸՄ-ի 90-ամեակի յատուկ հանդիսութեան մը ընթացքին «Էմիլ Լահուտ» հանդիսասրահին մէջ ՀՄԸՄ-ի Կեդրոնական վարչութեան կողմէ ստացած է ՀՄԸՄ-ի «Արժանեաց» շքանշանը:
Ժագ Պոյաճեան կ՛ըսէ, թէ հաճոյքով ըրած է այս բոլոր ծառայութիւնները, սիրայօժար աշխատած է առանց նիւթական ակնկալութեան: 34 տարիներ շարունակ Լիբանանի պասքեթպոլի ֆետերասիոնի մէջ աշխատած է եւ` մեծ աշխատանք տարած: «Ասիկա կ՛ըսեմ խղճի ամենայն հանգստութեամբ, որպէսզի կարենամ օգտակար դառնալ ՀՄԸՄ-ի պասքեթպոլի բոլոր խումբերուն», կ՛ըսէ ան հպարտօրէն եւ յուզուած:
«Ռոստոմ» պատանեկան միութիւն:
«ՀՄԸՄ-ի Պէյրութի մասնաճիւղի ատենապետութեանս երեք տարիներուն պատերազմի օրեր էին,- կը պատմէ եղբայրը.- օր մը ակումբ կ՛երթանք եւ կը տեսնենք, որ ռումբ մը պայթած է մուտքի դրան առջեւ, այդ օրերուն դժուար էր ակումբ պահել, սակայն ՀՄԸՄ-ի հանդէպ մեր ունեցած մեծ սէրը ուժ կու տար մեզի, որպէսզի այդ գէշ օրերուն իսկ մենք մեր ակումբին դռները չգոցենք: Շուտով նորոգեցինք ռումբին հետքերը անհետացուցինք ու սկսանք մեր սովորական աշխատանքներուն», կ՛ըսէ եղբայրը:
«ՀՄԸՄ-ը եղած է իմ առաջին ընտանիքս եւ կրնամ ըսել, որ այդ օրերուն ընտանիքէս աւելի իմ ժամանակս անցուցած եմ ՀՄԸՄ-ի մէջ: Երբեք չեմ զղջար, ընդհակառա՛կը, ուրախ եւ հանգիստ կը զգամ, երբ կը տեսնեմ, որ ՀՄԸՄ-ը լաւ վիճակի մէջ է, ուրախ եւ հանգիստ կը զգամ, որովհետեւ մեր աշխատանքը տակաւին շարունակող կայ», կ՛ըսէ ան:
«Իմ փափաքս է` ինչ որ էինք մենք որպէս ՀՄԸՄ-ականներ` մեծ սիրով եւ զգացումով լեցուած, թող այդ մնայ նոյնը եւ անմար կրակի պէս միշտ վառ մնայ ու երբեք չմարի», կը հաստատէ Ժաք Պոյաճեան:
1974-ին Լիբանանի Ողիմպիականի վարչութիւնը յատուկ նամակով մը Լիբանանի երտասարդութեան եւ մարմնակրթութեան նախարարութենէ խնդրած է Ժագ Պոյաճեանին շնորհել շքանշան մը` անոր տարած լայնածիր աշխատանքներուն համար թէ՛ ՀՄԸՄ-ի եւ թէ՛ Լիբանանի պասքեթպոլի մարզին մէջ:
Սակայն դժբախտաբար պատերազմը իր ժխտական ազդեցութիւնը կ՛ունենայ հոս եւս:
Ժաք Պոյաճեան կը յայտնէ, որ օրը օրին կը հետեւի ՀՄԸՄ-ի մարզական լուրերուն եւ յատկապէս ՀՄԸՄ-ի պասքեթպոլի խումբերու լուրերուն:
Մեր կարգին իրեն կ՛ըսենք` վարձքդ կատար, սիրելի եղբայր Ժաք:
ՀՄԸՄ-Ի ԼԻԲԱՆԱՆԻ ՇՐՋԱՆԱՅԻՆ ՎԱՐՉՈՒԹԵԱՆ
ՔԱՐՈԶՉԱԿԱՆ ՅԱՆՁՆԱԽՈՒՄԲ