50 ՏԱՐԻ ԱՌԱՋ (9 ՆՈՅԵՄԲԵՐ 1961)

ՀԱՅՐ Յ. ՄԸՍԸՐԼԵԱՆԻ
ՅԻՍՆԱՄԵԱՅ ՅՈԲԵԼԵԱՆԸ

1911 հոկտեմբեր 31-ին հ. Յովհաննէս Մըսըրլեան մուտք գործած է Յիսուսեան միաբանութենէն ներս եւ 50 տարի շարունակ նուիրուած հայ մշակոյթին:

Ծնած է Թոքատ, 1888-ին: Քահանայ ձեռնադրուած է 1921-ին: Իր կրօնական եւ քահանայական գործունէութեան գրեթէ ամբողջութիւնը կ՛անցընէ հոս` Լիբանանի մէջ եւ կը դառնայ սիրելի դէմքը բովանդակ լիբանանահայութեան եւ սուրիահայութեան:

Գաղթականութեան դժնդակ օրերուն մեծ դեր կը խաղայ` հոգեկան եւ նիւթական մեծ օգնութիւն հասցնելով անխտիր բոլոր հայերուն:

Եղած է հիմնադիրներէն մէկը Էշրեֆիէյի Ս. Գրիգոր Լուսաւորիչ մանչերու ճեմարանին եւ Ս. Շուշան աղջկանց վարժարանին:

29 տարիէ ի վեր կը գործէ իր մեծ ձեռնարկը` հայագիտութեան ամպիոնը, որ մեծ բարիք մը եղած է այս գաղութին  համար մասնաւորապէս` հազարաւոր հայերու ճանչցնելով անցեալի հայկական արժէքներն ու արժանիքները:

Հ. Յ. Մըսըրլեանի մէջ ամէնէն աւելի գովելին են իր քաջութիւնը եւ յարատեւութիւնը եւ ամէն գնով հայոց մօտ մտաւորական զարգացումը յառաջացնելու մտահոգութիւնը:

Հրատարակած է բազմաթիւ յօդուածներ հայագիտութեան մասին: Վերջին ատեններ  անոր վստահուած է «Կիւլպէնկեան» ֆոնտի մատակարարման լիբանանեան ճիւղին նախագահութիւնը, ինչ որ կը ցուցնէ, թէ որքան բարձր է անոր վարկը հայկական բոլոր շրջանակներուն մէջ:

Հայր Մըսըրլեան սիրուած ու յարգուած է բոլորէն` շնորհիւ իր բազմատեսակ առաքինութեանց` նուիրում, կրօնասիրութիւն, համեստութիւն եւ բարեսիրութիւնը, մասնաւորաբար հայ մշակոյթի հանդէպ ունեցած իր անհուն սիրոյն համար:

ՅԱՐԳԱՆՔԻ ԵՐԵԿՈՅ ՆՈՒԻՐՈՒԱԾ
ԿԱՐՕ ՍԱՍՈՒՆԻԻՆ

Կիրակի, 5 նոյեմբեր, երեկոյեան ժամը 7:30-ին Փալանճեան ճեմարանի Շրջանային միութիւնը յարգանքի երեկոյթով մը, որ տեղի ունեցաւ ճեմարանի «Վասպուրական» սրահին մէջ, պատուեց իր վաստակաւոր ուսուցիչներէն Կարօ Սասունին:

Ներկայ էին հարիւրի մօտ շրջանաւարտներ, ճեմարանի տնօրէնութիւնը, ուսուցչական կազմը, Համազգայինի թատերասէրներու վարչութիւնը, թերաւարտներ եւ բարեկամներ:

Ընտանեկան եւ ընկերական ջերմ մթնոլորտի մը մէջ եղան բաժակաճառեր, խմբերգներ եւ ընթերցումներ` Սասունցի Դաւիթէն: Խօսք առին յատկապէս իր նախկին աշակերտներէն Յ. Գեղարդ եւ մեթր Վարգէս Շամլեան (պետական երեսփոխան), իր գործակիցներէն տոքթ. Ե. Գոնիալեան եւ Ս. Վրացեան: Բոլոր խօսողները շեշտեցին Սասունիին բերած տաք շունչը` որպէս ուսուցիչ, որպէս գրագէտ եւ հանրապետութեան գործիչ, շունչ մը, որ ազնիւ էր, ազնուացնող գաղափարական եւ թռիչք տուող, որ հրայրք տուաւ սիրտերու, խանդավառեց հարիւրաւոր աշակերտներու եւ հազարաւոր ունկնդիրներու սիրտերը գրականութեան սիրով, ազատատենչութեան ոգորումներով բոցավառեց զանոնք:

Հուսկ միայն խօսեցաւ Սասունին, յոյս յայտնելով, որ իր եւ իր գործակիցներուն աշխատանքը ի զուր չէ անցած, թէ՛ իրենց ձեռքերուն մէջ դարբնուած սերունդը տէր պիտի կանգնի իր պարտականութեանց` հասնելով հայրերու երազին, հայութեան մեկտեղման` ազատ եւ ամբողջական հայրենիքի մը մէջ:

Հաւաքոյթը փակուեցաւ ժամը 19:00-ին, «Յառաջ Նահատակ»ով:

Share this Article
CATEGORIES