ՎԿԱՅՈՒԹԻՒՆՆԵՐ` ՀԱՄԱԶԳԱՅԻՆԻ «ՎԱՀԷ ՍԷԹԵԱՆ» ՀՐԱՏԱՐԱԿՉԱՏԱՆ ՄԱՍԻՆ

Հա­մազ­գա­յին կրթա­կան եւ մշա­կու­թա­յին միու­թեան հրա­տա­րակ­չա­տան 80-ամ­եա­կը ու­շագ­րաւ առիթ մըն է, որ մեր ու­շադ­րու­թեան կը բե­րէ ութ­սուն տա­րի­նե­րու հա­յա­պահ­պան­ման, հայ­կա­կան ինք­նու­րոյն մշա­կոյ­թի ո’չ միայն պահ­պան­ման, այլ սե­րուն­դէ սե­րունդ փո­խանց­ման առա­քե­լու­թիւնը, աշ­խա­տան­քը: Սա պարզ տպա­րան մը չէ: Հրա­տա­րակ­չա­տուն մըն է, ազ­գա­յին նպա­տակ­նե­րով գոր­ծող հրա­տա­րակ­չա­տուն մը, որուն հիմ­նա­կան գոր­ծու­նէ­ու­թիւնը կա­րե­լի է հասկ­նալ, երբ նկա­տի ու­նե­նանք, որ ան մէկ մի­ա­ւորն է Հա­մազ­գա­յի­նի հայ կրթա­կան եւ մշա­կու­թա­յին միու­թեան:

Հրա­տա­րակ­չա­տու­նը լա­ւա­գոյն մի­ջոց­նե­րէն մէկն է, որ­պէս­զի այդ մշա­կու­թա­յին ար­ժէք­նե­րը, գի­րի, գրա­կա­նու­թեան գիր­քի ճամ­բով նախ պահ­պան­ուին ու ապա փո­խանց­ուին:

Ան­շուշտ մեր մաղ­թանքն է, որ հրա­տա­րակ­չա­տու­նը մնայ կա­րե­ւոր մէկ կա­ռոյ­ցը Հա­մազ­գա­յին կրթա­կան եւ մշա­կու­թա­յին միու­թեան, որ­պէս­զի  այս մշա­կու­թա­յին միու­թիւնը կա­րե­նայ իր նպա­տակ­նե­րը իրա­գոր­ծել:

ԳԵ­ՂԱՄ ԱՐՔ. ԽԱ­ՉԵՐ­ԵԱՆ
Լի­բա­նա­նի հա­յոց թե­մի առաջ­նորդ

 

Ես ու­րախ եմ, որ Հա­մազ­գա­յի­նը կը հե­տաքրքըր­ւի եւ կ՛ու­զէ նպաս­տել հայ մշա­կոյ­թին: Եւ դե­րա­կա­տա­րու­թիւնը մեծ է մեր մշա­կոյ­թի բո­լոր սե­ռե­րուն, ըլ­լայ այդ պատ­մա­կան, յե­ղա­փո­խա­կան գոր­ծու­­նէու­թիւն, որով­հե­տեւ մեր պատ­մու­թիւնը ազ­գին հա­րուստ է անց­եա­լով, հա­րուստ է ներ­կա­յով եւ հա­րուստ պի­տի մնայ նա­եւ ապա­գա­յով:

ՎԱՐ­ԴԱՆ ԵՊՍ. ԱՇ­ԳԱՐ­ԵԱՆ
Պատր­ի­ար­քա­կան փո­խա­նորդ հայ կա­թո­ղի­կէ հա­յոց

Մեծ ու­րա­խու­թեամբ կը շնոր­հա­ւո­րենք Հա­մազ­գա­յի­նը եւ յատ­կա­պէս այս պա­րա­գա­յին եւ այս օրը, անոր «Վա­հէ Սէ­թեան» հրա­տա­րակ­չա­տան 80-ամ­եա­կը: Ու­րա­խու­թիւն է, որով­հե­տեւ եր­կար տա­րի­ներ շա­րու­նակ, երբ մենք կը տես­նենք յա­րա­տեւ, պտղա­բեր, բե­ղուն աշ­խա­տանք, ամէն իմաս­տով, կրթա­կան, մշա­կու­թա­յին, լեզ­ուա­կան, գրա­կան ծի­րե­րուն մէջ, երբ կը տես­նենք անոր ար­դիւնք­նե­րը, յատ­կա­պէս երբ կը տես­նենք սե­րունդ­նե­րը, որոնք պատ­րաստ­ուե­ցան գի­րով, գրա­կա­նու­թեամբ, բայց մա­նա­ւանդ անոնց ընդ­մէ­ջէն հա­յու հոգի­ո­վ, մենք կ՛ու­րա­խա­նանք եւ այ­սօր կը շնոր­հա­ւո­րենք Հա­մազ­գա­յի­նը: Հա­յա­կեր­տու­մը կը կա­տար­ուի գի­րով, խօս­քով, պատ­կե­րով, գրա­կա­նու­թեամբ, պատ­մու­թեամբ, եւ հրա­տա­րակ­չա­տու­նը այդ է, որ կա­տա­րած է: «Վա­հէ Սէ­թեան» հրա­տա­րակ­չա­տու­նը անց­եալ 80-էն ան­դին, ապա­գա­յին ու­նի մեծ աս­պա­րէզ, եւ ես կը մաղ­թեմ, որ Հա­մազ­գա­յի­նի աշ­խա­տան­քը զար­գա­նայ: Շատ բան կ՛ակն­կալ­ուի ան­կէ, հրա­տա­րակ­չա­տու­նը անոր մէկ խօս­նակն է, մի­ջոցն է կա­րե­ւոր, որով պի­տի հաս­նի նոր սե­րունդ­նե­րուն: Որ­պէս Հայ աւե­տա­րա­նա­կան եկե­ղե­ցի եւ Հայ­կազ­եան հա­մալ­սա­րան` ու­րա­խու­թեամբ գոր­ծակ­ցած ենք անց­եալ տա­րի­նե­րու ըն­թաց­քին եւ օգտ­ուած ենք Հա­մազ­գա­յի­նի աշ­խա­տան­քէն եւ հրա­տա­րակ­չա­կան գոր­ծու­նէ­ու­թե­նէն:

Ես կը մաղ­թեմ, որ այս աշ­խա­տան­քը մի­աս­նա­բար պտղա­բեր ըլ­լայ, Աստ­ուած օրհ­նէ ձեզ բո­լորդ, բո­լոր աշ­խա­տա­կից­նե­րը իրենց լա­ւա­գոյ­նը կա­տա­րեն, որ­պէս­զի շա­րու­նակ­ուի  հայ մար­դը պատ­րաստ­ուիլ այս­պի­սի կա­րե­ւոր պէյ­րու­թեան կեդ­րո­նի մը մէջ:

ՎԵՐ. ԴՈԿՏ. ՓՈԼ ՀԱՅ­ՏՈՍ­ԹԵԱՆ
Մեր­ձա­ւոր Արե­ւել­քի հայ աւե­տա­րա­նա­կան
եկե­ղե­ցի­նե­րու միու­թեան ատե­նա­պետ

եւ Հայ­կազ­եան հա­մալ­սա­րա­նի նա­խա­գահ

 

1931 թուա­կա­նին, Ն. Աղ­բալ­եա­նի օգ­տա­գոր­ծած այդ անիւա­ւոր մա­մու­լէն մին­չեւ այ­սօր, այ­սինքն` 80 տա­րի­նե­րու ըն­թաց­քին, Հա­մազ­գա­յի­նի տպա­րա­նը հետզ­հե­տէ բար­գա­ւա­ճած, սար­քա­ւոր­ւած, օժտ­ուած, դար­ձած է արդ­ի­ա­կան տպա­րան մը, որուն մի­ջո­ցով կա­րե­լի եղած է ոչ միայն դա­սա­գիր­քեր, գրա­կան, մշա­կու­թա­յին այ­լե­ւայլ մար­զի գոր­ծեր հրա­տա­րա­կել, այլ պէտք է ըսել նա­եւ, որ հրա­տա­րակ­չա­կա­նի մէկ կա­րե­ւոր բա­ժի­նը կը կազ­մեն այն գոր­ծե­րը, որոնք նուիր­ուած են մեր ազա­տագ­րա­կան պայ­քա­րին, ինչ­պէս նա­եւ` պար­բե­րա­կան մա­մու­լին, որոնց մէջ կա­րե­ւոր տեղ մը կը գրա­ւէ  ան­շուշտ «Ազ­դակ» շա­բա­թօր­եակ – «Դրօ­շակ»ի հրա­տա­րա­կու­թիւնը:

ԵՐ­ՈՒԱՆԴ ՓԱՄ­ՊՈՒՔ­ԵԱՆ
ՀՅԴ Արխիւի հրա­տա­րակ­չա­կա­նի
պա­տաս­խա­նա­տու

 

Սերտ կեր­պով կապ­ուած եմ Հա­մազ­գա­յի­նի հրա­տա­րակ­չա­կան մարմ­նին եւ տպա­րա­նին հետ: «Բա­գին»ին հետ, պէտք է ըսել, որ նա­եւ գիր­քեր հրա­տա­րա­կած եմ ես, եւ թիւով քիչ չեն անոնք, 40-էն աւե­լի հա­տոր­ներ:

Այդ գիր­քե­րուն կա­պակ­ցու­թեամբ իմ կապս եղած է բա­րե­կա­մա­կան, եղ­բայ­րա­կան, եւ կար­ծեմ ար­դիւն­քը գո­հա­ցու­ցիչ եղած է. ու­րա­խու­թիւն պատ­ճա­ռած է բո­լո­րին, որով­հե­տեւ այդ գիր­քե­րը, զորս հրա­տա­րա­կած ենք, խմբագ­րած ենք, են­թարկ­ուած են բազ­մա­թիւ ման­րակր­կիտ սրբագ­րու­թիւն­նե­րու եւ բնա­կա­նա­բար շատ ժա­մա­նակ խլած է, եւ հրա­տա­րակ­չա­կա­նը մեծ համ­բե­րու­թեամբ հե­տե­ւած է մեր բծախն­դիր աշ­խա­տանք­նե­րուն:

ՊՕ­ՂՈՍ ՍՆԱՊ­ԵԱՆ
«Բա­գին» գրա­կան հան­դէ­սի նախ­կին
խմբագ­րա­պետ

Ան­ցած տաս­նամ­եակ­նե­րի ըն­թաց­քում Հա­մազ­գա­յի­նը իս­կա­պէս կա­տա­րեց հրա­շա­լի առա­քե­լու­թիւն եւ շա­րու­նա­կում է նո­րա­նոր դրուագ­նե­րով հարս­տաց­նել այդ առա­քե­լու­թիւնը: Ամէն ջանք գոր­ծադ­րեց, որ­պէս­զի յատ­կա­պէս սփիւռ­քի նոր սե­րուն­դը շա­րու­նա­կէ զգալ իր հա­յե­ցիու­թիւնը, այ­սինքն իր ներդ­րու­մը ու­նե­ցաւ սփիւռ­քա­հայ սե­րունդ­նե­րի հա­յե­ցի դաստ­ի­ա­րա­կու­թեան ու կրթու­թեան գոր­ծում, եւ ամ­րապն­դեց հա­յի ինք­նու­թեան էդ կա­րե­ւոր գի­տակ­ցու­մը սփիւռ­քի հա­սա­րա­կու­թեան մէջ: Այ­սօր, ան­շուշտ, բազ­մա­թիւ ու բազ­մա­զան մար­տահ­րա­ւէր­ներ են մեր սփիւռ­քա­հայ կա­ռոյց­նե­րի դէմ յան­դի­ման եւ պի­տի ասել, որ է՛լ աւե­լի ջանք ու ներդ­րում է պա­հանջ­ւում մեզ­նից` ե՛ւ սփիւռ­քում, ե՛ւ մայր հայ­րե­նի­քում, որ­պէս­զի կա­րո­ղա­նանք մաս­նա­ւո­րա­պէս արեւմ­տա­հա­յե­րէ­նի այ­սօր­ուայ օր­հա­սի դէմն առ­նել, ու­ծաց­ման մար­տահ­րա­ւէր­նե­րը կա­րո­ղա­նանք դի­մագ­րա­ւել: Կա­րո­ղա­նանք հայ երե­խա­յին ու­ղոր­դել դէ­պի հայ օճախ, էս պատ­մու­թիւնը տաս­նամ­եակ­նե­րի եւս մի լու­սա­ւոր էջով հարս­տաց­նում է Պէյ­րու­թի «Վա­հէ Սէ­թեան» հրա­տա­րակ­չա­տու­նը: Մի գրահ­րա­տա­րակ­չա­կան կա­ռոյց, որը տա­րի­նե­րի ըն­թաց­քում մեր հա­յոց գրա­դա­րա­նը հարս­տաց­րել է հա­զա­րա­ւոր հա­տոր­նե­րով եւ այդ հա­տոր­նե­րին հա­ղոր­դակց­ուե­լու առի­թը եւ ու­րա­խու­թիւնը մենք ու­նենք ոչ միայն սփիւռ­քի մի­ջո­ցա­ռում­նե­րի եւ տար­բեր ցու­ցադ­րու­թիւն­նե­րի ժա­մա­նակ, այլ նա­եւ բա­րե­բախ­տա­բար մենք կա­րո­ղա­նում ենք «Վա­հէ Սէ­թեան»ի տպագ­րած գրքե­րին ծա­նօ­թա­նալ նա­եւ Մայր Հա­յաս­տա­նում:

Ես ուղ­ղա­կի ու­զում եմ, իբ­րեւ մտա­ւո­րա­կան, իբ­րեւ հայ գրող, իմ խո­րին երախ­տա­գի­տու­թիւնը յայտ­նել հրա­տա­րակ­չա­տան աշ­խա­տա­կազ­մին եւ մաղ­թել, որ­պէս­զի հրա­տա­րակ­չու­թեան կնի­քով գրքե­րը էս ամ­բողջ վիթ­խա­րի գրահ­րա­տա­րակ­չա­տան դաշ­տում միշտ լի­նեն փնտռե­լի, եւ հրա­տա­րակ­չու­թիւնը միշտ լի­նի կա­նաչ ճա­նա­պար­հի վրայ կանգ­նած:

ԼԵ­ՒՈՆ ԱՆԱՆ­ԵԱՆ
Հա­յաս­տա­նի գրող­նե­րու միու­թեան նա­խա­գահ

Հա­մազ­գա­յի­նի հրա­տա­րակ­չա­կա­նի ստեղ­ծու­մը առնչ­ուած է ուղ­ղա­կի ճե­մա­րա­նին եւ անոր գլխա­ւոր նպա­տա­կը սկզբնա­կան օրե­րուն առնը­ուազն Լ. Շան­թի կող­մէ եւ նա­եւ ու­րիշ ու­սու­ցիչ­նե­րու կող­մէ պատ­րաստ­ուած դա­սագր­քե­րու հրա­տա­րա­կու­թիւնն էր: Յե­տոյ դպրո­ցը կը մեծ­նար եւ փոքր դա­սա­րան­ներ կ՛ու­նե­նար, բայց բո­լոր դա­սա­րան­նե­րուն հա­մար հա­յե­րէ­նի, հա­յոց պատ­մու­թեան, նոյ­նիսկ հա­յե­րէ­նով դա­սա­ւան­դող այլ նիւ­թե­րու` գի­տու­թեան, թուա­բա­նու­թեան դա­սա­գիր­քեր գո­յու­թիւն չու­նէ­ին: Այդ դա­սա­գիր­քե­րը պէտք էր ստեղծ­ուէ­ին, պէտք էր հրա­տա­րակ­ուէ­ին: Ու­րեմն հրա­տա­րակ­չա­կա­նը  ստեղծ­ուե­ցաւ այդ նպա­տա­կով: Հե­տա­գա­յին, բնա­կա­նա­բար, այդ հրա­տա­րակ­չա­կա­նը իր աշ­խա­տանք­նե­րը ծա­ւա­լեց եւ հրա­տա­րա­կեց նա­եւ գե­ղար­ուես­տա­կան գոր­ծեր, պատ­մա­գի­տա­կան գոր­ծեր, զա­նա­զան ու­սում­նա­սի­րու­թիւն­ներ եւ դար­ձաւ քիչ-քիչ այն հրա­տա­րակ­չա­կան հսկայ կազ­մա­կեր­պու­թիւնը, որ այ­սօր­ուան Հա­մազ­գա­յի­նի հրա­տա­րակ­չա­տուն է:

ՏԻԳ­ՐԱՆ ՃԻՆ­ՊԱՇ­ԵԱՆ
Հա­մազ­գա­յի­նի Մ. եւ Հ. Արս­լան­եան
ճե­մա­րա­նի տնօ­րէն

 

Լի­բա­նա­նում բաց­ուած Հա­մազ­գա­յի­նի հրա­տա­րակ­չա­տու­նը հսկա­յա­կան, վիթ­խա­րի գոր­ծեր է արել թէ՛ որ­պէս դա­սագր­քե­րի տպագ­րու­թեան տպա­րան, հրա­տա­րակ­չու­թիւն, թէ՛ գե­ղար­ուես­տա­կան գրքե­րի, թէ՛ յե­ղա­փո­խա­կան գրքե­րի: Մին­չեւ հի­մա էլ այդ հրա­տա­րակ­չու­թիւնը, թէ­եւ այլ հրա­տա­րակ­չու­թիւն­ներ կան աշ­խար­հի տար­բեր տե­ղե­րում ցրուած, եւ Հա­յաս­տա­նում նոյն­պէս, բայց նա իր ու­րոյն տե­ղը ու­նի, Հա­մազ­գա­յի­նի հրա­տա­րակ­չու­թիւնը:

ՌՈՒ­ԲԷՆ ՅՈՎ­ՍԷՓ­ԵԱՆ
ՀՅԴ պաշ­տօ­նա­թերթ «Դրօ­շակ»ի եւ
«Նորք» գրա­կան հան­դէ­սի խմբա­գիր

 

Բուռն գոր­ծու­նէ­ու­թիւն կրթա­կան մշա­կու­թա­յին միու­թեան, յատ­կա­պէս նկա­տե­լի դար­ձաւ Բ. Հա­մաշ­խար­հա­յին պա­տե­րազ­մից յե­տոյ: Երբ որ լեզ­ւի, գրա­կա­նու­թեան, գի­տու­թեան, մշա­կոյ­թի, ար­ուես­տի բնա­գա­ւա­ռում տե­ղի ու­նե­ցաւ որո­շա­կի մաս­նա­գի­տա­ցում եւ սփիւռք­եան կա­ռոյց­նե­րով Հա­մազ­գա­յի­նը շատ կա­րե­ւոր ծան­րակ­շիռ դեր կա­տա­րեց:

«Վա­հէ Սէ­թեան» յայտ­նի Հա­մազ­գա­յի­նի տպա­րա­նը, որ մին­չեւ հի­մա հրա­շա­լի գոր­ծու­նէ­ու­թիւն է ծա­ւա­լում մեր իրա­կա­նու­թեան մէջ, բազ­մա­թիւ աշ­խա­տու­թիւն­ներ սկսեց տպագ­րել, եւ այդ տպագ­րա­կան գոր­ծը դրուեց Հայ յե­ղա­փո­խա­կան դաշ­նակ­ցու­թեան հսկո­ղու­թեան ներ­քոյ, հէնց Հա­մազ­գա­յի­նի այս տպա­րա­նի մի­ջո­ցով:

ԴՈԿՏ. ԱՇՈՏ ՄԵԼ­ՔՈՆ­ԵԱՆ
Հա­յաս­տա­նի Ազ­գա­յին ակա­դեմ­իա­յի
պատ­մու­թեան հիմ­նար­կի տնօ­րէն

 

Հա­մազ­գա­յի­նի «Վա­հէ Սէ­թեան» տպա­րա­նի գոր­ծու­նէ­ու­թիւնը կը տա­րած­ուի նա­եւ հայ­րե­նի­քէն ներս, յատ­կա­պէս խորհր­դա­յին շրջա­նին, երբ հայ մտա­ւո­րա­կա­նու­թիւնը կա­րի­քը ու­նէր Ազ­գա­յին յե­ղա­փո­խա­կան գրա­կա­նու­թեան: Անոր շար­քէն ներս կը մտնէ­ին նա­եւ «Ազ­դակ» շա­բա­թօր­եա­կ – «Դրօ­շակ»ը քիչ տա­րո­ղու­թեամբ, աւե­լի լայն տա­րո­ղու­թեամբ «Բա­գին» ամ­սա­թեր­թը:

Որ­պէս­զի գիտ­նանք, թէ ինչ­քան իր ազ­դե­ցու­թիւնը գոր­ծած է այդ գիր­քե­րը հայ­րե­նի մտա­ւո­րա­կա­նու­թեան եւ առ­հա­սա­րակ ազ­գա­յին թե­ւի մշա­կու­թա­յին զար­գաց­ման գետ­նի վրայ, տանք քա­նի մը օրի­նակ­ներ:

Օրի­նակ` «Խո­թե­թան» վէ­պը գրուած էր «Ռու­բէ­նի յու­շեր»ու հի­ման վրայ: «Ձո­րի Մի­րօ» ֆիլ­մը նկա­րա­հան­ուե­ցաւ միայն այն ատեն, երբ գլխա­ւոր դե­րա­սան Սօս Սարգս­եանն ու բե­մադ­րի­չը Ժի­րիկ Աւե­տիս­եա­նը ամ­բող­ջու­թեամբ կար­դա­ցին, թէ՛ «Ռու­բէ­նի յու­շեր»ը եւ թէ՛ Հա­յաս­տա­նի Հան­րա­պե­տու­թեան «Հան­րա­պե­տու­թիւն» հսկայ հա­տո­րը:

Իսկ եթէ այ­սօր մեր մտա­ւո­րա­կա­նու­թիւնը, նոյ­նիսկ երի­տա­սար­դու­թիւնը մեծ հա­մակ­րանք ու­նի մեր կարգ մը հե­րոս­նե­րու հան­դէպ, ինչ­պէս` Արամ Մա­նուկ­եա­նի, Գէ­որգ Չա­ւու­շի եւ յատ­կա­պէս Նժդե­հի ատոր մէջ մեծ դեր ու­նի այն հան­գա­ման­քը, որ այս հե­րոս­նե­րուն նուիր­ուած գիր­քե­րը, այն ատեն տա­րած­ուած էին հայ մտա­ւո­րա­կա­նու­թեան մէջ եւ կը կար­դա­յին:

ԴՈԿՏ. ՄՈՎ­ՍԷՍ ՀԵՐ­ԿԵԼ­ԵԱՆ
Ար­ուես­տա­բան

 

Այս առ­թիւ կ՛ու­զէի ըսել, որ 80-ամ­եա­կի առի­թը մե­զի հա­մար տօ­նե­լու առիթ մըն է: Բայց մի­եւ­նոյն ժա­մա­նակ, խորհր­դա­ծե­լու ալ առիթ է:

Հա­մազ­գա­յի­նի հիմ­նա­դիր­նե­րը, որոնց­մէ շա­տե­րը մօ­տէն ճանչ­նա­լու առիթ ու­նե­ցած եմ ման­կու­թե­նէս սկսեալ մին­չեւ Ճե­մա­րան աւար­տելս, ամէ­նէն առաջ տես­լա­կան ու­նե­ցող մար­դիկ էին:

1943-էն սկսեալ, երբ տա­կա­ւին մա­նուկ էի եւ մտայ Ճե­մա­րան, այդ շրջա­նին էր, որ Նի­կոլ Աղ­բալ­եա­նը տպագ­րա­կան մե­քե­նայ մը առած էր, եւ ատի­կա հրա­տա­րակ­չա­կա­նի վե­րա­ծեց, որ եղաւ «Լոյս» հրա­տա­րակ­չա­կա­նը Հա­մազ­գա­յի­նի: Անոր յա­ջոր­դեց Գաս­պար Իփէկ­եա­նը իբր տնօ­րէ­նը հրա­տա­րակ­չա­կա­նին եւ հետզ­հե­տէ այդ մէկ գոր­ծի­քը դար­ձաւ բազ­մա­թիւ գոր­ծիք­ներ, եւ որով­հե­տեւ հիմ­նա­դիր­նե­րը այդ տես­լա­կա­նը ու­նէ­ին, եւ զո­հո­ղու­թեան ոգին ալ ու­նէ­ին, հետզ­հե­տէ այդ մե­քե­նա­նե­րը բազ­մա­ցան, եւ Հա­մազ­գա­յի­նի հրա­տա­րակ­չա­կա­նը դար­ձաւ այ­սօր­ուան ծա­նօթ հրա­տա­րակ­չա­կա­նը իր բո­լոր հրա­տա­րա­կու­թիւն­նե­րով, բարձր մա­կար­դա­կի եւ կա­րե­ւոր հրա­տա­րա­կու­թիւն­նե­րով:

ՏՈՔԹ. ՎԱԶ­ԳԷՆ ՏԷՐ ԳԱ­ԼՈՒՍՏ­ԵԱՆ
Հա­մազ­գա­յի­նի Կեդ­րո­նա­կան վար­չու­թեան
նախ­կին ատե­նա­պետ

ՈՒ­ՂԵՐՁ

Հա­յաս­տա­նի Սփիւռ­քի նա­խա­րա­րու­թեան եւ ան­ձամբ իմ անու­նից սի­րով ու ջեր­մու­թեամբ շնոր­հա­ւո­րում եմ Հա­մազ­գա­յին հայ կրթա­կան եւ մշա­կու­թա­յին միու­թեան «Վա­հէ Սէ­թեան» հրա­տա­րակ­չա­տան հիմ­նադր­ման 80-ամ­եա­կի առի­թով:

Հիմ­նադր­ման օր­ուա­նից Հա­մազ­գա­յի­նը` իր բո­լոր մաս­նա­ճիւ­ղե­րով եւ կա­ռոյց­նե­րով, յի­րա­ւի մեծ նուիր­ուա­ծու­թեամբ, անս­պառ եռան­դով ու հե­տե­ւո­ղա­կա­նօ­րէն իրա­կա­նաց­րել եւ իրա­կա­նաց­նում է իր առ­ջեւ դրուած դժուա­րին, բայց վեհ ու այդ­քա՛ն անհ­րա­ժեշտ առա­քե­լու­թիւնը` հայ ազ­գա­յին ինք­նու­թեան պահ­պա­նու­մը, մշա­կու­թա­յին եւ հո­գե­ւոր ար­ժէք­նե­րի սերն­դէ-սե­րունդ փո­խան­ցու­մը, հայ մար­դու ազ­գա­յին նկա­րագ­րի կեր­տու­մը, հա­յու­թեան հա­մախմ­բու­մը, որը բո­լոր ժա­մա­նակ­նե­րում սփիւռ­քում եղել եւ մնում է հա­յոց պե­տու­թեան եւ սփիւռ­քի առաջ­նա­հեր­թու­թիւնը:

Իր հրա­տա­րակ­չա­կան գոր­ծու­նէ­ու­թեամբ հրա­տա­րակ­չա­տու­նը մե­ծա­պէս նպաս­տում է մեր մա­տաղ սերն­դի հա­յե­ցի կրթու­թեանն ու դաստ­ի­ա­րա­կու­թեա­նը, մեր Ոս­կե­ղե­նիկ մայ­րենիի պահ­պան­մանն ու տա­րած­մա­նը:

Եկէք փա­ռա­ւո­րենք ու սե­րունդ­նե­րի երախ­տի­քը հնչեց­նենք ազ­գի նուիր­եալ­ներ, ազ­գա­յին գոր­ծիչ­ներ Նի­կոլ Աղ­բալ­եա­նին, Գաս­պար Իփէկ­եա­նին, Վա­հէ Սէ­թեա­նին, որոնց անու­րա­նա­լի վաս­տա­կը կայ հրա­տա­րակ­չա­տան լի­նե­լիու­թեան եւ զար­գաց­ման գոր­ծում:

Հայ ժո­ղովր­դի այս զա­ւակ­նե­րը մշտա­պէս ապ­րել են ազ­գի հոգ­սե­րով, փոր­ձել լու­ծում­ներ տալ նրա առ­ջեւ ծա­ռա­ցած խնդիր­նե­րին: Եւ ար­ժա­նի հա­յոր­դի­նե­րի գոր­ծը ութ տաս­նամ­եա­կի ըն­թաց­քում պա­տուով ու անձն­ուի­րու­թեամբ շա­րու­նա­կել եւ շա­րու­նա­կում են նրանց յետ­նորդ­նե­րը` «Վա­հէ Սէ­թեան» հրա­տա­րակ­չա­տան հրա­շա­լի անձ­նա­կազմն ու նրանց աջա­կից­նե­րը, որոնց փո­խան­ցում եմ իմ խո­րին շնոր­հա­կա­լու­թիւնը:

Եւս մէկ ան­գամ շնոր­հա­ւո­րում եմ Հա­մազ­գա­յին հայ կրթա­կան եւ մշա­կու­թա­յին միու­թեանն ու «Վա­հէ Սէ­թեան» հրա­տա­րակ­չա­տան տնօ­րի­նու­թեանն ու անձ­նա­կազ­մին` ի դէմս տնօ­րէն Յա­կոբ Հա­ւա­թեա­նի, հիմ­նադր­ման 80-ամ­եա­կի կա­պակ­ցու­թեամբ, մաղ­թում եմ նո­րա­նոր հրա­տա­րա­կու­թիւն­ներ, ան­խա­փան աշ­խա­տանք` ի փառս հայ գրի եւ ի զօ­րա­ցում ողջ հայ ազ­գի ու Հա­յաս­տա­նի:

Ուժ ու եռանդ եմ ցան­կա­նում Ձեր հա­յա­պահ­պա­նու­թեան նուի­րա­կան գոր­ծում եւ շնոր­հա­ւո­րում եմ բո­լո­րիս Հա­յաս­տա­նի Հան­րա­պե­տու­թեան ան­կա­խու­թեան 20-ամ­եա­կի առի­թով ու մաղ­թում մի­աս­նա­կան կամք ու ոգի` յա­նուն մեր երի­տա­սարդ պե­տու­թեան ու ան­կոտ­րում ազ­գի զօ­րաց­ման:

Յար­գան­քով`
ՀՐԱ­ՆՈՒՇ ՅԱ­ԿՈԲ­ԵԱՆ
Հա­յաս­տա­նի Սփիւռ­քի նա­խա­րար

ՈՒ­ՂԵՐՁ

Ու­րա­խու­թեամբ տե­ղե­կա­ցանք, որ լրա­նում է Հա­մազ­գա­յի­նի կրթա­կան-մշա­կու­թա­յին միու­թեան հրա­տա­րակ­չա­տան հիմ­նադր­ման 80-ամ­եա­կը:

Իր հիմ­նադր­ման օր­ուա­նից ի վեր Հա­մազ­գա­յի­նի ամ­բողջ գոր­ծու­նէ­ու­թիւնը նպա­տա­կաուղղ­ւած է եղել հայ ժո­ղովր­դի կրթա­կան եւ մշա­կու­թա­յին մա­կար­դա­կի բարձ­րաց­մա­նը` այն հա­մո­զու­մով, որ յատ­կա­պէս հա­յոց լե­զուն, հա­յե­ցի կրթու­թիւնն ու մշա­կոյթն են ի զօ­րու բարձ­րացը­նել Ցե­ղաս­պա­նու­թիւն ապ­րած ժո­ղովր­դի ոգին եւ կեն­սա­կա­նու­թիւնը:

Հա­մազ­գա­յի­նի ակունք­նե­րում կանգ­նած մեր բա­ցա­ռիկ մտա­ւո­րա­կան Նի­կոլ Աղ­բալ­եա­նի շնոր­հիւ հէնց այս վեհ գա­ղա­փար­նե­րի իրա­կա­նաց­ման նպա­տա­կով 1931 թուա­կա­նին ստեղ­ծուեց նա­եւ Հա­մազ­գա­յի­նի հրա­տա­րակ­չա­տու­նը, որը կրում էր «Յոյս» խորհր­դան­շա­կան անու­նը: Հե­տա­գա­յում վե­րան­ուան­ուե­լով Հա­մազ­գա­յի­նի Կեդ­րո­նա­կան վար­չու­թեան ատե­նա­պետ եւ ապա` ցմահ նա­խա­գահ Վա­հէ Սէ­թեա­նի անու­նով` հրա­տա­րակ­չա­տու­նը շա­րու­նա­կեց պահ­պա­նել ու զար­գաց­նել այն նպա­տակ­նե­րը, որոնց հա­մար կեան­քի էր կոչ­ուել:

Բնա­կան է, որ հայ­րե­նի­քից հե­ռու` սփիւռ­քի ոչ հեշտ պայ­ման­նե­րում, Հա­մազ­գա­յի­նի հրա­տա­րակ­չա­տան աշ­խա­տանք­նե­րի շա­րու­նա­կա­կա­նու­թեան պահ­պա­նումն ու զար­գա­ցու­մը նուի­րու­մի եւ իրա­կան հայ­րե­նա­սի­րու­թեան հրա­շա­լի օրի­նակ է եղել հա­մայն հա­յու­թեան հա­մար:

Այն ամէ­նը, ինչ ան­ցած 80 տա­րի­նե­րի ըն­թաց­քում կա­րո­ղա­ցել է իրա­կա­նաց­նել Հա­մազ­գա­յի­նի հրա­տա­րակ­չա­տու­նը` ծա­ռա­յե­լէ հայ գի­րը, գիր­քը, լե­զուն, մշա­կոյ­թը, հայ լի­նե­լու հպար­տու­թիւնը սե­րունդ­նե­րի գի­տակ­ցու­թեան եւ կեն­սա­կեր­պի մէջ ամ­րապն­դե­լու շնոր­հա­կալ գոր­ծին:

Սի­րով եւ գնա­հա­տան­քով շնոր­հա­ւո­րում ենք Հա­մազ­գա­յի­նի «Վա­հէ Սէ­թեան» հրա­տա­րակ­չա­տան 80-ամ­եայ յո­բել­եա­նը` մաղ­թե­լով եր­կար եւ ար­գա­սա­բեր ճա­նա­պարհ` ի փառս հայ գրքի եւ մշա­կոյ­թի:

 ՅԱՍ­ՄԻԿ ՊՕ­ՂՈՍ­ԵԱՆ
Հա­յաս­տա­նի մշա­կոյ­թի նա­խա­րար

 

Share this Article
CATEGORIES