ԱՆՆՄԱՆ ՊՐՆ. ՅԱԿՈԲԸ

Ո՞վ չէր ճանչնար Յակոբ Պալապանեանը. հաւատացեալ, հայրենասէր, ճշմարտախօս, համբերատար, ծառայասէր եւ աննման էր ան` իր ամբողջ էութեամբ: Կը վստահէիր հետը խօսիլ այնպէս, ինչպէս քու անձիդ հետ: Քաղցրութեամբ կը բարեւէր խեղճերուն ու տկարներուը, նոյնիսկ անհամբեր եւ անհանդարտ մարդիկ կը խոնարհէին զինք տեսնելով: Կարծես պրն. Յակոբը իր նկարագիրով դեղ մըն էր ամէն անձի համար: Երբեք իր բարկութիւնը չեմ տեսած, հանդարտաբարոյ նկարագիրով կը մօտենար ամէն տեսակ հարցերու եւ  դժուարութիւններու: Իմաստուն էր, գիտէր, որ երիտասարդները երբեմն անփորձ կ՛ըլլան, իսկ ոմանք հարցերուն կը մօտենան նեղ դիտանկիւնէ: Այս գիտակցութեամբ կը մօտենար բոլորին, չէր նեղացներ մէկը, այլ երբեմն նոյնիսկ կը նախատեսէր տեղի ունենալիք հարցերը եւ կը փորձէր անոնց առաջքը առնել: Իսկական եղբայրասիրութիւն ունէր իր սրտին մէջ` ըլլայ մանուկին, պատանիին, երիտասարդին կամ ծերունիին հանդէպ: Ներողամիտ էր եւ բարեացակամ, բոլորին նեղ օրուան բարեկամն էր: Կը յարգէր խօսակիցին  կարծիքը, համբերութեամբ կ՛ունկնդրէր անոր ըսածները: Ամէն բանին չափաւորը կը սիրէր, կ՛ատէր ծայրայեղութիւնն ու կողմնակալութիւնը: Կեանքին արժէքը գիտէր եւ  չէր վատներ զայն զուր գործերով. հակառակ իր յառաջացած տարիքին, տակաւին կ՛ուզէր լսել, ընդունիլ եւ սորվիլ: Դժբախտաբար մահը ո՛չ տարիք եւ ո՛չ ալ նկարագիր նկատի կ՛ունենայ, բայց պրն. Յակոբը կը հաւատար, որ մարդուս անմահ հոգին արդար վերաբերումի պիտի արժանանայ ուրիշ կեանքի մէջ:

Սիրելի՛ պրն. Յակոբ, քառասուն օրեր առաջ յաւիտենական կերպով հրաժեշտ առիր մեզմէ, բայց քեզ ճանչցող ամէն անձ քու անգին յիշատակդ պիտի պահէ թէ՛ մտքին եւ թէ՛ սրտին մէջ:

ՆՈՐԱՅՐ ԲԱԳԼԱՅԵԱՆ

Share this Article
CATEGORIES