ԿԻՐԱԿՆՕՐԵԱՅ ԽՕՍՔԸ. ՀԱՆԴԻՍԱՎԱՐՈՒՀԻԻՆ ԱՆՍԱ՛ՆՔ…

Սիրելի՛ ընթերցող, Ս. Յակոբ Մծբնացի հայրապետին տօնին առիթով գրած «18 դեկտեմբեր 2011» թուակիր սիւնակս չկրցայ ղրկել «Ազդակ»-ին, քանի որ ելեկտրականութեան հոսանքը կտրուած էր: Երէկ երեկոյեան ժամը 7:00-ին ըլլալու էի Այնճար, բայց չկրցայ մեկնիլ անկանոն երթեւեկին ու տարօրինակ խճումին պատճառով…:

Նախորդ սիւնակներէն մէկուն մէջ հաստատած էի, թէ քրիստոնեաներս հաւատալով Աստուծոյ` մեր առօրեային մէջ ընդունելու ենք աստուածային նախախնամութիւնը, որ իրականացումն է Տիրոջ ծրագրին եւ կը տանի «մեզ որդեգրութեան Անոր մէջ» (Եփս. 1,5):

«Որդեգիրս» առաջնորդեց «Հ. Կ. Մեսրոպեան բարձրագոյն վարժարանի Սուրբ Ծննդեան համերգ»-ին, որ տեղի ունեցաւ չորեքշաբթի, ամսոյս 21-ին, ժամը 7:00-ին, դպրոցաբակին մէջ: Մանուէլ Քէշիշեանի խմբավարութեամբ` կատարողներն էին «Վարժարանի երգչախումբը» եւ «հայրենի երգչուհի` Մարինէ Գրիգորեան»: Մեր սրտերը համակեցին ցնծութեամբ: Կեցցե՛ն:

Անոնցմէ առաջ, սակայն, իմ հոգեմտաւոր ուշադրութիւնս գրաւեց բացման խօսքով ներկաներն ողջունող տիկինը: Անկեղծօրէն ըսելու համար, անակնկալի եկայ…: Այո՛, ուրախացայ, ժպտեցայ, բաւարարուեցայ:

Ներքին ուրախութիւնս, հաճ ժպիտս ու յուզումնախառն գոհունակութիւնս առթող այն իրողութիւնն էր, թէ շատ հազուագիւտ անգամ լսած եմ աշխարհական անձէ մը, ինչ որ երէկ լսեցի հանդիսավարուհիէն Ս. Ծնունդին մասին… Իրաւունք պիտի տաս տրուպիս, երբ կարդաս այս առաջին մէջբերումն անոր ելոյթէն:

«Հաշուած օրեր յետոյ ողջ քրիստոնեայ աշխարհը կը պատրաստուի տօնելու մեր Տիրոջ` Յիսուս Քրիստոսի Ս. Ծննդեան եւ Աստուածայայտնութեան տօնը` աւետելով Աստուծոյ մարդեղութեան եւ Փրկիչին յայտնութեան բարի լուրը»:

Հայ եկեղեցին Ս. Ծնունդը կոչած է` «Խորհուրդ մեծ եւ սքանչելի». այդպէս է իրապէս, որովհետեւ հրաշքով միայն կարելի էր յաւիտենականութիւնը եւ անսահմանը պարուրել նորածին մանկան մը խանձարուրին մէջ` այդ մանուկը դարձնելով մեր Տէրը, որ կրցաւ առնել ծառայի կերպարանք:

Աստուծոյ այս մեծ հրաշքը, միայն գիտենք, պատահած է, «որովհետեւ մեզի համար Տէրը մարմնացաւ»:

Զարմանալով եւ հաւնելով` լռելեայն շնորհաւորեցի ու շնորհակալութիւն յայտնեցի տրուած «քարոզին» համար, որ պարզօրէն ներկայացուց Աստուծոյ մարմնաւորութեան եւ ամենասուրբ Երրորդութեան Երկրորդ Անձին մարդեղութեան անըմբռնելի՜ խորհուրդը:

Զարմանահարումիս մէջ կը յածէի տակաւին, երբ յաջորդ լսածներս զիս մխրճեցին  աւելի զօրաւոր անակնկալի մը գոգը: Շփոթեցայ. խօսողը վարդապե՞տ էր, քահանա՞յ…: Ո՛չ: Հանդիսավարուհին, դեռ աւելի յանձնառու ձայներանգով, ներկաներուս տուաւ իր յստակ խրատականը.

«Յիսուս շուտով պիտի ծնի: Ան իր  գալուստով պիտի վերափոխէ մեր կեանքը: Դիմաւորե՛նք  Յիսուսի ծնունդը երգով ու խինդով: Սակայն յիշե՛նք, որ մեր փառաբանական երգերը եւ գոհաբանական մաղթանքները անիմաստ կ՛ըլլան, եթէ մեր հոգիներուն խորքը չունինք անսասան հաւատք: Ուրեմն, հաշուած ժամանակին մէջ եկէ՛ք, քննե՛նք մեր սրտերը, սրբութեան կարիքը չե՞նք զգար արդեօք: Քննե՛նք մեր գործերը, արդեօք անոնք միշտ ճշմարիտ, բարի կամ բարերա՞ր են…»:

Հանդիսավարուհիին անսա՛նք:

Անոր ձայնակցելով` ես կը հաւատամ, եւ դուն ալ միանալու ես այս հաւատամքիս նկատմամբ Անոր, որ թէպէտ այս շրջանին իբրեւ Մանուկ կը ներկայանայ, բայց եւ այնպէս իբրեւ ամենազօր Արարիչ կը յայտարարէ. «Ամէն բան նոր կ՛ընեմ», որովհետեւ Ես եմ «Ալֆան եւ օմեկան, այբն ու քէն, սկիզբը եւ վերջը» (Յյտ. 21,5-6):

Հանդիսավարուհիին անսա՛նք:

Անոր ձայնակցելով` ընդունի՛նք այս ազատագրող ճշմարտութիւնը եւ թոյլատրե՛նք ներգործումը մեր առօրեային մէջ, երբ հոն կ՛արձագանգէ Աստուածային Մանուկին քաղցրաձայն սէրը. «Ես եկայ, որպէսզի մարդերը կեանք ունենան եւ առատութեամբ ունենան» (Յվհ. 10,10):

ՄԵՍՐՈՊ ՀԱՅՈՒՆԻ

Այնճար, 22 դեկտեմբեր  2011

 

Share this Article
CATEGORIES