50 ՏԱՐԻ ԱՌԱՋ (13 ՅՈՒՆՈՒԱՐ 1962)

ԽՄԲԱԳՐԱԿԱՆ

ՀԱՄԱԶԳԱՅԻՆԻ ԹԱՏԵՐԱՍԷՐՆԵՐՈՒՆ
20-ԱՄԵԱԿԸ

Համազգայինի թատերասէրներու «Գասպար Իփէկեան» թատերախումբը այս տարի կը թեւակոխէ իր գործունէութեան քսաներորդ տարին: Այս հանդիսաւոր առիթով թատերախումբին վարչութիւնը գովելի գաղափարն ունեցած է անգամ մը եւս հասարակութեան ներկայացնելու անմահ թատերագիր Լ. Շանթի «Հին աստուածները», նախ` վստահաբար անոր համար, որ յարգանքի տուրք մը մատուցած կ՛ըլլայ այդպէսով յիշատակին մեծանուն գրագէտի մը, որ քսան տարի առաջ քաջալերողն ու հաւատացողը հանդիսացաւ Թատերասէրներու սկզբնական քայլերուն, երկրորդ` որովհետեւ Լ. Շանթի «Հին աստուածները» այս պարագային լաւագոյն փիէսն է` խումբին քսանամեակը նշելու համար, վերջապէս` այն մտահոգութեամբ, որ, ներկայիս հասակ առած է նոր սերունդ մը, որ բեմի վրայ չէ տեսած հռչակաւոր գրագէտին թատերական արուեստին գլուխ-գործը:

Համազգայինի Թատերասէրները` «Հին Աստուածներ»-ու ներկայացումով պատշաճօրէն նշած կ՛ըլլան իրենց քսանամեակը: Մեզի կը մնայ` իբրեւ մամուլի եւ թատերասէր հասարակութեան, գնահատանքի մեր բաժինը բերել անոնց գործին, որ գովելի նախանձախնդրութեամբ եւ յարատեւութեամբ  կը շարունակուի անձնուէր երիտասարդներու հոյլի մը կողմէ: Խումբ մը` խանդավառ երիտասարդներու, որոնք բոլորուած այս միութեան շուրջ, գիշերը ցերեկին կը խառնեն վառ պահելու համար հայ թատրոնի  սէրը մեր գաղութներուն մէջ:

Մեզի համար քսանամեակը առիթ է, որպէսզի անգամ մը եւս անդրադառնանք անյետաձգելի ձեռնարկի մը, որուն մասին խօսած էինք ասկէ առաջ: Տասնամեակներէ ի վեր ներկայ կ՛ըլլանք իրենց ներկայացումներուն, հոգեկան վայելքի պահեր կ՛ապրինք, կը գնահատենք ու կը ծափահարենք, ու միայն այդքան: Մեր գնահատանքը այդ սահմաններէն անդին չ՛անցնիր: Կը հետաքրքրուի՞նք, թէ ի՛նչ զոհողութիւններով կը տարուի գործը, ի՞նչ են այդ խումբին ակնկալութիւնները մեր գաղութէն: Ի՞նչ կրնանք ընել, որպէսզի կարելիի սահմաններուն մէջ օժանդակենք այս տղոց: Չենք հետաքրքրուած ու այսօր ալ` նոյն անտարբերութիւնը:

Մինչդեռ դոյզն հետաքրքրութիւնն իսկ ցոյց պիտի տար, թէ առաջին առթիւ Համազգայինի Թատերասէրները պէտք ունին սրահի մը, ուր ոչ միայն կարողանան իրենց ներկայացումները սարքել, այլ նաեւ` կատարել իրենց փորձերը:

Տարիներէ ի վեր անհաշուելի գումարներ յումպէտս կը վատնուին` վարձու սրահներու մէջ, աննկարագրելի դժուարութիւններու գնով, ներկայացումներ սարքելու համար: Մինչ հնարաւոր ճիգով մը այս գաղութը, որ բազմաթիւ եկեղեցիներ եւ դպրոցներ շինեց, կրնար ունենալ իր թատերասրահը` իր համրանքին ու որակին համապատասխան շքեղութեամբ եւ սարքաւորումով:

Թէ` ո՞ւր կը կառուցուի այդ սրահը, այդ կարեւոր չէ: Բայց կարեւորն այն է, որ Համազգայինի Թատերասէրները առանձինն չեն կրնար իրագործել այդ գործը: Ժողովուրդի մը կեանքին մէջ թատրոնի նախախնամական դերին կարեւորութեան գիտակցութիւնն ունեցող հաստատութիւններ եւ անհատներ պէտք է զօրավիգ կանգնին այս  միութեան` իրագործելու համար տարիներու իր երազը, որ այլեւս պէտք է դառնայ շօշափելի իրականութիւն:

Ատիկա պիտի ըլլայ Թատերասէրներու գործին իսկական եւ դրական գնահատանքը` ամբողջացնելով տասնամեակներու ընթացքին  անոնց ներկայացումներուն առթիւ` մամուլին եւ հասարակութեան մօտ խումբին հանդէպ կազմուած նպաստաւոր կարծիքը:

Քսանամեակի առթիւ մեր փափաքն է, որ Թատերասէրներուն հնարաւորութիւններ տրուին շուտով ձեռնարկելու սեփական թատրոնի մը շինութեան գործին, որպէսզի աւելի ամուր հիմերու վրայ դրուի իրենց գործը, որուն կարեւորութիւնը ըմբռնած է մեր գաղութը եւ պատրաստ է անհրաժեշտ զոհողութիւնները ստանձնելու:

 

Ս. ՆՇԱ֊ՆԻ ՃԱՇ֊ԿԵ֊ՐՈՅԹ-ՊԱ֊ՐԱ֊ՀԱՆ֊ԴԷ֊ՍԸ
ԲԱ֊ՑԱ֊ՌԻԿ ՅԱ֊ՋՈ֊ՂՈՒ֊ԹԻՒՆ ԱՐ֊ՁԱ֊ՆԱԳ֊ՐԵՑ

Ս. Նշան վար֊ժա֊րա֊նի հո֊գա֊բար֊ձու֊թեան կազ֊մա֊կեր֊պած պա֊րա֊հան֊դէ֊սը, որ Ս. Ծննդեան տօ֊նին առ֊թիւ գե֊ղե֊ցիկ աւան֊դու֊թիւն մը դար֊ձած է եւ տար֊ուէ տա֊րի յա֊ւել֊եալ փայլ կը ստա֊նայ, այս տա֊րի իր բա֊րո֊յա֊կան եւ նիւ֊թա֊կան յա֊ջո֊ղու֊թեամբ գրեց-ան֊ցաւ բո֊լոր նա֊խորդ֊նե֊րը, բա֊ցա֊ռիկ շքե֊ղու֊թեամբ մը:

Հո֊գա֊բար֊ձու֊թիւնը գո֊վե֊լի գա֊ղա֊փարն ու֊նե֊ցած էր այս տա֊րի պա֊րա֊հան֊դէ֊սը կազ֊մա֊կեր֊պե֊լու Պէյ֊րու֊թի նո֊րա֊կա֊ռոյց «Ֆե֊նիս֊իա» պան֊դո֊կի գե֊ղա֊տե֊սիլ սրահ֊նե֊րուն մէջ, որոնք հա֊կա֊ռակ իրենց ըն֊դար֊ձա֊կու֊թեան, լեց֊ուած էին ծայ֊րէ ծայր, թուագր֊ուած սե֊ղան֊նե֊րով:

Պա֊տուոյ սե֊ղա֊նին վրայ տեղ գրա֊ւած էին պա֊րա֊հան֊դէ֊սը հո֊վա֊նա֊ւո֊րող պե֊տա֊կան երես֊փո֊խան Սու֊րէն Խա֊նա֊միր֊եա֊նի կող֊քին, Լի֊բա֊նա֊նի երկ֊րա֊գոր֊ծա֊կան նա֊խա֊րար Ժո֊զեֆ Սքեֆ, պե֊տա֊կան երես֊փո֊խան֊ներ` Մով֊սէս Տէր Գա֊լուստ֊եան, Խա֊չիկ Պա֊պիկ֊եան եւ Վարդ֊գէս Շամլ֊եան:

Ճաշ֊կե֊րոյ֊թի ըն֊թաց֊քին «Մա֊րի֊նա» հաս֊տա֊տու֊թեան կող֊մէ ցու֊ցադրո֊ւե֊ցան մուշ֊տա֊կի վեր֊ջին նո֊րոյթ֊նե֊րը, գե֊ղա֊հա֊սակ
մա֊նըքեն֊նե֊րով։

Այ֊նու֊հե֊տեւ, սկսաւ բուն պա֊րա֊հան֊դէ֊սը: Ստեղծ֊ուե֊ցաւ շատ ջերմ եւ խան֊դա֊վառ մթնո֊լորտ, որ շա֊րու֊նակ֊ուե֊ցաւ մին֊չեւ առտ֊ուան ժա֊մը 4:00-ը: Պա֊րա֊հան֊դէ֊սի ըն֊թաց֊քին եղաւ վի֊ճա֊կա֊հա֊նու֊թիւն, եւ մեծ նուէ֊րը` պատ֊կե֊րաս֊փիւռ մը, շա֊հե֊ցաւ Ժո֊զեֆ Սքեֆ:

Պա֊րա֊հան֊դէ֊սը, բա֊րո֊յա֊կան մեծ յա֊ջո֊ղու֊թեան կող֊քին, նիւ֊թա֊կան մեծ հա֊սոյթ մը ապա֊հո֊վեց վար֊ժա֊րա֊նին: Կ՛են֊թադր֊ուի, թէ զուտ հա֊սոյթ գո֊յա֊ցած է 12.000 լ. ոս֊կի:

 

 

Share this Article
CATEGORIES