«ՓԹԻԹ»-Ը ՎԵՐԱՓԹԻԹԱՆԱԼՈՒ ՃԱՄԲՈՎ

ՊԱՐՈՅՐ ԱՂՊԱՇԵԱՆ

Անկեղծօրէն, հայ իրականութիւնը քիչ բան ունի իր մէջ` ուրախացնող, խանդավառող, յուսադրող, հակառակ զայն բարելաւելու ու բարեկարգելու ոմանց գնահատելի փորձին:

Ամէն ինչ պայմաններուն ու պարագաներուն վրայ նետելն ալ այդքան ճիշդ եւ արդար չէ, ինչպէս շատեր կ՛ուզեն մեկնաբանել կամ բացատրել:

Յամենայն դէպս այդ «քիչ»-ն ալ երբեմն կը գօտեպնդէ, այնքան ատեն որ նոր իրագործում մը, երեւոյթ մը կամ ներդրում մը վերաթարմութիւն մը կը պարգեւէ, վերանորոգում մը կը պարտադրէ:

«Փթիթ» մանկապատանեկան պարբերաթերթը, ա՛յս մարզէն ներս, իրօք, կարեւոր ու տեղին ներկայութիւն մը եղաւ, համեստ, բայց նշանակալից երեւոյթով, յատկապէս մանկապատանեկան աշխարհէն ներս մնայուն պատուանդան մը դառնալու ցանկալի հեռանկարով:

Մտայղացումն ու իրագործումը կը պատկանին Կարօ ու Վերժին Աբրահամեան ամոլին, որ նախաձեռնութիւնը վերցուցած է այս աշխատանքին նուիրուելու` առանձին, նիւթա-բարոյական ամբողջական հոգատարութեամբ:

Վերժինը տարիներու փորձառութեամբ ու վաստակով ուսուցչուհի մըն է, հայկական կրթական կեանքին լաւածանօթ մը, իսկ Կարոն` բանասէր-գրականագէտ մը, հետեւաբար, պարզ է, երկուքն ալ ազգային կեանքին մէջ ըլլալով` ձեռնարկած են այս գործին:

Որոշապէս, Վերժինն ու Կարոն բազում դժուարութիւններ յաղթահարելու առջեւ գտնուեցան (ու կը գտնուին), սակայն իրենց մօտ վճռակամութիւնն ու լաւագործութիւնը այնքան զօրաւոր է, որ նախապատուութիւնը տուին (ու կու տան) այս պարբերաթերթը հրատարակելուն:

Ցարդ չորս թիւ լոյս տեսած է «Փթիթ»-էն, ուսանելի եւ արձանագրելի յառաջդիմութեամբ, զայն պահելու եւ շարունակելու հաստատակամութեամբ:

Առանց անտեսելու այսօրինակ այլ հրատարակութիւններու կարեւորութիւնն ու օգտակարութիւնը, «Փթիթ»-ը եւս, իր շահեկան բովանդակութեամբ, գրաւչութեամբ ու դաստիարակութեամբ, անհրաժեշտ է համապատասխան զօրակցութեան եւ օժանդակութեան:

Ո՞վ պիտի ընէ ատիկա, եթէ ոչ` կրթական ցանցը, միութենական կառոյցները, ծնողական շրջանակները, հայ մանուկներուն ու պատանիներուն տրամադրելի դարձնելով զանոնք` փոխանակ անոնց ձգելու, որ մխրճուին կամ կլանուին օտարոտի բարքեր ու սովորութիւններ պարունակող միջավայրերու մէջ:

«Փթիթ»-ը ա՛յս է, որ կ՛ընէ, ա՛յս է իր կոչումը. հայ մանկապատանեկան թերթով, հայ երեխան մղել հայերէն կարդալու, հայերէն լուծելու, հայերէն խաղալու, հայերէն մտածելու, հայերէն գծելու, հայերէն դիտելու:

Ի՜նչ լաւ պիտի ըլլար, որ դաստիարակներ ու ծնողներ գործակցէին այսպիսի հրատարակութիւններու պատասխանատուներուն հետ` իրենց թելադրելի եւ յանձնարարելի շինիչ եւ օգտակար խորհուրդներով:

Կը գնահատենք Վերժինին ու Կարոյին մանկավարժական-հրատարակչական այս ճիգը, որովհետեւ համոզուած պէտք է ըլլալ, հայերէնասիրութեան ու հայերէնագիտութեան գիտելիքները կը սկսին այս հանգրուանէն, որուն մէջ նման հրատարակութիւններ կ՛ունենան լրացուցիչ, բայց կենսական դեր մը:

Յաջողութիւն եւ յարատեւութիւն Վերժինին ու Կարոյին` անխափանօրէն շարունակելու հրատարակչական իրենց գործը:

 

 

Share this Article
CATEGORIES