Նուիրեալ Դաշնակցական Եզեկիէլ Պայրագտարեանի Յիշատակին

Քառասուն օրեր առաջ մեզմէ բաժնուեցաւ նուիրեալ դաշնակցական Եզեկիէլ Պայրագտարեանը:

Կեանքի բնոյթը միօրինակ է, մարդիկ կու գան ու կ՛երթան, ընկերներ կու գան ու կ՛երթան, կը մնայ այն տուրքը, որով իրենք ծառայած են իրենց հաւատացած կազմակերպութեան: Այն բարոյական տուրքը, որով իւրաքանչիւր հաւատաւոր ընկեր, իր կարելիութեան սահմաններուն մէջ, կու գայ էջ մը աւելցնելու Դաշնակցութեան հարուստ օրագրին մէջ: Եւ այդ օրագիրի յաճախ տաժանելի էջերուն վրայ կը կուտակուի Դաշնակցութեան բարոյական աւանդն ու ժառանգը:

Այդ օրագրի մէջ իր ներդրած էջին կամ պարբերութեան մասին միշտ գաղտնապահ մնացած էր Եզեկիէլ Պայրագտարեան: Ան մնացած էր լուռ, նոյնինքն իր ընտանիքի անդամներուն առջեւ:

Ան գործնապէս կը հաւատար անցեալի ֆետայիներուն թողած գաղափարական աւանդին` գաղտնապահութեամբ գործելու եւ Դաշնակցութեան շահը ամէն բանէ վեր դասելու:

Եզեկիէլ Պայրագտարեանը վարագոյրի ետին, սեւ աշխատանք տարած նուիրեալ ընկերներէն մէկն էր, որ կը մերժէր Դաշնակցութիւնը կապել անհատներ, ինչպէս նաեւ անհատներու ժխտական վերաբերմունքը կապել կազմակերպութեան:

Անոր համար կազմակերպութիւնը վեր էր թերացող անդամներէն եւ անհատներէն, եւ այս վերջիններուն թերացումը պէտք չէր պատճառ դառնար կազմակերպութենէն հեռանալու:

Ազնիւ ու համեստ խառնուածքով` ան կը ժպտար բոլորին ու միշտ պատրաստ էր ծառայութեան:

«Ազդակ» օրաթերթը հանապազօրեայ հացն էր, զոր հարկ էր սպառել ամբողջական ընթերցումով: Քաղաքական թէ ազգային լուրերուն առընթեր, իր հետաքրքրութեան յատուկ առանցքը կը գրաւէին «Ազդակ»-ի փոխանցած ՀՄԸՄ-ի լուրերը:

ՀՄԸՄ-ի անցեալ մարզիկներուն տարած նուիրական յաղթանակները, վերջին տասնամեակի ֆութպոլի մրցումներու մամուլով տրուած մանրամասնութիւնները բառացիօրէն կը վերարտադրուէին անոր կողմէ` զգացական յաւելուածներներով:

Ազգին շահերը ամէն բանէ վեր դասելու համոզումով ապրող ընկ. Եզեկիէլը խոր ապրումներով կ՛արտայայտուէր, ամէն անգամ , որ ազգը փորձաքարի մը դէմ յանդիման գտնուէր: Բայց այդ ապրումները միշտ ալ շաղախուած կ՛ըլլային Դաշնակցութեան հանդէպ անոր տարծած ամո՛ւր հաւատքով ու վստահութեամբ:

Բարեկամական հաւաքոյթներուն, երբ հնչէին ազգային երգերը, Եզեկիէլը անպայման իր յուզումնական ձայնով պէտք էր արտասանէր. «Բանտիս դռներն էին եօթը»…

Եւ այս բոլորը գօտեպնդող ազդակը անոր ամուր հաւատքն էր ու հաւատացեալի հաւատարմութիւնը զինք անկեղծօրէն կը շաղկապէր նաեւ Հայ առաքելական եկեղեցւոյ ու կը մնար ծարաւի Կիլիկիոյ կաթողիկոսութեան բոլոր իրագործումներուն:

Մեր անցեալի սերունդը ունեցած է Եզեկիէլին նման խիզախ, գաղտնապահ ու կորովագութ հաւատաւորներ, որոնք դարբնած են անցեալի դժուարին օրերը: Անոնք մի՛շտ ներշնչող ու աւիշ պարգեւող լոյսը կը մնան մեր ապագայ սերունդներուն:

Վարձքդ կատա՜ր, սիրելի՛ ընկեր,

Հողը թեթեւ գայ վրադ:

ԸՆԿԵՐ ՄԸ

Share this Article
CATEGORIES