Այսօր Բանաստեղծութեան Միջազգային Օրն Է. Խոհեր` Բանաստեղծ Գրիգոր Պըլտեանէն

«Գրելու արարքը ինքնին բարդ արարք մըն է. եթէ փորձեմ որոշապէս ուզել գիտնալ, թէ ի՞նչ է, որ զիս կը մղէ նախ եւ առաջ, պիտի ըսեմ` ապրելու, ըլլալու, մտածելու տենդ մը: Չեմ գրեր արտայայտուելու համար, ինքզինքս կամ աշխարհը արտայայտելու համար: Արտայայտուելու համար կրնանք զրուցել, նամակ գրել, հեռախօսել իրարու մեր մտածումներն ու հոգեկան վիճակները փոխանցելու, փոխանակելու մտքով: Ինծի համար գրելը միջոց մըն է, եթէ միջոց բառը հասկնանք ո՛չ իբրեւ գործիք, այլ` իբրեւ անջրպետ…

«Տեղ մը, ուր կրնամ ըլլալ, տեղ մը, ուր կը շարունակուի իմ գոյութիւնս: Տեղ մը, որ կը շարունակէ իմ գոյութիւնս գիրերու աշխարհին մէջ: Կը շարունակէ թերեւս աւելի հզօր կերպով, քան իրերու աշխարհին մէջ, բայց գիրերու աշխարհը կ՛առնէ իր մէջ իրերու աշխարհը, ինչպէս` գիր բառին մէջ կայ իրը: Մէկը չի հակադրուիր միւսին: Գրելը նոյն ատեն ներգործական արարք մըն է, որովհետեւ հարցեր կը դնէ, հարցադրումներ ունի, եւ այդ կ՛ընէ ճիշդ անոր համար, որ մտածել մըն է…

«Գրելը վերացում մը չէ, մոռացում մը, գինովութիւն մը, այլ պիտի ըսէի պատռուածք մը, հերձում մը, ինչպէս է մտածումը իրերու անհատնում աշխարհին մէջ:

«… Գրելը բան մը ըսե՞լ է միայն: Ասկէ հեռու չէ ճամբան դէպի պատգամը: Ըստ իս, գրելը ըսել մըն է, որ ընել մըն է: Ըսել մը, որ ընել է եւ ընել մը, որ ըսել է:

«Կ՛ենթադրեմ, որ ըսուածը իրեն հետ կը տանի չըսուածը, չըսուածներ, որ գրողը կրնայ մասամբ գիտնալ, մասամբ` չգիտնալ: Որովհետեւ գրողը չի կրնար մասամբ տիրապետել գրածին: Ասոր համար` գրելը պարզապէս ըսել չէ, այլեւ` չըսել, ինչ որ կը հերքէ ըսելը` ըսելու պահուն»:

(Գրող, իմաստասէր, գրականագէտ Գրիգոր Պըլտեանի հետ «Ազդակ»-ի հարցազրոյցը կը ներկայացնենք յառաջիկային):

 

 

 

Share this Article
CATEGORIES