Վայելքի Պահ Մը

ԱՆԻ ՈՒՐՖԱԼԵԱՆ- ԲԱԳՐԱՏՈՒՆԻ

Համազգայինի «Քնար» պարախումբի ելոյթը…

Ինչպէ՞ս որակել զայն…

Ամբողջ երկու ժամ այդ երիտասարդները, պարմանները եւ մանուկները պարեցին… պարեցին ու մեզ փոխադրեցին հայկական գեղեցիկ աւանդութիւններու աշխարհ մը:

Ներկայ եղանք զոյգի մը հանդիպման, ձեռք խնդրումին, պսակին, հարսանեկան խրախճանքին, հայկական օճախի մը լուսաւորման…

Հարազատ, սրտամօտիկ պատկերներ մեր անցեալէն, մեր յիշատակներէն:

Մանուկներն ալ պարեցին, բեմին վրայ իրենց ոտքի հարուածներով ըսին` «Մի՛ մտահոգուիք, մենք ալ կը սորվինք հայկական պարը, շուտով պիտի մեծնանք ու «մեծերուն» պէս պիտի պարենք»:

Մարտական պարը, Արցախի ազատամարտը, նահատակները, յաղթանակի հրաշք ապրեցանք բեմէն մեզի փոխանցուած մեր սքանչելի պարողներէն:

Ամբողջ տարի մը տեւած անխոնջ աշխատանքի մը պտուղը հրամցուցիք, այնքա՜ն հանգիստ, այնքա՜ն ժպտուն, այնքա՜ն թեթեւ, որ կարծես ձեր ամէնօրեայ կեանքն էր, որ կ՛ապրէիք բեմին վրայ:

Մենք վայելեցինք, դուք յոգնեցաք: Ձեր վարձքը կատար մէկուկէս միլիոն անգամ, ձեր եւ ձեր պատասխանատուներուն վարձքը կատար:

Յառաջիկայ շաբաթավերջին նոր վայելքի մը սպասումով`