Հարցազրոյց Ազգային Բարերար Ալեքքօ Եւ Անի Պեզիքեան Ամոլին Հետ. «Աշխարհասփիւռ Հայութեան Գոյատեւման Մէջ Հիմնական է Դերը Մեծի Տանն Կիլիկիոյ Կաթողիկոսութեան»» «Ազդակ»-ին Ըսաւ Ազգային Բարերար Ալեքքօ Պեզիքեան

Գաղտնիք մը չէ, որ հայութիւնը յաչս օտարներուն նկատուած է ու կը նկատուի որպէս կազմակերպուած, կարգապահ ու աշխատունակ ժողովուրդ: Շատ բան գրուած ու խօսուած է, թէ ինչպէ՛ս յաղթահարելով դժուարութիւններն ու մարտահրաւէրները` հայութիւնը յաջողած է փլատակներուն տակէն վերստին ոտքի կանգնիլ ու խրոխտ խոյանքով շարունակել իր վերելքը` պահելով ազգային իր ինքնուրոյն դիմագիծն ու քաղաքական սեփական ճակատագրի տնօրինման ազատութիւնը, անուղղակի պատասխան մը տալով թուրքին, թէ հայութիւնը մաքառող ժողովուրդ է ու կը շարունակէ գոյատեւել` ամոքելով բայց չմոռնալով «սեւ»,  «սպիտակ» թէ «կարմիր» ջարդերու վէրքերը… Սակայն հայերու յարութեան այս գողգոթան փշոտ ու խրթին էր, պէտք ունէր հուժկու բազուկներու եւ խնամող բալասանի:

1975-ին բռնկած լիբանանեան պատերազմին բոցերը, բազմաթիւ ազգայիններու կողքին,  Պեզիքեան ընտանիքն ալ մղեց  գաղթելու, երբ անոնց բոլոր ունեցուածքները հիմնայատակ կործանեցան` զանոնք մղելով օտար ափերու վրայ վերստին զերոյէն հիմնելու իրենց ընտանեկան օճախը: Պեզիքեանները սակայն չմոռցան իրենց ետին թողած ազգակիցները, ու երբ կրկին օրհնուեցան ու ճոխացան անոնց օճախն ու քսակը, փոխանակ զայն մսխելու սին ու անցաւոր քմահաճոյքի պահերուն, վերյիշեցին ու փութացին իրենց կարիքաւոր ազգակիցներուն եւ ազգային կառոյցներու օգնութեան: Ալեքքօ Պեզիքեանին մեծ հայրը` Գրիգոր եղած է անդամ ՍԴ Հնչակեան կուսակցութեան: Իսկ հայրը` Արամ, թունդ համակիր ՀՅ Դաշնակցութեան: Ինքը` Ալեքքօ Պեզիքեանը եղած է դաշնակցական` վարելով պաշտօններ Եւրոպայի, յատկապէս Պրիւքսելի մէջ, Հայ դատի ծիրին մէջ: Ան յաճախ ելոյթ ունեցած է ի նպաստ Հայ դատի` խօսք առնելով  Պրիւքսելի Եւրոպական խորհրդարանի ամպիոնէն: Նախապատերազմեան շրջանին, յատկապէս` 1960-ական թուականներուն, Ալեքքօ  Պեզիքեան յաճախ ազգային առիթներով  հրապարակային դասախօսութիւններ տուած է արաբերէնով: Կնոջը` Անիին մեծ հայրը` Գրիգոր Գուտուլեան, եղած է Նիկոլ Աղբալեանի սերնդակից շրջանակէն, Շթորայի երբեմնի հայաբոյր օճախի ազգային կարկառուն դէմքերէն: Իսկ հայրը` Պարոյր  Գուտուլեան եղած է «Ազդակ»-ի նախկին ժրաջան պաշտօնեաներէն մէկը:

Անցնող 20 յունիսին Արամ Ա. վեհափառ Ալեքքօ եւ Անի Պեզիքեան ամոլը պարգեւատրեց «Կիլիկեան իշխան» շքանշանով: Այս առիթով «Ազդակ»  հարցազրոյց մը ունեցաւ անոնց հետ:

Ստորեւ` հարցազրոյցին հիմնական մասերը.

«ԱԶԴԱԿ».- Նախ կը շնորհաւորենք «Կիլիկեան իշխան» շքանշանով ձեր պարգեւատրումը,  դպրեվանքի «Ալեքքօ եւ Անի Պեզիքեան հիմնադրամ»-ի հաստատման առիթով: Ի՞նչ կը զգաք, երբ այսպէս իշխանական նուիրատուութիւն կը կատարէք եւ ի՞նչ է այս «հրահանգ»-ին պատմութիւնը, որուն ակնարկեց  վեհափառը պարգեւատրման իր խօսքին ընթացքին:

ԱԼԵՔՔՕ ՊԵԶԻՔԵԱՆ.– Մենք այս նուիրատուութիւնը, ինչպէս վեհափառը յայտարարեց, երկու տարի առաջ ըրած էինք համոզումով եւ ոչ թէ փառքի համար ու կը խուսափէինք զայն բացայայտելէ` մեկնելով քրիստոնէական մեր դաստիարակութենէն, որ կ՛ըսէ` «Աջ ձեռքիդ ըրածը ձախը պէտք չէ իմանայ»,  մինչեւ որ վեհափառը «հրահանգելու»  գնով պնդեց, որ ներկայ գտնուինք այս հանդիսութեան ու ստանձնենք մեր շքանշանը:

«… Դպրեվանքին  օժանդակել, դպրեվանքին աջակից դառնալ` կը նշանակէ մասնակից դառնալ Մեծի  Տանն Կիլիկիոյ կաթողիկոսութեան առաքելութեան: Ահա ընտանիք մը, որ տարիներէ ի վեր աջակից ու զօրակից է մեր Սուրբ Աթոռին առաքելութեան: Անցեալ տարիներուն տէր եւ տիկին Ալեքքօ եւ Անի Պեզիքեան զանազան առիթներով օգտակար հանդիսացան մեր Սուրբ Աթոռին, դպրեվանքին, հայ դպրոցին եւ մեր կեանքին մէջ գործող այլ կառոյցներուն: Անոնք 1,200,000 տոլարով հիմնեցին դպրեվանքի հիմնադրամ եւ նոյն ոգիով կը շարունակեն իրենց բարերարութիւնն ու  ծառայութիւնը` յաճախ հեռու ամէն տեսակ լուսարձակներէ»:

                                                                                    ԱՐԱՄ Ա. ՎԵՀԱՓԱՌ
20 յունիս  2012,  Պիքֆայա

«Ա.».- Խօսինք  ձեր մասին. մեր ընթերցողներէն շատեր  կը յիշեն ձեզ ու տեղեակ են ձեր բարեսիրական գործունէութեան մասին: Այսուհանդերձ, ինչպէ՞ս կ՛ուզէք, որ ծանօթացնենք ձեզ, կրնա՞ք ամփոփ կերպով դուք ձեզ  ծանօթացնել մեր ընթերցողներուն, «ազգային բարերար» տիտղոսի կողքին:

ԱԼԵՔՔՕ Պ.- «Բարերար» տիտղոսը շատ չեմ սիրեր, որովհետեւ եթէ մէկը նիւթական կարողութիւնը ունի, պէ՛տք է բարերարութիւն ընէ ըստ ինծի եւ ատիկա ամէնէն դիւրին գործն է: Հիմնականը, սակայն, ազգայի՛ն գործունէութիւնն է, ինքնակամ նախաձեռնութեամբ ժողովուրդին ծառայելու «սեւ» աշխատանքը, որուն լծուած եմ 45 տարիներէ ի վեր: Բնիկ ատանացի եմ. կը տիրապետեմ վեց լեզուներու`  հայերէն, արաբերէն, անգլերէն, ֆրանսերէն, իտալերէն ու թրքերէն` «ճանչցիր թշնամիդ» տրամաբանութեամբ: Արհեստով կը զբաղիմ միջազգային առեւտուրով: Մասնագիտացած եմ տնտեսագիտութեան մէջ, Լիբանանեան համալսարանին մէջ: Աւելի ուշ շարունակած եմ իսլամագիտութեան (իսլամոլոճի)  մասնագիտութեամբ, ինչ որ շատ  օգտակար եղաւ ինծի` իսլամական երկիրներու հետ իմ առեւտրական գործառնութիւններուս ընթացքին: 1975-ին հարկադրուած` Իտալիա գաղթեցինք ու հաստատուեցանք Պերկամօ քաղաքը: Հոս կ՛ուզեմ  շեշտել, որ նիւթաբարոյական այս ամբողջ աշխատանքը կը պարտիմ կնոջս` Անիին ու վերջին  20 տարիներուն` զաւակներուս` Արամին եւ  Զարեհին ցուցաբերած  օգնութեան ու համբերատար հասկացողութեանը, երբ երկար ժամանակով կը բացակայէի տունէն:

«Ա.».- Սակայն ասիկա  բարեսիրական ձեր առաջին նախաձեռնութիւնը չէ,  դուք այլ գաղութներու մէջ եւս նման  քայլեր կատարած էք, ինչպէս` Կիպրոսի հայոց եկեղեցւոյ գաւիթին մէջ երջանկայիշատակ Զարեհ վեհափառի կիսանդրիին կառուցումը եւ այլն: Իսկ հայրենիքի թէ Արցախի մէջ  ձեր ունեցած բարեսիրական գործունէութեան մասին կ՛ուզէ՞ք  յիշեցնել:

ԱԼԵՔՔՕ Պ.- Արցախի մէջ այլ ձեւով օգտակար եղած եմ, իսկ հայրենիքի մէջ, յատկապէս` աղէտալի երկրաշարժէն ետք, կեդրոնացանք Սպիտակի վրայ` հիմնելով «Պերկամօ-Սպիտակ զօրակցութեան միութիւն»-ը, 1989-2007 ստանձնեցինք 350 որբերու ամբողջական հոգածութիւնը` տարեկան 15 օր անձնապէս հետեւելով անոնց հոգածութեան աշխատանքներուն: Իւրաքանչիւր որբ ունէր իրեն յատուկ թղթածրարը, ուր կը հոգայինք  անոր  կրթական, ապրուստի, բժշկական պէտքերը: «Որբ  են, բայց բախտաւոր են», կ՛ըսէին շատեր, կրնամ ըսել` «առանձնաշնորհեալներ» էին Սպիտակի մէջ: Այս նպատակով 18 տարուան ընթացքին յաջողեցանք հինգ  միլիոն տոլարի հանգանակութիւն կատարել մեր եւ այլ բարերարներու մասնակցութեամբ: Իւրաքանչիւր  որբ  18 տարիքը ամբողջացնելէ ետք մեր հոգածութեան ցանկէն դուրս կը մնար: Այդ որբերէն կրթական գերազանց ու փայլուն արդիւնքներով 42 աշակերտ կրցանք դասաւորել համալսարաններու մէջ: Ականատեսներու իսկ վկայութեամբ, կրնամ հաստատել, թէ անոնցմէ գէթ 16-17 հոգի իրենց կարգին օգտակար եղած են այլ կարիքաւորներու: Նմանապէս`  Սպիտակի մէջ հիմնեցինք  520 քառ. մեթր տարածութեամբ 19 դասարաններէ եւ մէկ համերգասրահէ բաղկացած «Պերկամօ-Սպիտակ զօրակցութեան միութեան»  երաժշտանոցը:

«Ա.».- Տիկին Պեզիքեան, դո՞ւք ինչ  կը խորհիք բարեսիրական աշխատանքին մասին:

ԱՆԻ ՊԵԶԻՔԵԱՆ.– Բարեսիրութիւնը շատ կարեւոր է, այո, սակայն դրամը ամէն բան չէ, նոյնիսկ գուրգուրանքով, բարի կամեցողութեամբ կրնանք օգտակար ըլլալ  կարիքաւորներուն:

«Ա.».- Ի՞նչ  կը մտածէք տալու գաղափարին մասին:

ԱՆԻ Պ.- Տալը խիստ կարեւոր է: Պէտք է օգնենք ու տանք լռիկ կերպով,  առանց  ցուցամոլութեան  ու առանց  փոխադարձ ակնկալութեան, տանք` անսահման սիրով ու  Աստուծոյ օրհնութեամբը:

«Ա.».- Ինչպէ՞ս կը վճռէք նուիրատուութիւնը,  միութիւն մը կամ մարմին մը ձեզի կը դիմէ եւ դուք կ՛ընդառաջէ՞ք, թէ՞ դուք կը նկատէք տեղ մը կարիք մը, բացթողում  մը կայ  եւ կ՛որոշէք օգնել:  Որեւէ խտրութիւն կը դնէ՞ք նուիրատուութեան ընթացքին` դաւանական կամ գաղափարական պատկանելիութեան դիտանկիւնէն:

ԱԼԵՔՔՕ Պ.- Ընդհանրապէս մենք կ՛որոշենք  ու որեւէ  խտրութիւն չենք դներ, օրինակ` դպրեվանքը շատ հիմնական է մեզի համար, ու մենք շատ զօրաւոր հաւատք ունինք  Մեծի  Տանն Կիլիկիոյ  կաթողիկոսութեան նկատմամբ եւ կ՛ուզենք,  որ Կիլիկիոյ կաթողիկոսութիւնը անսասան շարունակէ իր գոյատեւումը եւ իր  առաքելութիւնը սփռէ ամէն կողմ: Այս կաթողիկոսութիւնը  ամէն մէկ հանգրուանին ինքզինք գերազանցած է: Որակաւոր կղերականներ ունինք, որակաւոր  եպիսկոպոսներ ունինք, որակաւոր վեհափառ ունինք: Այսօր տեղ մը հասած ենք, ուր հպարտօրէն կրնանք ըսել, որ մենք քանակ չունինք, բայց որակ ունինք:

«Ա.».- Թոյլ տուէք անձնական հարցում մը հարցնել ձեզի,  ուրկէ՞ կու գայ  ձեր այս սէրն ու  հաւատքը  Կիլիկիոյ  հոգեւոր այս սրբավայրին նկատմամբ, կ՛ուզէ՞ք խօսիլ:

ԱԼԵՔՔՕ Պ.- Անպայմա՛ն: Այս սէրը պատմական  է,  որովհետեւ հայրս` Արամ  Պեզիքեան 1913-ին, Ատանայի ջարդին, իր ընտանիքէն միակ ողջ մնացողը  եղած է: Ան վեց տարեկան մանուկ հասակին ականատես եղած է իր երէց եղբօր` Ալեքքոյի գլխատումին, ինչպէս նաեւ`  քոյրերուն,  միւս եղբայրներուն եւ  ծնողքին (թուրքերու կողմէ) սպանութեան, իրենց տան առջեւ: Ան  փոխադրուած է Ժիպէյլի որբանոց, ուրկէ մեկնելով` 14-15 տարեկանին սկսած է գործի: Տարիներու ընթացքին ան ինծի փոխանցած է իր այդ զգացումը, սակայն` առանց ոխակալութեան, այլ`  մարդկային առումով: Զիս դաստիարակած է` ամէն  ապրիլ 24-ին երթալ եւ  խոնարհիլ Անթիլիասի մայրավանքի ապրիլեան յուշակոթողին առջեւ` ըսելով, որ այստեղ թերեւս մեր ալ հարազատներուն աճիւնները կան… Իմ անունս` Ալեքքօ, իր գլխատուած երէց եղբօրը անունն է, իր հօրը անունը չտուաւ ինծի…

Եօթը Հայեր Պասքեթպոլի
Մարզիչի
Վկայական Ստացան

Պասքեթպոլի լիբանանեան ֆետերասիոնի եւ ՕՍՍԻՒԻ հրաւէրով ֆրանսացի հռչակաւոր մարզիչ Ռոպեր Պիւսնել անցած երկուշաբթի, 10 յուլիսէն մինչեւ հինգշաբթի 14 յուլիս պասքեթպոլի մարզիչի դասեր տուաւ 15-16 լիբանանցի երիտասարդներու, որոնք այնուհետեւ քննութիւն անցընելով` ստացան ֆրանսական ֆետերասիոնին կողմէ տրուած համապատասխան վկայականը: Վկայուածներուն մէջ կան 7 հայեր, 5-ը ՀՄԸՄ-ական, 2-ը` ՀԵԸ-ական.

Յովհաննէս Տէր Յարութիւնեան, Մակար Պալըգճեան, Աբրահամ Սվաճեան, Ալեքքօ Պեզիքեան, Մորիս Տամկաճեան (ՀՄԸՄ), Հրաչ Մանուկեան եւ Գոհարիկ Պաճագեան (ՀԵԸ):

 16 յուլիս 1961, «ԱԶԴԱԿ»

«Ա.».- Իր հայրը  թերեւս  Զարե՞հ էր…

ԱԼԵՔՔՕ Պ.- Ո՛չ, Գրիգոր էր: Իսկ  Զարեհ անունը կու գայ  երջանկայիշատակ  Զարեհ վեհափառէն, որ իմ հոգեկան  ու հոգեւոր անուղղակի դաստիարակս եղած է: Ես իր օրերուն ՀՄԸՄ-ի  աթլեթի խումբին մարզիչ էի ու խումբը կը տանէի աւազի վրայ մարզելու, Պէյրութէն կամ Պուրճ Համուտէն մինչեւ Անթիլիաս: Իմանալով մեր խումբին մարզանքի ժամերը` այս «մարդը» ծովափին վրայ մեզ կը սպասէր, ու երբ Անթիլիաս հասնէինք, մեզ  կը կանչէր, որ վանք մտնենք` ջուր խմելու, զովանալու… Բացառիկ մարդ մըն էր, եթէ մեր օրերու եկեղեցիին մէջ սուրբ վեհափառ եղած է,  այն ալ  ինք է: Ես իրմէ  սորված եմ  համեստութիւն եւ դիմացինին սխալը ներել… «Դուրս» երթալ  ուսանելու ծրագիրը  Զարեհ վեհափառը  հաստատած է ու շնորհիւ այդ ծրագրին է, որ Գարեգին (Սարգիսեան) վեհափառը  դուրս գացած էր ուսանելու… Նմանապէս` ազդուած եմ Սիմոն Վրացեանէն, որ պատանեկութեան շարքերուն մէջ դաստիարակ եղած է ինծի: Այս սկզբունքներով  մեծցած եմ ու այդ սկզբունքները յարգած եմ ի գին շատ մը զոհողութիւններու եւ զիջումներու…

«Ա.».- Ձեր ասպարէզին բերումով վստահաբար հանդիպած էք մեծահարուստ հայերու, որոնցմէ  ոմանք անտարբեր ու հեռու կը մնան  բարեսիրական ազգօգուտ քայլերէ եւ  թերահաւատ են նման նուիրատուութեանց  արդիւնաւէտութեան գծով: Ի՞նչ խօսք ունիք ըսելիք այդ տեսակ մեծահարուստներուն:

ԱԼԵՔՔՕ Պ.- Կարեւոր չէ մեծահարուստ ըլլալը, կարեւորը` օգնելն է, նոյնիսկ «լումայով» մը…  Հայ ժողովուրդը պէտք է սորվի «տալ», ամէն մէկը իր կարողութեան սահմաններուն մէջ: Հոս կրնամ վստահեցնել, թէ ի՛նչ գումար որ Կիլիկիոյ կաթողիկոսութեան  կը նուիրուի, ամենայն բծախնդրութեամբ ու պարկեշտօրէն կը գործածուի, հաշուեքննիչ  յանձնախումբի հսկողութեամբ: Ոչ մէկ լումայ պարապի չի մսխուիր: Երբ  մենք մեր հաւատքի «ժայռ»-ին  զօրավիգ կը կանգնինք, այն ատեն է, որ մեր հայութիւնը կրնանք աւելի հզօրացնել:  Գաղափարական  գործունէութիւնը իր ճամբով  ու հաւատքը` իր ճամբով: Այսօր հայապահպանումի աշխատանք ո՞վ  կը տանի… Այսօր եթէ հեռաւոր ամերիկաներու, քանատաներու, վենեզուելլաներու, Միջին Արեւելքի մէջ թէ այլուր հայութիւն կայ, ասի կը պարտինք Մեծի  Տանն  Կիլիկիոյ կաթողիկոսութեան աշխատանքին: Խիստ կարեւոր է այս հարցը, որովհետեւ եթէ մենք մեր հաւատքի կեդրոնը զօրացնենք, մենք կը զօրանանք իբրեւ հայ ժողովուրդ…

«Ա.».- Դո՞ւք ինչ կը կարծէք տիկին Պեզիքեան:

ԱՆԻ Պ.- Հայապահպանումը շատ կարեւոր է եւ վստահաբար մեծ է հայ կնոջ դերը այս գծով:  Կ՛ուզեմ ձեզի յիշել ծագումով հայ իմ մէկ բարեկամուհիիս օրինակը, Կեկելը, որ օտարազգի Հենրիքոյին հետ ամուսնացած էր, սակայն խիստ մաքուր հայերէն սորվեցուցած էր անոր,  տան մէջ հայկական մթնոլորտ ստեղծած էր…

«Ա.».- Այս առիթով ի՞նչ խօսք ունիք ըսելու երիտասարդութեան, յատկապէս անոնց, որոնք սփիւռքի հեռաւոր անկիւններուն մէջ շուարած են կամ ալ կը  թերանան իրենց ինքնութեան ու պատկանելիութեան պահպանման մէջ:

ԱԼԵՔՔՕ Պ.- Կ՛ըսեմ` նախ հպարտ ըլլան իրենց հայ ըլլալուն, հայկական պատկանելիութեան համար: Երկրորդ` հաւատան իրենց եկեղեցիի առաքելութեան ու նեցուկ կանգնին  ու զօրակցին անոր  աշխատանքներուն: Երրորդ` յատկապէս երիտասարդ ծնողներուն կ՛ըսեմ,  որ իրենց տան մէջ խօսին մայրենի լեզուով եւ խուսափին օտար բառերու գործածութենէն… Գոնէ ընտանեկան մթնոլորտի մէջ պահեն իրենց մայրենի լեզուն:  Մենք երկրորդ կարգի ժողովուրդ չենք:

«Ա.».- Թերեւս այդ մէկը Լիբանանի կամ  Միջին Արեւելքի մէջ կարելի է,  սակայն հեռաւոր  ամերիկաներու, եւրոպաներու մէջ, ուր չկան հայկական ամէնօրեայ վարժարաններ, չէ՞ք կարծեր, որ քիչ մը դժուար է այդ մէկը: Նաեւ` կը կարծէ՞ք,  որ այս ընթացքով սփիւռքահայ  գաղութները կրնան  գոյատեւել:

ԱԼԵՔՔՕ Պ.- Ինչո՞ւ, իմ տղաքս  Եւրոպա մեծցած են: Իմ մանչերս երեք եւ հինգուկէս տարեկան էին, երբ  ստիպուած` հոսկէ գաղթեցինք Եւրոպա եւ զիրենք փոքր տարիքէն ղրկեցինք Ցիւրիխի մէկ գիշերօթիկ դպրոցը, ուր հայկական միակ խորհրդանիշը իրենց անկողնին չափ Եռագոյն դրօշն էր… Մենք մեր տան մէջ միայն հայերէն կը գործածէինք, արգիլուած էր օտար բառ  գործածելը… Ու ասոր մէջ շատ մեծ դեր ունէր  կինս: Ֆրանսերէն ասոր կ՛ըսեն` «Վուլուար սէ փուվուար»  («կամենալը` կարենալ է»)… Շատ հիմնական է տան մէջ հայերէն խօսիլը:

«Ա.».- Կը կարծէ՞ք, որ այս ընթացքով սփիւռքահայ մեր գաղութները կրնան գոյատեւել:

ԱԼԵՔՔՕ Պ.- Շատ կարելի է մեր գոյատեւումը երկարաձգել, ու հոս շատ կարեւոր է լեզուն,  որ  հիմնական է, հաւատքը հիմնական է եւ ընտանեկան մթնոլորտը նոյնքան կարեւոր է ու ասոնց կողքին, չծիծաղիք, հայկական մեր ճաշերը, որ երիտասարդին կը յիշեցնեն, թէ իրենք հայ են: «Մաքտոնալտ»-ը կամ «ֆելեֆիլ»-ը չէ, որ հայը հայ կ՛ընէ… Բայց երբ տուն մտնէ ու հայկական մեր ճաշերը ճաշակէ, վստահաբար կ՛ազդուի: Մենք 15 օրը անգամ մը ինքնաշարժը լրիւ հայկական ճաշեր կը լեցնէինք ու կը տանէինք  Պերկամոյէն (Իտալիա) մինչեւ Ցիւրիխ:

«Ա.».- Իբրեւ վերջին խօսք` ի՞նչ ունիք ըսելիք:

ԱԼԵՔՔՕ Պ.- Իբրեւ վերջին խօսք` ես կը կարծեմ,  որ «Ազդակ»-ը շատ մեծ դեր ունեցաւ այս վերջին տարիներուն հայ մամուլի շարքերէն ներս, յատկապէս որ համացանցի ճամբով կրցաւ ընդարձակել իր տարածումը: «Ազդակ»-ը  պէտք է  անսասան շարունակէ իր առաքելութիւնը` ելեկտրոնայինի կողքին տպագիրը եւս տարածելով:

Հարցազրոյցը վարեց`
ՍԻԼՎԱ ԳԱՐԱՎԱՐԴԱՆԵԱՆ

Share this Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus (0 )