50 Տարի Առաջ ( 9 Օգոստոս 1962 )

Տոմսեր

Լուսինը Որո՞ւ Կը Պատկանի

Գիտնականներու բազմաթիւ խումբեր, թէ՛ Ամերիկայի եւ թէ՛ Ռուսիոյ մէջ, տենդագին կ՛աշխատին մարդ մը կամ քանի մը մարդ լուսին ղրկելու համար, եւ հաւանաբար, Քաթանկայի հարցը լուծուելէ առաջ իսկ, այս երազն ալ պիտի իրականանայ:

Դէպի լուսին գացող ճամբորդ մը, շաբաթ մը պիտի անցնի, կ՛ըսեն գիտնականները, անջրպետի մը մէջէն, որ անհաւատալիօրէն պարապ է, մէջը բան չկայ:

Այս առթիւ նոր հարց մը ծագած է: Որո՞ւ կը պատկանի լուսինը, կամ` պիտի պատկանի, մարդը հոն հաստատուելէ ետք:

Զանազան կարծիքներ յայտնուած են, որոնց ամփոփումը կու տանք.

Ամերիկահայ մը ըսած է … Լուսնին մէջ դաշտ չկայ եղեր, հետեւաբար դաշտահանդէս չենք կրնար կազմակերպել հոն:  Մեզի պէտք չէ:

Արեւմտեան գերմանացի մը ըսած է.  գերմանական հին աւանդութիւն մը կ՛ըսէ, թէ լուսինը կանաչ պանիրէ շինուած է: Եթէ այդպէս է, թող Ամերիկա բերէ զայն վար, եւ մենք մաս առ մաս կը ծախենք Եւրոպայի Հասարակաց շուկային մէջ:

Ամերիկացի մը. գիտնականներ կ՛ըսեն, թէ լուսինը անմարդաբնակ, քարուքանդ վիճակ մը ունի, եւ հետեւաբար, նիւթական օգնութեան պէտք կայ զայն վերաշինելու համար: Շատ կը վախնանք, որ Գերմանիոյ վերականգնումին առթիւ եղածին նման, այս ծախքերն ալ մենք պիտի վճարենք: Մէկ պայմանով սակայն. այլեւս չենք ընդունիր որեւէ երկրի հետ լուսինը բաժնել գրաւման չորս գօտիներու:

Ֆրանսացի մը. գիտէք, թէ այսօր Ֆրանսա գաղթականներով խճողուած երկիր մըն է: Մէկուկէս միլիոն ֆրանսացի գաղթականներ ունինք` իրենց տունը, տեղը կորսնցուցած: Երանի՜ ժամանակին Կիլիկիան յանձնած չըլլայինք թուրքերուն: Հիմա կը հասկնանք, թէ ի՛նչ ըսել է գաղթական ըլլալ: Կ՛ուզէի, որ լուսինը տրամադրուէր ֆրանսացի, հայ եւ ռուս գաղթականներու: Գթացէ՛ք մեր գաղթականներուն:

Թուրք մը եզրակացուցած է. իմացայ, որ լուսինը ամայի, աւերակ, անապատային վայր մըն է: Կասկած չունիմ` մենք գրաւած ենք զայն: Գոնիայի վիլայէթին մէկ միւտիւրլիքը եղած ըլլալու է: Մեզի կը պատկանի:

ԳԻՍԱՒՈՐ

 

Հայկական Կեանք

1963-ին Լոյս Պիտի Տեսնէ
«
Հայագիտական Հանդէս»-ը

Ա. աշխարհամարտէն ետք, 1920-ին Փարիզի մէջ, Անթուան Մէյէի ու Ֆրետերիք Մաքլերի նախաձեռնութեամբ սկսաւ հրատարակուիլ«Ռըվիւ տէ զ՛Էթիւտ զ՛Արմենիէն»-ը, որ որպէս հայագիտական պարբերաթերթ իր գոյութիւնը կրցաւ պահել մինչեւ 1933: Այս տարիներու ընթացքին վերոյիշեալ հայերէնագէտներ, ինչպէս  նաեւ հայագէտներ խիստ արժէքաւոր յօդուածներ ստորագրեցին սոյն հանդէսին մէջ, որ ճոխապէս պատկերազարդուած ալ էր: Նիւթական անձկութիւնը պատձառ եղաւ, որ ան դադրի 1933-ին:

Հիմա, «Գալուստ Կիւլպենկեան» հիմնարկը` գնահատելով անցեալի օգտաշատ ծառայութիւնները, տրամադրած է որոշ գումար մը, որպէսզի այս հանդէսը վերհրատարակուի: Կազմուած է արդէն խմբագրական մարմին մը, իր գլուխը ունենալով ծանօթ իրաւագէտ ու հայերէնագէտ փրոֆ. Էմիլ Պենվընիսթը: Խմբագրական կազմին մաս կը կազմեն նաեւ փրոֆ. Ժորժ Տիւմեզիլի ու փրոֆ. Ֆրետերիք Ֆէյտիի նման հայերէնագէտներ, Ա. Կրապարի նման հայ գեղարուեստի պատմութեան մասնագէտներ:

Խմբագրական քարտուղարն է Հայկ Պէրպէրեան, կ՛ակնկալուի, որ նոր շարքին առաջին թիւը լոյս  տեսնէ 1963-ի ընթացքին:

 

«Յառաջդիմասէր»-ի
Փայլուն
Յաջողութիւնը

Քերմեսին Ներկայ Կ՛ըլլան 2500 Հոգի

Գահիրէի մեր պաշտօնակից «Յուսաբեր» (6 օգոստոս) կը գրէ.

Երէկ` կիրակի, խուռներամ եւ խանդավառ բազմութիւն մը ժամանակէն առաջ ներկայ էր «Յառաջդիմասէր»-ի քերմեսին: Ընդարձակ պարտէզը նեղ կու գար. տեղի չգոյութեան պատճառով շատեր հարկադրաբար մեկնեցան հանդիսավայրէն:

Հանդիսութեան ներկայ էին նաեւ «Յուսաբեր» մշակութային ընկերակցութեան յարգելի անդամները` նախագահ Աւետիս Չագըճեանի հետ:

Օրուան մասին կուռ եւ խանդավառ բանախօսութիւն մը ըրաւ Լեւոն Յովհաննէսեան:

Հանդիսութիւնը վարեց Վահան Գաւուքճեան:

Գործադիր մարմինը իր կարելին ըրաւ բարոյական եւ նիւթական յաջողութիւն մը ապահովելու համար: Մեր աննման ժողովուրդը մասնակից եղաւ կատարուած ջանքերուն եւ առանց այլեւայլի իր օժանդակութիւնը բերաւ: Գործադրուեցաւ գեղարուեստական ճոխ յայտագիր մը, որուն մասնակցեցան Գարեգին Կիւրիւնլեան, Հայկանոյշ Քէօլէեան եւ սիրուած արուեստագէտ Մարտիրոս Շատախճեան: Տեղի ունեցան սպանական, կովկասեան, իտալական եւ այլ խմբապարեր:

Share this Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )